Dün başladı… Bugün öğle saatlerinde tavan yaptı ve sizlerin bu satırları okuduğu şu dakikalarda halen sürüyor…
Bugün binden fazla doğum günü mesajı aldım. Tek kelimeyle inanılmaz, müthiş bir rakam…
Bu gün, birçok nedenden benim için çok özel ancak Viktor Larkhill olarak yalnızca bir sembol. Asıl doğum günümün yazın tam ortasına denk geldiğini düşünürsek, bu samimi mesajları ancak Let’s Adopt’a duyulan sevginin ortak bir göstergesi olarak kabul edebilirim.
Kucak dolusu sevgiler…
Viktor
—–
Thanks Limon, Defne and Cenk
A big thank you
It started early yesterday… peaked today at midday, it continues as we speak.
Today I have received over 1000 birthday greetings. A completely overwhelming amount.
This means a lot of me for a variety of reasons but as Viktor Larkhill is nothing but a symbol and my real birthday is right in the middle of summer I can only accept this expression of goodwill as a collective expression of love to Let’s Adopt!.
İki ay kadar önce üyelerimizden biri bize dertli bir mesaj gönderdi. Çok kötü durumda bir kediyi kurtarmıştı. Yardımımıza ihtiyacı vardı, çok çaresizdi.
Olaya el koyduk… ve Lucy’yle tanıştık (ve tabii bu üyemiz de derhal ortadan kayboldu).
Lucy 2 aydır kafeste. Onu oradan bir an önce çıkartmamız lazım. Sahip Çıkalım!’ın şu andaki en acil vakası.
“Kediciyim” diyorsanız ve kediniz yoksa bu fırsat sizin… Lucy’nin hayatını kurtarabilirsiniz.
Lütfen yardım edin!
Viktor Larhill
v.larkhill@googlemail.com
—–
Lucy
Lucy… EMERGENCY!!!!!
A couple of months ago one of our members wrote to us a desperate letter.
She had rescued a cat in a terrible condition. She needed our help, she was absolutely desperate.
We took over the case…. and we met Lucy (and of course the member disapeared immediately never to be seen again)
Lucy was, literally, brought back from death.
So today I am asking you this.. help me find a home for this amazingly beautiful and special cat.
Lucy has been in a cage for the last two months. We need to get her out of there immediately. She is an absolute emergency for Let’s Adopt!.
You are a cat person but you have no cat at the moment. Look at Lucy, you could save her life.
Kimi zaman insanlar soruyor: Sana göre bu ülkenin en büyük sorunu ne?
Türkiye muhteşem bir yer. Her yerden zekâ, enerji ve gençlik dolup taşıyor. Son derece konuk sever harika insanlar. Burada olduğum için gerçekten çok mutluyum.
Yine de toplumdaki en endişe verici olgunun, bence, hangisi olduğunu söylemem gerekirse cevabım açık: Aşırı-milliyetçilik.
Aşırı-milliyetçilik ve yabancı düşmanlığı (ksenofobi) bu topraklarda doğmadı. Bu kavram insanoğlu kadar eski. Aşırı-milliyetçilik ve yabancı düşmanlığı, ilkel toplumlarda, toplumu işgalci yabancılardan korumak amacıyla oluştu/oluşturuldu (söyleniyor ya da tahmin ediliyor). Ancak sorun şu ki, bu kavram pratikte hiçbir zaman yürümedi. Toplumu güçlendirmesi gerekirken onu zayıflattı. Zayıflattı çünkü tanımı, toplumu oluşturan insanları kısıtlıyordu. Sonuçta aşırı-milliyetçi bu düşman görüşü benimseyen kişiler, toplumun en alt kademesinde, “öteki”ne karşı her daim bir nefret (ve korku) besleyerek marjinal bireyler olarak yaşamayı seçtiler. Ve yalnız ve yalnız kendi bakış açıları paylaşan kişilerle iletişim kurabildiler.
Aşırı-milliyetçilik bu ülkeye has bir olgu olmasa da, benim gördüğüm kadarıyla, yalnızca Türkiye ve Yunanistan’da var olan bir kavram var: “Yabancı düşmanı-ırkçı hayvan sever”
Türkiye’deki hayvan severlerden bir kısmının nasıl olup da böyle bir delilik seviyesine inebildiği beni aşıyor. Üzücü olan nokta şu ki, böyle bir kesim var. Nasıl olur da zavallı ve acı çeken bir sokak köpeğini aşırı-milliyetçi bir sembole dönüştürebilirsiniz?.. Gerçek ve tek amacı hayvan kurtarmak olan bir eğilimi/hareketi nasıl olur da hayvan ölülerinin başında aşırı-milliyetçi ağıtlar yakılan bir gösteriye dönüştürürsünüz?.. Bunlar beni kat be kat aşıyor.
Türkiye’deki “hayvan hareketi”nin arkasındaki karanlık sır işte bu. Sayıları hiç de azımsanamayacak rakamları bulan bu kişiler, içlerinde en ufak bir sevgi kırıntısı ya da yaşam hakkına saygı barındırmadan, yalnızca toplumda bir yer edinebilmek, bir “kesim”e ait olabilmek adına bu yola giriyorlar. Hayvanlara yardım etmek isteyenlerin büyük çoğunluğu, sevecen ve her zaman yardıma hazır harika insanlarla tanışıyor. Ancak birkaç talihsiz kişi, yanlış yola sapıp yanlış gruplarda kayboluyor: Bu gruplar nefret ve “öteki”ne duyulan korkuyla hareket ediyor. Öyle ki kendi kendine yetemeyen bu kişiler, aralarında canavar yabancıların Türk hayvanları üzerinden çıkar sağlamaları ve sokak köpeklerini Çin lokantalarına satmaları vs gibi komplo teorileri bile üretiyorlar. Bir komplo kuramcısının hayal gücü sınır tanımaz…
Bu hastalığın tedavisi yok. Ancak öyle görünüyor ki hastalık, aileleri tarafından kalıtsal olarak beyinlerine kazınan birkaç kişiden öteye de gitmiyor. Sorun şu ki, buradaki problem yalnızca genetik değil. Birkaç kişiyle sınırlı kalabilecek olan bu hastalık, Internet aracılığıyla bulaşıcı ve yaygın bir hal alıyor.
Yukarıda okuduğunuz yazının hiçbir bilimsel dayanağı yok. Tek kaynağı, yaklaşık yedi yıldır bu ülkede yaşamanın ve başta ve özellikle hayvanların refahı olmak üzere tüm ülke sorunlarını yakından takip etmemin bana öğrettikleri. Tam altı yıldır bu hasta beyinlerin içi boş saçma sapan komplo teorilerini dinliyorum. Kim olduklarını açıklamak isterdim ancak o kadar kalabalıklar ki!..
Sahip Çıkalım!.. ile neden bu kadar övündüğümü, gurur duyduğumu biliyor musunuz? Hepinizle gurur duyuyorum… Öncelikle kurtardığınız hayvanlar ve harika hikâyeleri ve ikinci olarak da toplumda geldiğimiz nokta için… Ancak gururumun en önemli ve ana nedeni, bu grubun beni sizler gibi insanlarla buluşturması ve her gün hayat kurtarıyor olmamız. Yalnız hayvan hayatından söz etmiyorum burada. Aynı zamanda, milliyeti bir “kriter” olarak görmeyen hayvan sahiplerini, Sahip Çıkalım!.. aracılığıyla, en büyük desteği alacağı hayvan dostlarıyla bir araya getiriyoruz. Sizler gibi insanlar…
İşte bu yüzden, Sahip Çıkalım!..’ın bugün dünyanın her köşesinden üyesi var. Sekiz ayrı ülkede aktif olarak hayat kurtarıyoruz (Sahip Çıkalım!.. Fransa dün kuruldu.) Türk-temelli hiçbir grup bu başarıya ulaşamadı ya da bu kadar kalabalık bir deha ve gönül grubu oluşturamadı.
Sometimes people ask me: What do you see as the biggest problem of this country?
Turkey is a wonderful place, filled to the brim with bright, energetic, young things. Wonderful hospitable people. I truly love it here.
Still, when people ask me which one is, to me, the most worrying aspect of this society my answer is clear: ultra-nationalism.
Ultra-nationalism and xenophobia was not invented here, it is something as old as human beings. It developed in the early societies as a way to protect the group against invaders (supposedly or imaginary). The problem is, it never worked. Instead of making societies stronger it weakened them as by definition this attitude limits those who endorse it. As a result, those who sponsor ultra-nationalistic tend to live in the lowest echelons of society, marginalized individuals living in hate (and fear) of the outsider, and only being able to communicate with those who harbor their same views.
Whilst ultra-nationalism is not exclusive of this country, there is a movement which, to my knowledge, is exclusive of Turkey and Greece, and that is the “racist-xenophobic animal lover”.
How did a number of animal lovers in this country descended into such madness is beyond me. The sad fact is, they did. How can you turn an poor and suffering stray dog into an ultra-nationalistic symbol? How can twist the essence of the animal rescue movement to a point where around the dying corpses of animals you manage to scream ultra nationalist anthems is completely beyond me.
This is the dark secret of the turkish animal welfare movement. A great number of those who go into this cause do so no guided by love and respect for living creatures, but as a way to fit into society, to find their way into a group of people. The vast majority of those who reach out will find wonderful compassionate people, always willing to help, but a few unlucky ones will fall into the wrong groups, groups motivated by hate and fear of the foreigner, where a bunch of inadequate individuals exchange conspiracy theories about evil foreigners using Turkish animals for their own gain, selling stray dogs to Chinese restaurants, etc.. etc.. etc.. the imagination of a conspiracy theorist is endless…
There is no cure to this ill, as it seems to be a condition genetically engraved in the diminished brains of a few. The problem is, it is not only genetic, thanks to the internet, it has turned contagious, infectious.
What you have read is by no means supported by scientific evidence, it is merely the outcome of close to seven years of living and breathing the problems of this country, and in particular the issues related to animal welfare. Six years of listening to the mad ramblings of sick people and their conspiracy theories. I would love to give names, but there are so many of them…
You know why I am so proud of Let’s Adopt!? I’m proud of you all not only because of the amazing success stories, the animals saved, the influence we have achieved in this society, the main reason why I am so proud of this group has enabled me to find people like you, and because every day we are saving lives, not only animal lives, but the lives of those animal lovers who, through us, find a great support group of people for whom nationality doesn’t matter. People like you.
And this is why, today, Let’s Adopt! has members all over the world and officially operates in 8 countries (we launched Let’s Adopt (France) yesterday. No turkish-based animal group has achieved this feat, no turkish group has gathered such brilliant group of minds and hearts.
8 Ağustos, Çeşme Alaçatı.
Güzel ve oyuncu bir Pincher, bir daha geri dönmemek üzere sahibinin yanından uzaklaşıyor.
Sahibi çaresizce onu arıyor, ilk aramalar Alaçatı bölgesinde başlıyor fakat daha sonra istikamet Çeşme’ye dönüyor…Bir kaç gün sonra tüm İzmir’de insanlar köpeği arıyorlar.
Adı Ejder. Bir erkek. Kısırlaştırılmamış. Bir grup sokak köpeğini takip etti ve bir daha asla dönmedi.
Bu hikayenin bize ulaşması biraz geç oldu, ama Ejder’in, üyelerimizden biri ya da içimizden birinin bir yakını tarafından kurtarılmış olma ihtimali var.
Sweet Ejder
Sizi fotoğraflarla başbaşa bırakmak istiyorum ve eğer Ejder’in yerini saptamamızda bize yardımcı olabilecek herhangi bir bilgiye sahipseniz, benimle bağlantıya geçmenizi rica ediyorum.
Ejder kısırlaştırılmamıştı. Hayvanları yeniden yuvalandırmak için uğraş verdiğim son altı yılda, karşılaştığım kayıp köpek vakalarının çoğunda hayvanlar erkekti ve kısırlaştırılmamışlardı. Evcil hayvanlarınızı kısırlaştırmanız için tıbbi ve etik açıdan çok fazla gerekçe var ; ama bir tanesi var ki, o da, kısırlaştırılmamış bir erkeğin, doğurgan bir dişinin peşinden giderek gözden kaybolmaya yatkınlığının ÇOKLUĞU.
Muhtemelen Ejder’in yaptığı şey buydu. Ejder’in kayboluşu ve ailesinin çektiği acının boşa gitmesine izin vermeyelim.
A beautiful and playful male Pinscher wanders away from his owner never to be seen again.
Her owner looks for him desperatedly, the initial search started in the Alacati area but it soon moved on to Cesme… a few days later
people were looking for him all over Izmir.
His name is Ejder. He is a male. Unneutered. He followed a pack of stray dogs, never returned.
This story has reached us quite late, but there is a chance that Ejder was rescued by one of our members, or someone known by one of us.
I would like to leave you with the pictures and would like to ask you to contact me if you have any information that could help us locate him.
Beautiful Ejder
Ejder was not neutered. In the last six years of dealing with rehoming stray animals I have found that the vast majority of lost dogs I have come across were male, and they were not neutered. There are many reasons, medical and ethical to neuter your pets, but there is an even more clear one, an unneutered male is VERY likely to follow a fertile female and dissapear… this is probably what Ejder did. Let Ejder dissaprearance and the suffering on his family not to be in vain.
Please neuter your pets!..
Please!!!!
Please!!!!
For any information related to Ejder please contact me: v.larkhill@googlemail.com
Bugün, Yedikule Barınağı yöneticisi Meral Olcay’ın aşağıdaki bildiriyi yayınladı. Bu cevabı saygıyla, ve adaletli eleştiri ve manlayışlılık adına yayınlıyoruz. (Yorumlarım mesajın altında.)
Meral Olcay
29. Ekim 2009şarap ve nice şarapların hikayesi Şarap dedim çünki facebook da gene aynı xx grup daha önce plaka hakkında yazılan yazı yorumlarla yargısız gibi yargısız infaz yapmıştı. Şarap la ilgili bu grupda haber yapıldığını bilmiyordum,zamanım yokki site site dolaşıp bakayım..
Üstelik 6 saatte 52 yorum yapılmış.Tesadüf bir arkadaş vasıtası ile bu grupta yazılmış olan şarap ın hikayesinden haberdar oldum , okudum ve yorumlarıda gördüm.
Ben facebook a çok anne geldi, bebek geldi süt bisküvi ihtiyacı var diye yazdığım yazıma hiç yorum ,cevap alamamışken, şarap hikayesinin reytingi fazla oldu sanırım bu kadar yorum aldı..
En kolay şey zaten pc başında eleştirmek,tek taraflı yazıp yargısız infaz yapmak oluyor, elini taşın altına koymak değil..
Gelelim şarabın hikayesine.
Şarap barınağımıza 2 gün önce gelmiş sokakdan bulunmuş 1AYLIK ancak bir yavru idi.. Yazıldığı gibi 1.5 AYLIK değil(1.5 aylık olsa idi hemen aşı proğramına girerdi). Efe bey ve arkadaşı Gonca hn barınağımız geldi ilk görüşmemizi yaptık, görüşme sırasında yedikuleye gelmeden önce üsküdar ve ümraniye barınaklarına gittiklerini,çok iyi karşılanmadıklarını ümraniyede aradıklarını bulamadıklarını ,üsküdar barınağında da içeri bile alınmadıklarını söylediler..Bunun üzerine o kadar uzak yoldan sizi araştırdığımız için yedikuleye geldik dediler,ve yedikulede bir muhatap bulduklarından dolayı sevindiklerini belirttiler..
Öğrenci olmalarından dolayı köpek bakmanın büyük sorumluluk gerektirdiğini, hayatlarının daha başlangıcında olan insanlar için çok iyi düşünmelerini söyledim..
Geri dönüşü olmadığını ve en az 15 sene yaşayacak bu canlıyı almaya karar veriyorsunuz iyi düşünün dedim.
Gonca hn biz bunun bilincindeyiz ,sorumluluk sahibiyiz istiyoruz dediler..
Gerekli başvuru ve evraklar için perşembe günü geleceklerini bildirdiler..Çok istekli olduklarından perşembe yerine çarşamba günü arayıp geldiler..
Ben kendileri için en uygun köpeğin yavru olabilecegini , yeni gelen yavruların hemen ortama uyum sağlayabileciğini belirttim.
2 gün önce sokakda bulunan yavruyu ,özel bölümden kucakda getirdik ..
Özel bölüm diyorum ,çünki gönüllü hizmet veren bir barınakda hayvan sağlığı çok önemlidir, Şarap sadece yavruların olduğu bölümde idi ve o bölüm her gün dezenfektan yapılıyordu..
Bebeği çok beğendiler ,zaten çok hareketli idi ,hemen kucakta efe bey ve gonca hn ı yalamaya başladı..
Gayet sağlıklı görünümü vardı ,burnu ıslakdı ,kendilerine uyarıda bulunduk yavru oldugu için henüz aşı olma durumu söz konusu değil çünki 1.5 aylık olmadan aşı olamaz ,ancak 15 gün sonra aşıları başlayacak o nedenle dikkatli olun ,yıkamayın dışarı gezmeye çıkarmayın şeklinde…
Ayrıca hemen konserve mama açıp bebeğe yemesi için verdim ,anında yedi,sağlıklı hayvan yemeği iştahla yer sağlıksız hayvan yemez dedim..
Yani düşünün 2000 kusur köpekle uğraşıyoruz ve sahiplenmek için gelen kişilerle de bu kadar detaylı görüşme yapıyoruz . Bizi devamlı arayabilirsiniz bir sorun oldugunda diye de belirttim..
Veteriner hekimimiz tel nolarına kadar verdi..
Şimdi düşünmenizi istiyorum bir barınak var ,köpek almak için gittiğinizde sizi hiç araştırmadan alın gidin hangisini beğenirseniz deniyor , bir barınak var çocuk verir gibi sizi araştırıyor ama bu bile göstermelik deniyor (efe bey ve gonca hn tarafından) demekki ben al git deseydim benimle bu kadar uğraşmayacaklardı ,hesap soramıyacaklardı..
Yedikule
Ertesi gün vet hekimimizi aramış ishal olduğunu söylemiş vet hekimimiz ,getirin bakalım demiş ,başka ne demeliydi sizce, barınakda onlarca hayvanla ilgilenirken ,sahiplendirdiğimiz köpeğin evine gidip mi müdahale etmesi gerekirdi..
Sahiplenme formunda diyoruz ki köpeğiniz hastalanırsa veterinere götürmeyi kabul ediyormusunuz ?evet cevabı vermiş efe bey!! yani kabul etmiş buna rağmen hesap sormak haksızlık..
Devam ediyorum efe bey akşam saat 20.30 gibi geç saat te beni aradı ben hala barınaktayım eve gidememişim bebeklerle ilgileniyorum bir ilaç bulmanızı istiyorum dedi ,söylediği ilaç piyasa zor bulunan bir ilaçdı,müadil ilaç olabilir mi onları bulabilirim dedim ve ardından.. şarabı barınağa getirin ,bizim çalıştığımız tam teşekküllü kliniğe gönderelim bakalım dedim..
Web sitemizde onlarca hastayı tam teşekküllü klinikde tedavi olup iyileştirdiğimizin fotoğraflarla ispatı var..Tabii kötü niyet olunca yargısız infaz çok kolay oluyor..
Hayır biz veterinerimizden memnunuz dedi..Akşam saat 9.30 a yaklaşıyordu tekrar aradım aklım şarap da kalmıştı,nasıl dedim yatıyor başında bekliyoruz dedi ..
Kendisine yarım saate yakın anlattım pet shopdan satın aldığınız bebekde bile bu tür riskler olabilir..
Siz bize araştırma yapıp geldiğinizi söylediniz ,aşısı başlanmamış henüz sokakdan gelmiş bebek köpeklerde her zaman risk vardır, Gonca hn da köpek sahibi olduğunu görüşmemizde söylemişti….(Tecrübeli olması gerekir diye düşündüm).
Barınaklarda sokaklardan gelen yavru bebeklerin yaşam ihtimali zayıftır..
Biz yedikule olarak bebekleri ayrı bölümde tutuyoruz ve ilk olarak eger iç ve dış parazitin zamanı gelmişse yapıyoruz ,özel gıdalarla besliyoruz ki yaşasınlar diye..
Bu kadar gönülden ilgi ve alakaya karşı, şarapla ilgili yazılan yorumlardaki haksız eleştiriler hiç de hoş değil.. Şunu bilmenizi isterim, insan bir yeri, kişiyi eleştirecekse önce bilgi sahibi olmalı ve tek taraflı dinlememeli ..
Efe bey sabah veterine gidip bizi aratacağını söyledi ve o gün hiç ses çıkmadı.. Ben bir sürü trafik kazası hasta gelmişken, annesiz bebekler akınına uğramışken, her gün onlarca köpek bırakmak için başvuran telefonlarla boğuşurken, köpeğini terk edecek kişileri, bırakmayın yazıktır diye ikna etmeye çabalarken o yoğunlukda , sadece şarap ı düşünecek halde olamazdımm, çünki geride 2000 kusur şarap var beni bekleyen, yardıma ihtiyacı olan..
Bir şarap için uğraşmaları doğal artık onların köpeği..Canım kadar seviyorum diyor efe bey daha 24 saat olmadan aldığı köpeği,
BEN 12 SENEDİR EMEK VERİYORUM NİCE ŞARAPLARA
demekki bu kadar çabuk bağlanabiliyor insan köpeğine.
Geçtiğimiz haftalarda Sahip Çıkalım! Türkiye’de barınak reformu hakkında 3 yazı yayınladı. Yayına hazır 2 yazımız daha var. Meral
Olcay ve diğer barınak yöneticileri ile barınak yönetimindeki idarecilerin bunları okumasını önemle tavsiye ediyoruz. Makaleler aşağıdaki linklerde bulunabilir.
Sahip Çıkalım!’ın dünkü mesajı WordPress’in en çok okunan mesajları arasındaydı dün. WordPress’te 5.213.006 blog var. Dün, 28 Ekim günü, okuyucu sıralamasında 79. sıradaydık!
Bu ne demek? Açık ve net olarak demek ki BİZ TÜRKİYE’NİN EN ÇOK OKUNAN BLOG’UYUZ!
Bunu nasıl becerdik? Sadece ve sadece “gerçek” olarak. Uydurmayarak. Doğrunun yanında yer alarak. Politik oyunlar oynamayarak. Ve, çok önemli bir nokta: yardım ederek. Okuyuculara yardım ederek, topluma yardım ederek, her şeyden önemlisi, kurtardığımız hayvanlara yardım ederek…
Bizi bu noktaya getirdiğiniz için teşekkürler. Çok teşekkürler.
Şimdi, bu herhalde paylaşılması gereken bir haber. Lütfen mümkün olan her yerde paylaşın!
Top Post
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
—–
Top Post
ANNOUNCEMENT
Let’s Adopt! post of yesterday was one of the most read posts on WordPress. There are 5.213.006 blogs on WordPress. Yesterday, 28 of October, we ranked 79 in terms of number of readers worldwide!
What does this mean? It just means that WE ARE THE MOST WIDELY READ BLOG IN TURKEY.
How did we do it? Quite simply by being real. By not faking it. By standing for the truth, by not playing political games and, very importantly, by being helpful. Helpful to the readers, helpful to the community and above all, helpful to the animals we save…
Thank you all for helping us get to this point.
Now, I think this is news that need sharing. So share them anyway you can.
Biz Şarap’ı geçen hafta çarşamba günü Yedikule Hayvan Barınağından aldık. İlk gittiğimizde internet sitesinde formu doldurmamızı, daha sonra gelmemizi istediler. Gittik, istenilen formu, evin fotoğraflarını gönderdik. Birçok maddesi olan ( Hayvan kötü bakıldığında el konup geri alınır, yılda 2 kez barınaktan seçeceğimiz bir dost köpeğe yardım etmemiz gerektiği, herhangi bir durumda önce barınağa gitmemiz gerektiği, bunları yapmadığımız takdirde, köpeğimizi geri alma hakları olduğu ve dava açma hakları olduğu gibi.. oldukça göz korkutucu, ama özendirici hiçbir niteliği bulunmayan) bir belgeyi imzaladık. Üstelik bu kadar hevesle almak istediğimiz yavru için oldukça sıkı bir mülakattan geçirildik. Ben sandım ki, bu kadar dikkat edilerek, çok zor verilen yavrular, aynı şekilde takip ediliyordur.
Şarap’ı aldığımız gün, ordaki veteriner! bize ilk gün ishal olabileceğini söyledi. Şarap’ı eve getirdikten 1 saat sonra ishali başladı. Ve 1 gün boyunca hiç geçmedi.Ertesi gün Şarap kustu. Oldukça telaşlandık. Çünkü ona çok iyi baktık. Hiçbir şeyi yadırgamadı, oynadık, uyuttuk, taradık, yemeğini yedi severek. Ancak yine de sabah olduğunda keyfi kaçmıştı. Meral Hanım, ( bize köpeği veren Barınak
yönetiminin başındaki hanım) bize herhangi bir sorun olduğunda aramamızı söylediği barınak veterinerini aradık. Bize tek söylediği ”
Şarap
Hıı, hastalandı demekki. Getirin, bakalım. ” Bu kadar! Herhangi bir uyarı, ne olabileceğine dair bir bilgi, ya da herhangi bir öneri yok. Biz Anadolu Hisarındayız. Yani Yedikule’ye gitmemiz sabah trafiğinde en az 1 saat sürüyor. Ki, Şarap’ın hali bile yok gözünü açmaya. Bu ilgisizlik karşısında ben kendi özel veterinerime götürdüm Şarap’ı.
İyiki de öyle yapmışım. Hemen antibiyotik tedavisine başlandı. ( Bu arada sadece ishaldi, ve birkaç kez kusmuştu.Başka hiçbir şeyi yoktu). Günde 2 kez veterinere gidiyorduk.
Ertesi sabah, ateşi 40′a çıktı, hemen veterinere gittik, serum takıldı. Veteriner hekimimiz, bize, Şarap’ın durumunun ağırlaştığını, kanlı ishal olmasından endişe ettiği için gözetim altında tutmak istediğini söyledi. Zaten biz de bu hastalıktan endişelendiğimiz için ilk günden itibaren tedavisine başlamıştık.
O gün serumu devam ederken, altına kaçırmaya başladı. Ve 1 saat kadar sonra jel gibi bir dışkı ve kan parçaları gelmeye başladı. O an beynimden vurulmuşa döndüm, ellerimle beslediğim köpeğim, 1 günde 300 gram verdi. zaten 1 kilo 700 gram bir köpekten bahsediyorum. Ne kadar ciddi bir oran olduğunu anlayabilirsiniz. Kanlı ishal olduğu kesinleşince, ilaç tedavisini ona göre devam ettirdi veterinerimimiz. Ancak bize yaşamasının zor olduğunu, biz onu barınaktan almamış olsaydınız, bugün asla uyanamazdı dedi.Ve parvolglob isimli bir ilaç gerektiğini, bulamamamız halinde yaşama şansının %50 olduğunu söyledi.
Şarap
Tam 24 saat boyunca, hiç uyumadan, gözümüzü kırpmadan, 10-12 arkadaş ilacı aradık. Ecza depoları, internet siteleri, paylaşım siteleri, veterinlerler, klinikler, hatta yurtdışındaki ilaç şirketleri.
Görüşmediğimiz yer kalmadı. Ancak sonuç , ne yazıkki olumsuzdu. Bir arkadaşım Viktor’a anlatmış durumu, sabaha karşı 2 buçuk gibi arkadaşım beni aradı ve ilacı bize verebilceklerini söylediğinde sevinçten saatlerce ağladım.
Ama önce şunu söylemek istiyorum devamını yazmadan önce, bu ilaca ihtiyaç olduğunu öğrendiğimde, Efe ( erkek arkadaşım , Şarap her ikimizinde köpeği ) , Meral Hanım’ı aradı, ve durumu anlattı. Ancak hiç beklemediğimiz bir tepkiyle karşılaştık. Efe’ye söylediği şey, bu hayvanın bu mikrobu barınakta kapmış olsa dahi, hastalığın kuluçka döneminde olabileceğini ve farketmemiş olduklarını söyledi. Gerçekten böyle de olabilir. Buraya kadar sözüm yok. Ancak, ben Şarap’ı alırken, Gençlik hastalığı olup olmadığını sorduğumda, yok demişlerdi. Ve ishal olabilir panik yapmayın demişlerdi. Üstelik daha ertesi sabah, veterinerini aradığımız halde, bize sadece hastalanmıştır gibi basit ve önemsiz bir cevap vermekten öteye gitmemişti. Ancak Meral Hanımın Efe’ye cevabı ve savunması nedir sizce ? ” Kız arkadaşınız daha önce köpek beslediği için ben ona güvendim biliyordur die söylemedim. ”
Şarap
Ben, senelerdir çeşitli köpekler baktım. Kangallarımda oldu, Alman kurdumda, Şu anda da çok sağlıklı 3 yaşında bir Golden oğlum var.
Tabii ki bu kadar küçük ve barınaktan alınmış bir yavrunun hangi riskleri taşıdığını biliyorum. Zaten bu kadar bilgim olmasaydı,
onların savunduğu gibi , ishal olabilirmiş önemsiz deyip otursaydım, şu anda Şarap yaşıyor olacak mıydı ??
Biz günlerdir uyumuyoruz. Yemek en son ne zaman yedim hatırlamıyorum. Ama hiç şikayetim yok. Ben bir dakika bile umudumu kaybetmedim. Şarap’a onun iyileşeceğini bana güvenmesini söyledim hep. O da bizi haksız çıkarmadı, direndi. Hatta ben yemek yemesini istiyorum diye kendini zorlayıp yemeye çalıştı. O bizden bile güçlü çıktı, ,iyiki.
Şarap
Benim bebeğim, Türkiye’deki belki binlerce parvo hastalığına yakalanmış, ve kurtulmuş sayısı çok az köpekten birisi. Ben, ve Şarap
şanslıymışsız ki, sizin gibi insanlarla karşılaştık. Bize her konuda maddi, manevi destek veren veteriner hekimimiz Fikriye Hanım, ve
Viktor Larkhill olmasaydı, şu anda yaşıyor olmayacaktı, maalesef.
Bu hastalığın tek sebebi, zamanında aşılanmamış olması. Ve / Veya, bu hastalığı taşıyan köpeklerle aynı yerde kalmış olması. İlacın
Türkiye’de satışının belli insanların tekelinde olması ve bulunamaması ayrı bir konu. onun için sayfalarca yazı yazmak gerek. Benim
anlamadığım tek şey, biz günlerce sorguya çekilir gibi kendimizi anlattık, ikna etmeye çalıştık ona iyi bakacağımıza. Formlar
doldurduk, geri alınabilir gibi bir maddenin bile altına imza attık.
Neden? Barınaktan alalım, ordaki bir yavruya yardım edelim diye. Ama biz gözümüz gibi baktığımız bebeğimizi kaybetseydik, bize söylendiği gibi onlar da yavrumuza iyi bakmamış oldukları için dava açma hakkına sahip olabilecek miydik ? Hayır!
Burda bir adaletsizlik var. Ben, ve erkek arkadaşım Efe, öğrenciyiz. 1 haftadı günde 6 saat tedavi altında, 1buçuk aylık bir köpeğin, nasıl büyük bir maliyete sebep olduğunu tahmin edebilirsiniz. Çünkü durumu kritikti ve özel bakıma ihtiyacı vardı. Biz öğrenci olmamıza rağmen, ona bu hayatta bakılabilecek en iyi şeklide baktık. Veterinerde tedavi görürken bile insanlar inanamayarak baktılar bize. Şimdi sormak istiyorum, biz elektrık faturamızla ikametgahımızı kanıtladık, altına imza attığımız belgeyle iyi bakacağıma söz verdik, canımızı dişimize taktık, işe, okula gidemedik. Herşey bir yana, çok korktuk. Şanslıyız ki, kurtardık. Ama ya olmasaydı ?
Şimdi, siz köpeklere gerçekten iyi baktığınızı kanıtlayabilir misiniz ?? Gerçek gönüllüler, bir barınak adı altında gönüllü olanlar değil illa.
Sarap
Ben GÖNÜLLÜYÜM. bebeğime gönlümle baktım, bakmaya da devam edicem. Gönüllü olmak ne o kağıt üstündeki imzayla, ne de barınak yöneticisi olmakla olmuyor. Keşke Gönüllü olsaydınız!
Ne ilaç bulmamıza yardım ettiler, ne de tekrar arayıp durumu nedir diye sorma zahmetine girdiler.
Bugün, Şarap oldukça iyi. Dün gece yemek yedi. Hiç kusmuyor. İshali düzeldi. Artık kendine geliyor, hayati tehlikeyi atlattı. Bunun için hayatım boyunca minnettar olucam, destek olan herkese, ve en çok size. Son sözüm şudur; bu acıyı yaşamış bir insan olarak, hiçbir barınak ve ya kişiyi suçlamadığımı, ancak sistemin yanlış işlediğini söylemek istiyorum. Gönüllü olmak yalnızca sevmekle olmuyor. İlgi, bakım, özen de gerektiriyor. bu örnek sizi barınaklardaki köpeklerden uzaklaştırmasın, tam tersine daha çok sahip çıkın! o barınaklara bu kadar büyük sorumluluklar vermeye bile gerek kalmayacak günlerin gelmesini umut ediyorum. O gün gelene kadar, bir barınak gezin, gerçek gönüllülere destek olun, hayvanlara yardım edin. Hayat kurtarmak bizim elimizde.
Sarap
Ancak yanlışı düzeltmemek, söylememek, en az yanlışı yapanlar kadar suç. bu yazımın sebebi, budur. Ben, doğru olanı yazmakla yükümlü hissediyorum kendimi. Başka bir Şarap hastalanmasın, ölümden dönmesin diye.
Ve siz bir tek nefes daha alsın diye köpeğinizin gözlerinin içine bakarken, onlar arayıp ” o bizim de köpeğimiz ” dediklerinde, bunun sadece boş bir laf olduğunu görmemk için.
Gönüllü olan, gönlüyle seven herkese teşekkür ediyorum.
Bugünün yazısı, Simba’ya, ondan her bahsedişimde gözlerimin dolu dolu olması ve boğazımın düğümlenmesine dair olacak.
Sanıyorum ki çoğunuz Sahip Çıkalım’ın çıkış öyküsünü, bu işe nasıl başladığımızı bilmiyorsunuz…
6 Ocak 2008, yaşlı Terrier’im Simba, ameliyat masasında hayatını kaybetti. Memelerindeki tümörler sebebi ile tedavi görüyordu. Tümörler yayıldı. Sahibi, onu kısırlaştırmadığı için hastalığa yakalanmıştı. Bunun yerine onu çiftleştirmişti. Simba, o kör haliyle başının çaresine baksın diye sokaklara atıldığında 14 yaşındaydı.
Bu fotoğraf, onu SHKD’de ilk gördüğüm anda çekilmişti. Barınakta çalışanlar ciddi davranış bozukluğu olan kör bir köpeğin varlığından bahsetmişlerdi. Kimseyi yanına yaklaştırmıyordu, cesur ve haşindi… Ona ait ilk anım, bir tomar gri tüyün aniden üstüme saldırarak beni öldürmeye çalışmasıydı. Sonra, aniden hırlamayı kesip elimi yalamaya başmıştı.
İlk görüşte aşktı bizimki. O gün barınaktan, herkesin korktuğu ve kimsenin istemediği o kör köpekle beraber ayrıldım. Bu yaşlı köpek hayatımı sonsuza dek değiştirecekti.
Simba resting
Neredeyse üç sene boyunca Simba ve ben hep beraberdik. Bana çok düşkündü ve benden başka kimseye güvenmediğini söylersem abartmış sayılmam. Başlarda diğer iki köpeğimle beraber evde kalırken, zaman içinde benimle beraber toplantılara bile gelmeye başlamıştı. Simba, daha önce hiç bir köpeğin bulunmadığı yerlere gidiyordu.
Simba kördü. Tedavisi yapılmamış hipermatüre kataraktı vardı… Durum karmaşıktı ve çok acı çekiyordu. Simba’yı iki kere ameliyat ettirdim.
Sadece çok az bir süre görebildi ve yeniden kör oldu. Sonra kanseri ilerledi.
Tüm bu yıllar boyunca inanılmaz yoğunlukta deneyimler yaşadık birlikte, buna ailemin dağılması da dahil. Tamamen dürüst olmam gerekirse, itiraf etmeliyim ki, vazgeçtiğim anlarda bana hep Simba engel oldu.
Simba, Ali’nin ameliyat masasında hayata gözlerini yumdu. Tarih 6 Ocak 2008′di ve ben orada, onun yanında değildim.
Simba, last days
Simba benim için müthiş bir öğretmendi. Bana şefkatin gerçek anlamını, hayatta hep dik durmayı, sebat etmeyi ve yenildiğim anlarda bile asla vazgeçmeyip, ayakta kalmayı öğretti. O bana, sonsuz güvenin gerçek anlamını öğretti.
Bugün, hepimiz, burada bu yazıyı Simba’nın sayesinde okuyoruz. Bugün, ağımız sayesinde arkadaşlıklar kuran hepiniz, kurtardığımız köpekler ve hayatlarına mutluluk kattığımız tüm aileler, hepimiz, bunu Cesur Yürek Simba’ya borçluyuz.
Teşekkürler Simba.
Eğer Simba gibi bir köpek sahiplenmek, evinizi ve kalbinizi kendi “Simba”nıza açmak isterseniz Karam‘ı evlat edinebilirsiniz…
——-
Simba at the shelter
Simba, the terrier that changed my life.
Today’s post is likely to be brief mainly due to the fact that whenever I try to write or speak about her I get all teary eyed and I get a fist stuck in my throat.
I realize that many of you don’t know the history of Let’s Adopt!, how we began…
6 of January 2008, my old rescued blind terrier Simba passed away on the operation table. She was being operated of mammary tumors. It had spread. She developed the disease because her previous “owner” did not neutered her. Instead they bred her. When Simba was 14 years old she was thrown to the streets, blind, to fend for herself.
This picture was taken the moment I saw her for the first time at SHKD. The workers had told me that there was a blind dog with serious behavior issues. She wouldn’t let anyone get anywhere near her, she was fearless, and fierce… My first memory of her is of a grey ball of hair lunging at me wanting to kill me. She then suddenly stopped growling, and started licking my hand.
It was love at first sight. I left the shelter with the old blind dog that everyone feared and nobody wanted. That old dog would change my life forever.
Simba
For nearly three years Simba and I spent all our time together. She was very attached to me and I would go as far as saying that she
trusted no one but me. At first she would stay at home with our other two dogs but in time she would end up coming with me to my meetings.
Simba went to places where no dog had been before.
Simba was blind, a hypermature cataract that went untreated… The condition complicated and she was in a lot of pain. I had her operated twice, and she recovered sight slightly only to loose it again. Then, cancer developed…
During her years with me we went through incredibly powerful experiences, including the break-up of our family pack. I am being
truly honest when I tell you that she kept me going at times when I considered giving up.
Simba passed away at Ali’s operation table on the 6th of January 2008. I was not there to hold her.
Simba was a great teacher for me. She taught me the real meaning of compassion, she taught me to be tough, to persevere, to never give up and always stand tall, even at times of defeat.
Simba during cancer therapy
She taught me the meaning of blind trust…
Today, you are all here, right now, reading this post, because of her. Today all of you who have formed friendships through our network, the dogs that we have saved, the families that they have brought joy to, we are all indebted to Simba, the Braveheart.
Simba, thank you.
Would you like to give a chance to a senior dog like I did with Simba? Here we have a very special dog.. his name is Karam . He is very very special…
Her gün, dünyanın dört bir yanındaki Sahip Çıkalım! üyelerinden onlarca mektup alıyorum. Daha önce hiç konuşmadığım insanlar bana yazarak, en içten duygularıyla tavsiyelerimi almak istiyor, benden onlara yol göstermemi, yardım etmemi rica ediyorlar; lafın kısası, kendilerini mektuplarında birer hayvansever olarak tanıtmakla başlayan bu insanlar, Sahip Çıkalım! ailesinin ferdi olmaktan ne kadar büyük mutluluk ve gurur duyduklarını, grubumuza katıldıktan sonra hayatlarının ne denli değiştiğini anlatıyorlar.
Tüm bu mektupları okuyorum, her birini, tek tek, gülümseyerek. Sadece bir kaç mektuba cevap verebiliyorum ama hepsini okumaya çalışıyorum.
Sonra düşündüm ki…çok fazla insan bizi okuyor, takip ediyor, bize güveniyor, ve bu insanları tanıyabilmek için bu mektupları okumaktan başka bir seçeneğimiz yok.
Bu durumu değiştirmemiz gerekiyordu…Üyelerimizin kimler olduğunu bilmem gerekiyordu; dahası topluluğumuzun birer parçası olan her bir üyenin, geri kalanları tanıması, kendileri ve hayvanları için bir yardım söz konusu olursa/olduğunda kendilerine kimlerin destek olacağını bilmeleri gerekiyordu.
Böylelikle, bu ruhla, kendi profil fotoğrafıma logomuzu dahil ettim.
Family
Bundan sonra olaylar tamamen beklenmedik bir şekilde gerçekleşti…Düşünce bir virus gibi yayıldı. İnsanlar, hiç bir açıklama beklemeksizin, dünyaya, Facebook’a ve üç yüz milyon kullanıcısına bu çok özel topluluğa mensup olduklarını göstermeye başladılar. Üyelerimizin hepsi zaten halihazırda hayvanseverlerdi, fakat davalarını yeni bir boyuta taşımış oldular. Logomuzu profillerine dahil etmekle, yeni ve çok önemli bir adım attılar; onlar bu grubun elçileri, sözcüleri ve savunucuları oldular. Hepsi şu an, diğer insanlara grubumuza (buraya tıklayın) nasıl dahil olacaklarını, tamamen yeni olan bu aşamaya nasıl katılacaklarını açıklamakla meşguller.
Bu deneyim bana, politik oyunlar oynamadan sadece doğru olanı savunan dürüst ve net bir yaklaşımın güven inşa edeceğini ve sanal dünyada Paranın değil, Güvenin konuştuğunu kanıtladı.
Family
Topluluğumuz içersinde gerçekten iyi bir etkileşim var ve bu durum çoklukla benim vasıtamla gerçekleşiyor. Bunu, grup üyelerinin kendi aralarında birbirleriyle konuşmaları ve kendiliklerinden ilişkiler kurmalarını sağlayarak yeni bir seviyeye taşımak istiyorum; çünkü Sahip Çıkalım!’ın altında yatan gerçek güç burada, birbirimizle kurdugumuz ilişkilerde.
Sahip Çıkalım’a katılın, üyelerimizle etkileşime geçin, sohbetlere katılın ve ailemizin büyümesine yardımcı olun…
Viktor
v.larkhill@googlemail.com
——-
Belonging
Let’s Adopt: Belong
Every day I receive tens of letters from Let’s Adopt! members from all over the world. People I have not spoken to before write to me in a
completely candid way to ask for advice, guidance, a favour, or simply, to introduce themselves as animal lovers and to tell me how
happy and proud they are of being part of the Let’s Adopt! family and the way the involvement in our group has changed their lives.
I read all those letters, each and every one, with a smile on my face. I only get to reply a few but try to acknowledge them all.
And then I thought… so many people read us, follow us, trust us, and there is no way for us to know who they are?
We needed to change this…. I needed to know who our members were, furthermore, I wanted all our members to know who else out there is part of our community, the people who will stand up for them and their animals if/when this is needed.
So in this spirit I incorporated our logo onto my profile picture….
Family
What followed next was totally unexpected… the idea spread virally, without the need to explain anything people decided to get involved and to tell the world, Facebook and its 300 million users, that they belonged to this very special community. Our members were already animal lovers, but they have taken this advocacy to a new level. By incorporating our logo they have taken a very important step, they have become the group’s ambassadors, spokespeople and advocates. They are now busy explaining people how to join our group (click here), how to participate at a completely new level.
Family
This experience proves to me once again that having an honest and direct approach, not playing political games and standing up for what it right builds trust, and in the online world Trust, not Cash, is the currency that matters.
There is a fair amount of interaction in our community but most of it happens through me. I wanted to take this to the next level by enable people to start talking to each other, building their own relationships through our group members, because this is where the
true power of Let’s Adopt! lies, in the relationships we facilitate.
Join Let’s Adopt, start interacting with our members, join the conversation and help the family grow…
Yerel sahiplendirmeler için daha fazla sorumluluk alamayacak durumdayken, burada bir istisnada bulunuyoruz; çünkü kurtarıcı, bizim özürlü kedilerimize geçici ailelik yapan biri ve bu evi çok fazla işgal edemeyiz.
Karşınızda Venüs…Ne diyebilirim ki…Fotoğraflar zaten konuşuyor…
Whilst we cannot take responsibility for more local rehoming we are making an exception here because the rescuer is one of our foster
homes for disabled cats and we must keep spaces free in this house.
This is Venus… what can I say.. the pictures speak for themselves..
Bir kaç ay önce çok güzel bir Terrier kurtardık…Ona Grace ismini verdik.
Veterinerimizde genel bir kontrole tabi tuttuk, gayet masraflı bir şekilde iyi bir bakımdan geçirdik ve Grace’i geçici bir eve yerleştirdik.
Bir hafta sonra beklenmedik bir olay gerçekleşti. Grace üç bebek doğurdu!!!
Veterinerimiz, hamilelik ihtimali üstünde durmayı ihmal etmişti…Böylece, kurtardığımız köpek sayısı birden dörde çıktı. Ardından gelişen olaylar asla unutamayacağımız türden. Grace, doğal olarak, bebekleri için koruyucu bir anne oldu ve bu durum geçici evlerle sorun yaşamamıza yol açtı. Bir değil, iki değil, tam üç tane geçici ev değiştirdi. Sonunda, Grace’i bebekleri ile beraber bir pansiyona yerleştirdik. Geçici evlerimizi kaybettik ve kimse Grace ve bebeklerini sahiplenmedi.
Grace safkan bir Terrier. Şanslıydı ki, iki hafta sonra harika bir kadın, Esra, tarafından sahiplenildi. Grace şu an, onu çok seven sahibi ile birlikte, evdeki bir grup kedi arkadaşı ile bütün gün oyunlar oynadığı rüya gibi bir yaşam sürüyor.
Grace’in üç yavrusu pansiyonda kaldı.
Erkek olan yavru, Vernon, kısa bir süre sonra, sağlıklı, sosyal ve harika bir şekilde yaşadığı geçici evine yerleşti. Harika bir köpecik…
Fakat, iki dişi yavru, Petuk ve Allie arkada kaldılar…kafeslerde…ve bu zamana kadar HİÇKİMSE, evet gerçekten HİÇKİMSE onları sahiplenmeye yanaşmadı bile.
Geçici aile olmak isteyen iki kişi bulmuştuk, fakat değişik sebeplerden ötürü her ikisi de olmadı.
Böylelikle, bugünden itibaren, iki harika bebek, iki küçük kızkardeşin ömürleri bir kafeste ziyan oluyor. Tüm bebeklikleri 4 ufacık duvarın içinde harcanıyor. Halbuki, oyunlar oynuyor olmaları, aileleri ile birlikte harika zamanlar geçirmeleri, bahçede koşuşturuyor olmaları gerekirdi…bunun yerine, onlar şu an kafesteler.
Kurtardığımız çocuklardan birinin fotoğrafını profilimde paylaştığım zaman, bir çoğunuz yorumlar bırakıyor. Çoğunuz, grubumuzda paylaştıklarımızı yayabilmek, sahiplenmeyi bekleyen hayvanlarımızın şansını arttırabilmek için elinizden geleni yapıyorsunuz.
Her gün, üyelerimizden kendilerine golden retriver yavrular bulmamızı isteyen mektuplar alıyoruz. Çoğu zaman, bu insanları yanıtlamaktan usanmıyorum; bu anlayıştaki insanlar bizim aradığımız türden sahipler olmamalarına rağmen, zaman geçtikçe eskiden duyduğum o güçlü hayalkırıklıklarını hissetmemeye başladım.
Petuk ve Allie bu gece sıcak bir evde uyuyabilirlerdi ama bunu yapamayacaklar.
Daha fazla bir şey söyleyemeyeceğim. Gerek de yok. Ama şimdi sizden, dönüp köpeğinize bakmanızı ve o iki bebeği düşünmenizi istiyorum; hayatları ziyan olan Petuk ve Allie’yi.
Bu iki bebeğin hayatını değiştirme şansınız var. Bazı üyelerimiz her gün hayat kurtarıyor, şimdi sıra sizde.
Viktor
V.larkhill@googlemail.com
—-
Petuk
Petuk and Allie, YOUR turn to act.
Dear friends,
A few months ago we rescued a beautiful terrier.. we named her Grace.
We took her for a check up at our vet, she was given a clean bill of health and was placed directly onto a foster home.
One week later the unexpected happened, Grace delivered three babies!!!!
Our vet had failed to spot the pregnancy… so we went from one rescue to four.
What followed is something we will never forget. Grace, naturally, became protective of her babies and this created problems with the
foster homes.. she went to 1, 2, three foster homes!.. in the end Grace, together with her three puppies was moved to a pension.
We had run out of foster homes and nobody wanted to adopt them.
Grace is a purebreed terrier. She was lucky and two weeks later she was adopted by a wonderful woman, Esra. She now lives a dream life, with an owner that loves her and a bunch of cat friends to play all day.
Her three babies stayed at the pension…
The male puppy, Vernon, was moved shortly afterwards to a foster home where he is growing wonderfully, healthy and sociable. A wonderful pup…
But the two females, Petuk and Allie stayed behind…on the cages… and so far NOBODY, and I mean, NOBODY has showed any interest in adopting them.
We had two people interested in fostering but for different reasons it didn’t happen.
So as of today we have two wonderful puppies, two little sisters, wasting their lives away on a cage. Their entire childhood is being
spent between 4 tiny walls.
They should be out playing, having a great time, hanging out with the family, running around the garden.. instead they are in a cage.
So many of you leave comments on my page whenever I publish the pictures of one of our rescues. Most of you do whatever you can to
spread the word about our group, to increase the chances of adoption of our animals.
Every day we receive letters from members asking us to find golden puppies for them. Most of the time I dont bother answering those
people, they are not what we are looking for, but time after time I cannot feeling a strong feeling of disappointment.
Petuk and Allie could be sleeping on a warm home tonight but they wont.
I wont say anymore… there is no need…. but I want you to look at your dog, right now and think of this two babies, Petuk and Allie,
their lives wasted.
You have the chance to change the life of this two puppies. A number of our members are saving lives, every day, it’s your turn to act now.
Türkiye’deki Barınakların, işleyen düzgün sahiplendirme programları oluşturmalarının zamanı gelmiştir.
Sahiplenmeler, Öldürme’nin Kural olarak yasak olduğu ülkelerde barınakların işleyişi için hayati önem taşır. Barınak yöneticileri, eğer üstünde durmuyorlarsa, barınakların günlük sorumluluklarından biri olan, hayvanlara iyi yuvalar bulma işindeki gayretlerini çoğaltmalıdırlar. Eğer, mutlu yuvasında hayatı son bulmuş olan her köpek ve hayvan yerini, barınaktan sahiplenilmiş bir diğer hayvana bıraksa, sahiplenme, arka bahçe çiftleştiricileri ve hayvan alıp satmak, onları çiftleştirmekle işle yapan petshoplara kocaman bir darbe vururdu.
Kuzey Amerika’da yapılan çalışmalar gösteriyor ki; insanlar, baktıkları köpeklerin %15′ini, kedilerinse %10′unu barınaklardan alıp, sahipleniyorlar. Elbette, Türkiye’de sahiplenme ile ilgili istatistiksel bir çalışma yapılmamış olması şaşırtıcı değil. Bununla beraber; bir tahmin yürütmek gerekirse, ülkemizde barınaklardan sahiplenilen köpekler %5 ‘ten az (eğer şanslılarsa) ve kedilerde bu rakam %1 bile değil. Şaka gibi ve sistemin bir hatası.
Eğer barınak yöneticileri, kadınlar arası kavga desteklemede gösterdikleri çaba kadarını, sahiplendirme konusunda da göstermiş olsalardı, müsait ev sayısını arttırır ve balık istifi dolu barınaklarında boş alanlar yaratmış ve zaten oralarda yaşamakla yeterince şanssız olan köpeklerin hayat kalitesini yükseltmiş olurlardı.
Türkiye’deki hayvansever rakamlarına ilişkin tecrübelerimiz sanıldığından çok daha fazla ve giderek artmakta. Hayvan sahibi olan insanların sayısı gün be gün artsa da, bunlardan pek azı ülkedeki hayvanların durumu ile ilgili eğitim alıyor.
Sarikiz
Barınakların, sahiplendirme programları için gerçekten kayda değer, büyük çaba sarfetmelerinin vakti geldi…ve süreci olabildiğince akılcı ve işlevsel olarak yürütmenin. Ataşehir Barınağı gibi, tembel ve yaşama/çalışma hevesleri kaybolmuş insanların sorumluluğu altındaki zincirlerle tutsak edilmiş, kati bir bakımsızlıklık ve tedavi eksikliğinden acı çeken binlerce hayvanın ölmeyi bekledikleri bir barınakta, 13-15 saatlik günün içinde, sahiplendirme için 2 saat ayrılıyor olması çok aptalca.
Eğer ciddi bir şekilde bu hayvanlara yuva bulmak istiyorsanız günün 24 saati, haftanın 7 günü çalışıyor olmalısınız. Düzgün websiteleri, Facebook grupları kullanıyor olmalısınız. İçinizden biri, daimi olarak e-postaları cevaplıyor olmalı, bir diğeriniz blog kurmayı, Twitter kullanmayı, hayvanları sahiplendirebilmek için bir ağ kurmayı öğrenmeli. Özürlü hayvanları sahiplendirmede özel bir çaba gereklidir. Ve, siz, hayvan için uygun bir ev bulunamadığı taktirde, deniz aşırı kurtarma gruplarından yardım isteyecek kadar mütevazi olmalısınız.
Türkiye’deki barınakların 3 bacaklı ve kör köpekleri toplamalarını izlemek çok çarpıcı.
Ve hala, Türkiye’deki barınakların çok büyük çoğunluğunun sahiplendirme programları, bugün bile, saçmasapan bir şaka gibi ve bedelini ödeyecek olanlar yine hayvanlarımız.
Barınak yöneticileri ve barınak gönüllüleri, oturup yeni bir strateji kurmanın zamanı geldi; çünkü şu an elinizde olan açıkça işe yaramıyor. Çevrenize bakın, binlerce zincirli köpek. Durum çarpıcı, trajik ve utandırıcı, bununla beraber çoğunuz bu hayvanları sahiplenmiyor, hala golden retriverlara yöneliyorsunuz. Bu hayvanların yeri evler. Herbiriniz bu hayvanlara güzel evler bulmakla yükümlüsünüz. Eğer bu görevi kabulenmiyorsanız, tası tarağı toparlayıp evlerinize dağılmalısınız.
3. It is time for Shelters in Turkey must put together proper adoption programs.
Adoptions are vital to the running of a shelter in a country where No-Kill is Law. Shelter managers should spend as much effort if not
more, in trying to find good homes for the animals that they do in running the daily chores of the shelter.
If every dog and animal that dies in a loving home was replaced by a dog adopted from a shelter, adoption could give a massive blow to all those backyard breeders and Petshops doing business by breeding and selling dogs.
In North America studies show people get their dogs from shelters only 15% of the time for dogs, and less than 10% of the time for cats.
Not surprisingly there are no statistics of adoptions in Turkey but I would go as far as venturing that the adoption rate is less than 5%
for dogs (if lucky) and not even 1% for cats. A real joke, and a failure of the system.
If shelter managers made as much of an effort at educating the population about adoption as they do in engaging in silly and hysterical cat fights, they could increase the number of homes available and create space in their overcrowded shelters, thus increasing the quality of life of the dogs unlucky enough to find themselves there.
Based on our experience the number of animal lovers in Turkey is far bigger than most people assume, and it is growing. But as more and more people are becoming interested in owning an animal, very few of those receives any kind of education about the situation of animals in this country.
It is time for shelter managers to put a real effort in improving their adoption programs.. and to make the process as logical and efficient as possible. It is absolutely idiotic for a shelter like Atasehir, where thousands of animals are wasting their lives in chains
and suffering constant mistreatment by lazy and unmotivated municipal employees, to have an adoption schedule of two hours a day: between 13 hrs and 15 hrs. If you are seriously trying to find homes for those animals you should be working on it 24 hours a day, seven days a week, you should have proper websites, Facebook Groups, one of you should be in charge of answering emails on a constant basis, another one should be learning how to blog, to use Twitter, to create a network to find homes for your animals.
It is dramatic to watch the collection of three legged dogs and blind dogs in Turkish shelters.
Instead, the adoption programs of the vast majority of Turkish shelters is, as of today, a ridiculous joke… and in the end the ones
that pay the price are the animals.
Shelter managers, shelter volunteers, it is time to sit down and create a new strategy because the one you have right now is simply not
working. Look around you, thousands of dogs in chains. The situation is dramatic, tragic, embarrassing, and even more so when most of you would never consider adopting one of those animals and focus your attention on golden retrievers. Those dogs should be in homes. It is your obligation to find a good home for each one of those animals. If you are not up to the task then you may as well pack up your stuff andgo home.
Doğru: Pek çok hayvansever hayvan haklarını korumada kendilerini yalnız hissediyor.
Bu soruyu çok sık duyuyoruz: Bir hayvanseverim ve XXXX şehrinde tek başıma savaş veriyorum. Sizin yaptığınızı nasıl yapabilirim? Sahip Çıkalım! bana nasıl yardımcı olabilir?
Kısa yanıt: Yalnız değilsiniz ama size bu durumun farkında olmadıkça ve yardım için elinizi uzatmadıkta birşey yapamayız.
Hayvanseverler sosyal ağlara ulaşmak ve bunları kullanmak yerine ne kadar kendilerini izole ederlerse hayat onlar (ve hayvanları) için o kadar kötü olacak.
İki yıl önce bir fikir geldi aklıma… Facebook ve sosyal medyayı tamamen farklı bir biçimde kullanmak, başkalarına hiç benzemeyen bir kabile yaratmak.
Grubun oluşumunun ardındaki bu süreci anlatan bir Slayt gösterisi hazırladık. İngilizce olduğu için üzgünüm, Türkçesi üzerinde çalışıyoruz.
1. Sahip Çıkalım! paylaşımla kuruldu. Fikirlerin paylaşımı, prensiplerin paylaşımı, bilgilerin paylaşımı, kaynakların paylaşımı ve
gruba destek aramak (ve gruptan yardım almak) üzerine.
2. Sahip Çıkalım! Almak için Ver! Bazen insanlar bizimle iletişime geçiyorlar, kaynaklarımızı kullanıyorlar, problemlerini çözüyoruz,
ardından ortadan kayboluyorlar. Bu durumlarda zevkle yardımcı oluyoruz çünkü hayat kurtarıyoruz ancak bunları aynı zamanda kaybedilmiş olanaklar olarak görüyoruz. Grubu bu şekilde kullananların anlamadıkları şey grubun çalışabilmesi için destek olmalı ve
kaynaklarını kullanmalılar.
3. Sahip Çıkalım! ancak üyeleri beraber çalışır ve birbirine destek olursa, ve bu üyeler arasında güçlü bir bağ oluşursa işleyebilir. Bu
grubun üyelerine olan en önemli faydalarından birisi birbirine son derece güçlü bağlarla bağlı bir ağa güvenip sırtlarını dayayabilmeleri.
4. Sahip Çıkalım! sadece büyüyerek işleyebiliyor. Büyüdükçe toplumun farklı katmanlarına yayılabilir, hayvanların yaşamlarını, ve toplumun tamamını iyileştirmekteki katkımızı arttırabiliriz.
Şimdi sizi bu Slayt Gösterisini izlemeye, ve eğer değerli buluyorsanız paylaşmaya davet ediyorum.
We get this question very often: I am an animal lover. I am fighting alone in insert city here . How could I do what you did? What can Let’s Adopt! do to help me…
The short answer: You are not alone but we won’t be able to do anything for you unless you acknowledge this fact and reach out and
help yourself.
The longest animal lovers insist in closing themselves in isolation instead of reaching out and using the power of networks the worst it
will get for them (and their animals).
A couple of years ago I had an idea… to use Facebook and social media in a completely different way. To create a tribe unlike any
other.
We have prepare a Slideshow to explain the thought process behind the creation of the group. I apologize it is in English, we are working on a Turkish translation right now.
1. Let’s Adopt! has been built by sharing. Sharing ideas, sharing principles, sharing information, sharing resources and seeking (and
offering) support to the group.
2. Let’s Adopt!, Give to Get!. Sometimes people contact us, they use up our resources, we solve their problems, they vanish afterward. We help those cases with pleasure as we save lives by doing so, but we consider them a big opportunity waste. Those who use the group in such way are failing to understand that for the group to work they need to contribute and pool resources.
3. Let’s Adopt! can only function when its members cooperate and collaborate with each other, and when a strong connection is built
amongst those members. One of the biggest benefits of the group to its members has been to get to know (and in most cases, rely) on a massive network of people strongly connected.
4. Let’s Adopt can only function by growing. The bigger the growth, the deeper and wider our penetration in society, the bigger our impact in improving the lives of the animals and improving society as a whole.
I now invite you to watch this Slideshow and, if you feel it is of any value, I would invite you to share it.
Belkemiğinde sıkışıp kalmış bir kurşun var..Havalı tüfekten çıkan küçücük bir kurşun…Eğer kurşun, Coco’nun kalbini bulsaydı, öldürücü olacaktı. Bunun yerine, belkemiğine yerleşti ve Coco’nun, bugüne kadar bildiği hayat son buldu.
Coco bugünü, benimle beraber; arabada, yollarda, veterinerden veterinere giderek ve işle ilgili bir kaç toplantıda bana eşlik ederek geçirdi. Arabanın arka koltuğundaki sessizce oturuşuna baktıkça, öyle bir an geldi ki, kendimi ağlamamak için çok zor tuttum.
Coco, dünyadaki en iyi tedaviyi görebilmek için denizler arası uçuyor olacak. Düzelebilme şansı %30 civarında. Ya iyileşecek ya da ömür boyu tekerlekli sandalyesine mahkum olarak birinin ona çişini ve kakasını yaptırmasına ihtiyaç duyacak.
Sahip Çıkalım! tamamen Umutla ilgili. Coco bu fırsatı bize veriyor olacak.
Ben, onun tüm tedavisi ile ilgileniyor ve masraflarını karşılıyor olacağım. Eğer, Coco’ya yeni bir hayat vermede bana yardım etmek istiyorsanız benimle irtibata geçin.
She has a bullet lodged on her spine. A small little bullet from an air rifle. The would be killer aimed for the heart… instead, the
bullet got lodged on her spine and ended her life as she knew it.
Today Coco spent the day with me on my car, going from vet to vet and then accompanied to a couple of business meetings. At some point, looking at her sitting quietly on the back of my car I had to make a big effort to refrain myself from crying.
Coco will be flown overseas for the best medical treatment available in the world. Chances for recovery are about 30 %. It is either that
or a life spent on a wheelchair and having someone helping her pee and poo for the rest of her life.
Let’s Adopt! is all about Hope. She will be giving the chance.
I will be covering all medical treatment and expenses. Contact me if you feel want to help me giving a new life to Coco.
Coco hakkında güncelleme…Bir uçuş gönüllüsüne ihtiyacımız var.
GÜNCELLEME !!! Coco bugün yeni tekerlekli düzeneğine kavuştu. Yüzündeki gülümseme herşeyi anlatıyor.
İstanbul’da Coco için geçici bir ev bulmuştuk. Ama ne yazık ki, geçici aile, kusursuz tuvalet eğitimine sahip bir köpek istediklerini belirterek Coco’yu bize geri verdi.
İnsanlar…Beni şaşırtmaktan asla vazgeçmiyorlar. Coco…şimdi, Kanada’daki yeni ailesine uçmayı beklerken, benim evimde kalıyor.
Coco’yu, Kanada, Montreal’e uçuracak bir gönüllü arıyoruz. Eğer, önümüzdeki günlerde İstanbul’dan Kanada’ya uçuyor ya da böyle birini tanıyorsanız lütfen benimle irtibata geçin.
v.larkhill@googlemail.com
En iyi dileklerimle,
Viktor.
—–
Coco and friends
Update on Coco… We need a flight volunteer.
UPDATE!!! Coco got her new set of wheels today. The smile on her face says it all.
We had a foster home in Istanbul for her but she bailed out because she wanted the dog to be perfectly toilet trained.
People… they never cease to surprise me.
She is now staying at my house whilst waiting for her flight to Canada.
We need a flight volonteer to fly Coco to Montreal, Canada. If you are flying from Istanbul to Canada, or know of anybody flying to Canada within the next few days please get in touch with me on
Üç ay önce üyelerimizden birisinden yardım isteyen bir mesaj aldık. Adana’da güzeller güzeli bir dişi Doberman’ı kurtarmıştı, Lina’yı.
Lina’ya köpek dövüşünün günden güne büyüyen bir problem olduğu bu şehirde bir ev bulamıyordu.
Ona köpeği İstanbul’a getirmesini ve burada ev bulabileceğimizi söyledim. Lina’nın şansı çok iyi gitmedi. Pansiyondan geçici aileye
gitti ancak hala sevgiyle ona bakacak bir aile bulamadı.
Acaba neden?
Bir taraftan sahibinden.com gibi siteler Doberman bebeklerini acaip fiyatlarla pazarlamaya devam ediyor. Fiyat önemsiz aslında.
İşte bu mesaj üreticiden bir Doberman veya herhangi bir köpek satın almayı düşünenlere. Mesaj şu:
DÜŞÜNÜN!!!!!!
Türkiye’de üretim standardı diye bir şey yok. Üreticiyim diye ortalıkta gezinip saf kan hayvan pazarlamaya çalışanların tek amacı çabuk para kazanmak. Bu ülkede soy ağacı yok. Bütün o “sözde” soyağacı belgeli Golden’lar köpek çiftliklerinden veya arka bahçe üreticilerinden geliyor (evet, sizde köpeğinizi üretmeyi düşünüyorsanız onlardan birisiniz demektir).
Cehalet rahatlatıcıdır ancak ev hayvanlarını etkileyen sorunların da kökeninde yatmaktadır.
Cehalet her yerde ve bizim vazifemiz, birer hayvansever olarak, onunla mücadele etmek.
İşte bu Lina, inanılmaz bir köpek. Harika bir karakter, hem hayvanlar hem de insanlarla arası son derece iyi, yumuşak huylu… Eğer bir Doberman arıyorsanız işte tam size göre kusursuz bir Doberman bu. Ama durun bir dakika, bizden köpek almak o kadar kolay değil. Öncelikl BENİ, SİZİN Lina için en iyi sahip olacağınıza inandırmanız gerekiyor ve bu sandığınız kadar kolay değil.
İletişim: v.larkhill@googlemail.com
—-
Lina
Absurdity..
Three months ago we answered the plea for help of one of our members.
She was in Adana and had rescued a beautiful female Dobermann, Lina.
She was having trouble finding a home for Lina in a city where dog fighting is becoming a growing problem.
I asked her to bring the dog to Istanbul and we would find her a home here.
Lina has not been lucky, from the pension she went to a foster home but she still hasn’t found a loving permanent home.
Why would that be?
On one hand websites like Sahibinden.com are filled with people offering Dobermann pups are exorbitant prices. The price is irrelevant
though. What is completely incomprehensible to me is why anyone would want to pay 2000 euros for a Dobermann in a country where there are hundreds of amazing dogs like Lina rotting away in municipal shelters.
So this is a message to all of those people who are currently out there, considering purchasing a Dobermann (or any other dog) from a
breeder. The message is this:
THINK!!!!!!
There is no such a thing as breeding standards in Turkey. All those breeders you see all over the place trying to market you pure breed animals are nothing but scammers looking to make a fast buck. There are no real pedigrees in this country. All those Goldens with supposed pedigree doccuments were conceived and raised either in puppy mills, or by backyard breeders (yes, if you are thinking of breeding your dog YOU are one of those too).
Ignorance is bliss, but it is also the root of all problems affecting companion animals.
Ignorance is everywhere, and it is our duty (your duty as animal lover) to fight it.
So here she is.. Lina, and incredible dog. Great character, great with animals and people alike, beautiful temperament… if you are looking for a Dobermann here I have the perfect Dobermann for you. But hold on a second, getting a dog from us it’s not that easy. You are going to have to convince ME that YOU are the perfect owner for Lina, and this is not that easy.
Dün, Türkiye’deki hayvan hakları hareketini ve en önemlisi, barınakların işletilmesini tamamen değiştirmek üzere 10 gerekli maddeyi kapsayan bir giriş yapmıştık.
Durumu, düzgün bir şekilde ele alırken, hayati önem taşıyan iki konu var: Bunlar Kısırlaştırma ve Yerine Bırakma’nın doğru uygulanımı ve düşük maliyetli kısırlaştırmanın erişilebilirliği. Bu iki nokta, inanılmaz derecede önemli. Bu sebeple, serinin sonunda bu iki konunun her biri için ayrı bir yazı yayınlayacağız.
Fakat şimdilik, Devlet’in barınak yöneticileri ve gönüllülerine (eğer varlarsa) bir kaç sağlam öğüt vermeye odaklanacağız.
Hero at home
1. Kurtarma Grupları Sizin Arkadaşlarınız:
“İdeal” bir dünyada, Türkiye, sahip olduğu genç nüfus nüfusun büyüklüğü (nüfusumuzun %60′ı 30 yaşın altında) sayesinde hayvan kurtarma gruplarından oluşan geniş bir ağ kurabilir. “Kurtarma grubu” denildiğinde, tek bir amaç için toplanarak bir ağ oluşturmuş insanlar aklımıza geliyor, amaçları: Zor durumdaki hayvanları kurtarma ve onları yeniden yuvalandırma.
Türkiye’de belirttiğimiz gruplardan sadece bir kaç tane var. Sahip Çıkalım! bunlardan sadece biri. Bununla beraber, daha küçük gruplar halinde bir araya gelmiş harika insanlar da var, zor durumdaki bir hayvanı kurtarmak için ne pahasına olursa olsun gönüllü olan insanlar… Bu gruplar, rutin bir şekilde, barınaklara giderek, hayvanları kurtarmaya, tıbbi yardıma ihtiyacı olan, özürlü ve özel bakım isteyen hayvanlara yardım etmeye çalışıyorlar. Sürekli olarak, bu gruplar, tıklım tebeş dolu olan barınaklara yardım etme isteklerinden vazgeçiriliyorlar, cesaretleri kırılıyor. Durum neden böyle? Bir hayvanın kurtarma grubuna aktarılması, az da olsa barınakta bir yerin açılmasını, yiyecek ve temizlik gibi masrafların azalmasını sağlar. Hatta, zaten az olan ve Türkiye’deki barınaklarda bir gelenek haline gelmiş olan tıbbi bakım eksikliğinin daha da aza indirgenmesine yardımcı olur. Kurtarma ve yeniden yuvalandırma gruplarının oluşturulması ve hayvanların barınaklardan kurtarılmalarını desteklemek çok ama çok önemli, gelin bununla yüzleşelim. Kural olarak, kurtarma grupları, hayvanlara uygun yuvalar bulmada, aynı anda yüzlerce köpekle ilgilenmek zorunda olan barınak yöneticilerinden çok daha başarılılar. Koruma ve sahiplendirme kuralları her zaman çok daha iyi. Barınaklarının binlerce hayvanla ağzına kadar dolu oldugu bir ülkede, bir kurtarma grubu sorumluluk almaya ve hayvanları koruyup kollamaya gönüllü ise, buna karşı çıkılmasını anlamam mümkün değil…
Tarcin
2.Geçici Evler:
Geçici aileler arasındaki iyi iletişimin korunarak geliştirilmesi, bir barınağın ağının sağlıklı bir şekilde işlemesinde ciddi önem teşkil eder. Bu olmadan, kurtarılabilecek canlar, ne yazık ki sınırlı kalacaktır. Let’s Adopt! “Geçici Evler” kavramını ortaya koyana ve bununla ilgili kendi ağını kurana dek, Türk toplumunun, bu işlevin öneminin farkında olmaması benim için büyük bir sürprizdi. Biz, geçici evleri, hayat kurtarmak, sosyal ilişkileri geliştirmek, bir örgütün menzilini genişletmek, yaralı ve hasta ya da davranışsal bozuklukları olan hayvanları tedavi etmede, kısacası can kurtarmada düük maliyetli bir yol olarak görüyoruz.
Her barınak örgütü, kendi geçici ev ağlarını geliştirmede büyük çaba sarfetmeli. Çünkü; bu durum, söz konusu örgütün barınak ortamında ayakta kalmayı başaramayan hayvanlara, hasta ya da yaralı olan veya insanlarla iletişime geçmeye, sosyalleşmeye ihtiyacı olan hayvanlara bakabilmesini sağlar.
Geçici evler, sürekli yuvalar bulunana kadar, hayvanları sağlıklı ve mutlu kılacak ortamları sağlarlar.
Tüm “hayvanseverler” ve barınak gönüllülerinin bunu anladığına eminim.
Öyleyse, size bir kaç soru sormama izin verin :
Barınağınız, destekçi ağlarını güçlendirmek için ne kadar çaba sarfediyor?
Barınaklarınızın kurtarma grupları ile ilişkileri nasıl?
Barınak yöneticilerinizin geçici evler kavramına bakışı nedir; yönetici, bu kavramı ve gerekliliğini anlıyor mu?
Barınak, ziyaretçilerini geçici evler hakkında eğitmek için ne çaba gösteriyor?
Organizasyonunuz kaç tane geçici eve sahip? Kaç ev şu an müsait?
Özürlü bir hayvana bakabilecek bir eve sahip misiniz?
Barınağınız adına geçici sahiplenmelerde bulunuyor musunuz?
Etrafınızdaki insanları, hayvanları kurtarma konusunda eğitmek üzere her güne ayırdığınız belli bir süre var mı?
Arkadaşlarınızı barınaklardan hayvan sahiplenme konusunda yüreklendiriyor musunuz?
Geçici ev olan ya da örgütünüze yardımda bulunan arkadaşlarınız var mı?
Evet? Hayır? Eger cevabınız HAYIRSA… Neden?
Size düşünecek bir kaç şey…
Devam edecek…
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
—–
Sookie
SHELTER REFORM… 2
Hi.. yesterday we provided an introduction to the 10 issues necessary to completely reform the animal welfare movement in Turkey, and most importantly, the way Turkish shelters are run.
There are two issues of extreme importance to the correct handling of the situation, that is the correct implementation of Neuter and Return and the availability of Low-Cost spay and neuter. Those two points are extremely important and we will dedicate one post for each right at the end of the series…
But for now we will continue focusing on giving some sound advice to the Nation’s shelter managers and their volunteers (if any).
1. Rescue Groups are your friends.
In an ideal world, Turkey, with its extremely young population (60% of the population below 30) would have developed a strong network of animal rescue groups. By rescue groups we would understand a group or network of people working with only a goal in mind: The rescue and re-homing of animals in need.
Turkey doesn’t have many of those groups, but there are a few. Let’s Adopt! is one of them, but there are out there smaller groups of amazing people, people willing to do whatever it takes to rescue an animal in need. Those groups routinely try to help shelters in getting animals out, animals with urgent medical needs, handicapped animals, animals in need of special medical care. Routinely those groups and turned away and discouraged from offering their help to overcrowded shelters. Why is that the case? The transfer of an animal to a rescue group would free up scarce space at the shelter, it would reduce expenses for feeding, cleaning, even reduce the need for the inadequate medical care that is the norm in most of those shelters.
Encouraging the creation of rehoming networks, of rescue groups, getting animals out of the shelters is very important and, lets face it, as a rule, Rescue Groups are far more successful at finding suitable homes for the animals than a shelter manager dealing with thousands of dogs ever would. The screening and adoption procedures will always be far better. In a country where shelters are filled to the brim with thousands of animals, if a rescue group is willing to take custody and care for an an animal I don’t see any reason why this should be denied.
Suzie and Oyku
2. Foster homes
The development of a good network of foster homes is crucial to the good functioning of a shelter network. Without it there is a severe limitation to how many lives can be saved. Much to my surprise, until Let’s Adopt! introduced the concept of foster homes and created its own network Turkish society was not aware of the importance of this
function. We have always seen fostering at a low cost way to save lives, improving public relations, extending the reach of an organization, rehabilitating sick and injured animals, or animals with behaviour problems, in short, saving lives.
Every shelter organization should make a BIG effort in developing its own network of foster homes as it allows the organization to take care of animals who cannot survive on a shelter environment, sick or injured animals, or dogs needed human contact and socialization.
Foster homes provide a great setting that keep animals healthy and happy whilst a final home is found.
I am sure all “animal lovers”, shelter volunteers out there understand this… so let me ask you all a few questions:
What efforts is your shelter making to increase its network of supporters?
How is the relationship of your shelters with Animal Rescue Groups?
What is the attitude of your shelter manager to the concept of foster homes?
Does she understand the concept and the need for such a network?
What efforts is the shelter making to educate visitors about the concept of foster homes?
How many foster homes does your organization has? How many of them are available right now?
Do you have a good home to take care of a handicapped animal? Do YOU foster on behalf of your shelter?
Do you dedicate an allocated time daily to educate people around you about rescuing?
Do you encourage your friends to adopt animals from the shelter?
Do any of your friends foster or help your organization?
TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ ve SİSTEM DAHİLİNDEKİ BARINAKLAR NASIL İYİLEŞTİRİLİR?..
Türkiye’de, dört ayaklı dostlarımızın durumu maalesef dehşet verici. Ancak bu hafta, durumun ne kadar feci olduğundan bahsetmeyeceğim. Birilerinin foyasını meydana çıkarmak yerine (ki baştan söylemeliyim, birkaç kişinin başı ağrıyacak) çözüm önerileri ve görmekten bıkıp usandığımız sorunlardan kurtulma yolları üzerine odaklanacağım. Sahip Çıkalım! bu sorunları tek başına çözmeyecek, zaten bu mümkün de değil. Türkiye’deki barınakların işleyişi/idaresi konusunda direkt bir yaptırımımız olamaz. (Birkaç harika istisnayı saymazsak), barınakların çoğu, köpekler için, Naziler zamanında kurulan toplama kamplarından farksız. Bu barınakları yöneten kişiler, “hayvan severlik”lerini kaybetmiş ve her gün gördükleri bu manzara karşısında duyarsızlaşmışlardır. Sonuçta, “hayvanlardan sorumlu hayvan dostları” olmaktan çıkıp tıpkı 2500’den fazla hayvanı barındıran Yedikule Barınağı’nda olduğu gibi, birer “hayvan toplayıcısı”na dönüşmüşlerdir.
Türkiye’deki sokak hayvanları, diğer ülkelerdeki hayvanlara kıyasla daha şanslı: Ülkenin son derece katı bir “Öldürmeme” politikası var.
Ancak bu politika maalesef pek bir anlam ifade etmiyor. Yasa, her ne kadar yerel belediyeleri “hayvanları kısırlaştırma ve alındıkları yere gönderme” yönünde kendi stratejilerini geliştirmeleri konusunda yükümlü kılsa ve barınakların görevleri arasında kendi sahiplendirme programlarını oluşturma bulunsa da, gerçek bunun tam tersi: Yerel belediyeler, nadiren uygulanan bu yasayı görmezden gelirken, barınaklara “kazık çakmış hayvan dostları” da hayvanları zincire vurmanın doğru yol olduğuna inanmakta ısrar ediyorlar.
Türkiye’deki barınak sistemini iyileştirmek ve barınakların sorunlarını çözebilmek için her şeyden önce bu durumu düzeltmeyi ve fark yaratmayı istememiz gerek. Boş laflar ve asla tutulmayacak balon sözler işe yaramaz.
Bir sonraki aşama bütün bu hayatları kurtaracak bir altyapı oluşturmayı, bir strateji geliştirip ona bağlı kalmayı, hayat kurtaracak bir plan yapmayı ve her yönüyle başarı ve kayıpları hesaplamayı içeriyor. Kurallar konmalı ve gönüllüler, Türkiye’deki “sahiplendirme” meselesiyle ilgili konuları olduğu kadar hayvanların temel ihtiyaçlarını da anlayabilmek için öncelikle kendilerini eğitmeliler. Ancak kurallar aynı zamanda esneklik de sağlar, sağlamalıdır. Öyle ki, Türkiye’deki barınak yöneticilerinin büyük bir kısmı, hayvanlar konusunda yollarını kaybetmiş ve 21. yüzyıl Türkiye’sinin gerçekleriyle asla bağdaşmayan barınak kurallarına körü körüne saplanmışlardır.
Concentratio camps
Çok sevdiğim köpeğim Simba’nın ölümünün ardından, bir hayvan sahiplenmek için Gürpınar Barınağı’yla görüştüm. Ancak, bütün şaşkınlığıma rağmen, ben “uygun” bir sahip adayı değildim. Çünkü:
Bir yabancıydım.
Kendi adıma kayıtlı bir elektrik faturam yoktu.
Adı geçen barınağın yöneticisi, benim bütün hayatımı köpeklerle geçirdiğim ve yeni bir hayvan sahiplenmek istediğim o anda dahi evimde dünya nüfusunun % 99’undan çok daha iyi koşullarda yaşayan iki köpeğim olduğu gerçekleriyle kesinlikle ilgilenmemişti. Gürpınar Barınağı yöneticisi bayan, sadece benim milliyetimle, yani Türk olmamamla ilgilendi. Onun sınırlı bakış açısı ve anlayışına göre ben güvenilir biri değildim. Ona göre, barınaktaki bir köpeği bana vermektense, hayvanı zincire bağlı, işkence ve yoksunluk dolu bir hayata mahkûm etmek çok daha makuldü.
Birçok barınak, değişim/yenilik ve ileri görüş eksikliği kurbanı. Bu eksikliklerin bedelini, bu yazıda örneğini okuduğunuz türde barınaklarda yaşayan hayvanlar, harcanan hayatlarıyla ödüyor.
Barınak yöneticilerinin kontrolleri altında kaç bin hayvan yaşarsa yaşasın, her hayvan ayrı bir can, ayrı bir değerdir: Bütün hayvanların duyguları vardır. Ve bütün hayvanlar yanlarına bir dost ararlar, bunun için çırpınırlar. İnanın, hiçbir hayvan, hayvan sever olduğunu iddia ettiği halde, barınaktaki dört ayakları dostlarımızın durumlarını iyileştirme konusunda parmağını bile kıpırdatmayan biri tarafından boynuna geçirilen zincirle yaşamak istemez.
Living in chains
Kontrolleri altında yaşayan hayvanları bulundukları durumdan kurtarabilmek için barınak yöneticileri, halkı heyecanlandırmalı. İnsanları harekete geçirip yapılacak işler konusunda hazır hale getirmeli. İnsanlar, barınakta geçirecekleri zamanın, barınaktaki hayvanların hayatlarında kalıcı farklar yaratacağına inanmalı. Mevcut yapı ve zihniyet devam ettiği sürece, Sahip Çıkalım! İstanbul’daki hiçbir büyük barınakla işbirliği yapamaz: Yedikule, Bahçeşehir, Gürpınar, Ataşehir, Bakırköy, Üsküdar ve diğerleri… Liste uzayıp gidiyor… Ancak benim yapabileceğim, BİZİM yapabileceğimiz şudur: Halkı ve insanları (hayvanlar için) daha iyi bir yol ve hayat olduğu konusunda eğitebiliriz.
Uzun lafın kısası, bu haftanın yazıları özellikle barınak gönüllüleri ve yöneticilerine yönelik olacak. Sahip Çıkalım!’a kulak verin. Çerçevenin dışına çıkıp ufkunuzu genişletin. Halka ulaşın ve her şeyi “yeni ve farklı bir yol” ile yapın, çünkü bugüne kadar izlediğiniz yol ve yaptıklarınız sizi hiçbir yere götürmedi. Götürmediği gibi, korumayı amaçladığınız hayvanların kelimelere dökül(e)meyen acılar çekmesine sebep oldu…
Devam edecek…
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
—–
Is that a life?
HOW TO REFORM THE CURRENT SHELTER SYSTEM IN TURKEY
The situation of companion animals in Turkey is appalling. But during this week I will not be focusing on how disastrous the situation is.
Instead of pointing fingers (and yes, I am sorry but there will be some of that as well) I will focus on showing solutions and steps to be taken to solve to the problems we are all so tired of seeing.
Let’s Adopt! will not be solving those problems on its own, it could never possibly do that. We cannot have a direct impact on the way Turkish animal shelters are run. In their vast majority (couple of wonderful exceptions), those shelters are massive concentration camps for dogs run by shelter managers, “animal lovers” who lost their way and who, through sheer daily exposure and desensitization have progressively become nothing more than animal hoarders and as in the case of Yedikule are happy running camps with over 2.500 animals.
Turkey’s animals have one advantage over stray animals in other countries. The Country has a strict No-Kill policy.
This doesnt’ mean much unfortunately. Whilst the law requests to the local municipalities the implementation of their own programs of Neuter and Return and demands of shelters to establish their own adoption programs the reality is quite the opposite, local governments ignore the law who is seldom applicable, and “animal lovers” entrenched in animal shelters continue believing that keeping dogs in chains is the right way to go.
Yedikule
To solve the shelter situation in Turkey we must first commit to wanting to improve the situation and make a difference. Empty words and vague compromises will not do. The next step involves in putting together the structure to save all those lives, to act following a strategy, a lifesaving plan, measuring success and failures. Rules must be put in place and volonteers must educate themselves first in order to ensure that they understand the real needs of the animals as well as the issues particular to rehoming in Turkey. But rules also allow, and certainly requires, flexibility. The vast majority of shelter managers in this country have completely lost their way and become too rigid with shelter rules who dont correspond with the realities of the XXI century Turkey.
After the death of my beloved dog, Simba, I contacted the Gurpinar shelter to adopt an animal. To my surprise I was not considered eligible because:
a) I was a foreigner.
b) I did not have an electricity bill on my name.
It never mattered to that particular shelter manager that I had dogs all my life, and that at the time I had two dogs living with me in better conditions that 99% of the world’s population. The manager of the Gurpinar shelter could only see that I was not Turkish, hence, in her limited vision and horizons, not to be trusted. To her it was more acceptable to keep the poor animal locked on chains, living a life of torture and deprivation for life.
Chained
Too many shelters suffer from lack of innovation and vision and the direct result is lives being wasted away in shelter like the ones you are seeing in this post
No matter how many thousands of animals live under the control of those shelter managers, each and every animal is a precious life, they all have feelings, they all crave to be with a pack, a human pack and believe me, none of them wishes to spend a single more minute tied to a chain put around his neck by someone claiming to be an animal lover but completely lacking any intentions to improve the lives of those animals.
In order to be able to provide an exit strategy for the animals under their control, shelter managers need to get the community excited, to inspire people and to get them ready for the task at hand, to make them believe that the time spent in that shelter will make a permanent difference in the lives of those animals. Under their current structure/mindset Let’s Adopt could never agree to work with the management of any of the major Istanbul shelters, Yedikule, Bahcesehir, Gurpinar, Atasehir, Bakirkoy, Uskudar… the list is endless.. but what I can do, what WE can do, is to educate society and to educate those people that there is a better way.
Hunter
So, this weeks posts will be specifically addressed to all shelter volunteers and managers of Turkish shelters. Listen to what Let’s Adopt has got to say, think outside the box, reach out to the community and do things differently because what you’ve been doing so far has got you nowhere and has caused untold suffering to the animals you intended to protect…
Yapmaya değer her şey imkânsız gözükür… Ama başkalarına…
Sahip Çıkalım! Türkiye’deki “hayvan refahı” konusunu yeniden ele alıyor, baştan yaratıyor. Bu işi üstlendik çünkü kabul etmeliyiz ki, Türkiye’de hayvanların refahından sorumlu olan kesim, yönünü ve amacını kaybetmiş durumda.
Sizi, çevrenizdeki nesneleri yeniden şekillendirmeye, değiştirmeye davet ediyoruz. Hiçbir şey şu anda olduğu şekilde olmak zorunda değil. Korktuğunuz ya da başarıp başaramayacağınızdan emin olmadığınız için bir adım atmazsanız, atmıyorsanız, bu ülkenin hayvanlarının sonu ne olur?..
Birlikte yapabileceklerimizin bir sınırı yok. Peki, ya birlik olmazsak?.. O zaman hayatınızın geri kalanını öldürülen, katledilen hayvanların(ızın) arkasından ağlayarak ya da hayvan severliklerini yitirip bakmakla yükümlü oldukları köpekleri toplama kampı gardiyanları gibi ezen kişilerce yönetilen rezil bir barınaktan diğerine giderek geçirirsiniz.
Chains
Bir gün, bütün bu barınaklar geçmişte kalacak. Bir gün, yakın bir gelecekte, bütün bu “hayvan severler” -köpekleri hayattan koparıp zincire vuran, yüzlercesini bir odaya hapsedip hastalıktan öldüren ve/veya “doğal ayıklanma/seleksiyon” adı altında hayvanları ormana yani açlığa ve ölüme terk eden bu hayvan severler- kendilerine bakıp şöyle diyecekler:
BİZ ne yaptık?..
Ne düşünüyorduk?..
Eğer Türkçe biliyorsanız, geçen hafta sonu Sabah gazetesinde yer alan, Sahip Çıkalım! ile ilgili makaleyi okumanızı öneririm.
Everything worth doing seems impossible. To other people….
Let’s Adopt! is reinventing animal welfare in Turkey. We took up this mission upon ourselves because, let’s face it, the animal welfare community has lost direction.
We invite you to re-image, to change things around you. Things dont have to be the way they are. If you dont start something because you are afraid or because you dont know if its going to work what will be of the animals of this country?
"Animal Lovers" .. Chained animals.
There are no limits to what, together, we can do. What is the alternative? Spending the rest of your life crying at seeing your animals killed, or going from one shitty shelter to another one, all of them run by animal lovers who, simply, lost their way and became guards in massive concentration camps for dogs.
One day, all those shelters will be a thing of the past. One day, not too far away, all those “animal lovers” who did nothing but chaining dogs from life, or dump them in a room with hundreds of others to die of disease, or to dump them in the forest to survive (or die) according to “natural selection”, one day all those “animal lovers” will look at themselves in shame and think:
What did WE do?
What were WE thinking?
If you read Turkish I invite you to read this great article about Let’s Adopt! published in Sabah last weekend…
Coco’yu bir veteriner kliniğinin bahçesinde, sessizce bir köşede otururken bulduk. Yanına yaklaşıp tanışmak isteyinceye ve belden
aşağısının felçli olduğunu anlayıncaya kadar herşey normal gibi görünüyordu. Onu “kurtaran” hekim röntgen cihazı olmadığı ve ne
yapacağını bilemediği için Coco’yu bahçenin bir köşesinde, gözlerindeki hüzünlü bakışla kendi kendine iyileşmeye veya sessizce
ölmeye terk etmişti.
Dün bebeği bakımımıza almayı başardık. Kendi hekimimize gittik, kucağımızda Coco, ilk insan temasını hissediyor ve güzelce
masajlanıyordu. Röntgenler gösterdi ki Coco’nun problemi ameliyat ve ardından fizik terapiyle iyileşebilirdi. Ama çok geç kalmıştık ve elimizdeki imkanlar Coco’nun yürümesine yetmiyor.
Ancak, bir umut, Londra’da Dr Noel Fitzpatrick veya ABD’deki bazı müthiş doktorlar belki bir çözüm bulabilirler ama şimdilik Coco
tekerlekli sandalyesinde hayatına devam edecek.
Coco
Bu hafta sonuna kadar son derece özel bir arkadaşımız tarafından özel bir tekerlekli sandalye yapılacak Coco’ya. Ve biz de tanıdığımız tüm uluslararası kontakları harekete geçirerek Coco’nun arka bacaklarını kullanıp tekrar yürüyebilmesi ve hak ettiği hayat standardına kavuşabilmesi için uğraşacağız.
Şimdi Coco için geçici bir aileye ihtiyacı var. Ancak bu insanlar çok çok özel insanlar olmalı. Öncelikle, özel ihtiyaçları olan bir köpeğe
nasıl bakılacağını bilmeliler. İkinci olarak dünya kadar büyük bir kalpleri olmalı çünkü Coco’nun bakımı hem çok sabırlı olmayı hem de hayata gülerek bakabilmeyi gerektirecek. Ve son olarak, tum bunları sadece ruhlarının iyiliğinden yapacaklar.
Coco's chair
Lütfen bize yardım edin; Coco’yu geçici olarak sahiplenin, bağlantılarınız içinde Coco’yu, bu özel bebeği güvenerek teslim edebileceğimiz insanlar bulun.
Coco, güzeller güzeli dişi bir bebek, son derece sakin ve sessiz. Aşıları ve parazit bakımı tamam.
İyi şanslar Coco!
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
Coco, beautiful girl
—-
Coco
Angel on Wheels – Coco
We found Coco sitting quietly in the corner of the garden of a veterinary clinic. All seemed okay until I approached the baby to meet her and found out that she was paralysed waist down. The vet who “rescued” her had no x-ray machine and no clue about what to do so he left Coco in the corner of the garden for a month, waiting for her to “miraculously” to recover on her own, or die away quietly, with that sad look in her little face.
Yesterday I managed to take that baby in our care. We drove to our vet, Coco in our arms experiencing her first real human contact and a great massage. The x-rays showed us that her injury could very well be healed through surgery and following physical therapy. But we are far too late and our knowledge and conditions here will not allow us to make her walk.
Coco
I have no doubt Dr. Noel Fitzpatrick in London or any of the wonderful doctors in the US or Germany could solve this case but for now Coco will be wheelchair bound.
A special rolling chair will be built before the weekend by a very special friend. We will use all our international contacts to fly Coco wherever necessary and to restore the mobility of her lower extremities and give her the quality of life she so deserves.
We need a foster home for Coco now. But the people there need to be of a very very special kind. First, they should know how to handle a dog with special needs and special care. Second, they should have a heart as big as the world because Coco will require much patience and good humor to deal with. And third, they’ll have to do all of this out of the kindness of their souls.
Coco's chair
Please help us, foster Coco or search in your network people whom we can trust enough for the care of a special baby as Coco.
Coco is a beautiful female baby, and she is extremely calm and quiet. Her vaccinations and deparasitation have been completed.
Son zamanlarda yaşadıklarımızı takip edenler ülkemizde kanunları uygulamakla yükümlü olan mercilerin kanunları nasıl pek çok defa hiçe saydıklarını biliyorlar.
Sizin profesyonel bakış açınıza ihtiyacımız var. Sizden dilekçelerimizi hazırlamanızı, hukuk dışı hareket etmeleri durumunda,
yetkili makamları, özel kişileri, şirketleri ve hatta gerekirse hükümetleri mahkemeye vermenizi istiyoruz. Bize neler yasaldır, neler
yasadışıdır, söylemenizi istiyoruz.
Biz yasalara saygılı bir grup insanız. Hangi ülkede olursak olalım bulunduğumuz yerin kanunları içinde hareket ederiz. İşte bu yüzden ABD, Kanada, İngiltere, İspanya, Almanya, Güney Afrika, İtalya’da da olsanız size ihtiyacımız var. Bize katılın ve kurtarmak için bu kadar büyük çabayla uğraştığımız hayvanları korumamıza yardımcı olun.
Hayvanlara olduğu kadar hukuka da tutkuyla bağlı olan müthiş insanlardan oluşan bu gruba dahil olmanızı bekliyoruz.
Those who have been following the recent events will know that in our country the laws are broken in many ways than one and by those who are there to implement them.
We need your help to give us your professional opinions. We need your help to write petitions to take authorities and individuals as well as companies and if necessary governments to court if and when they operate outside the law. We need you to tell us what is within the law and what is against it.
We are a group of people who respect law. We act within the boundaries of law whichever country we operate in. That is why we need your help, wherever you are USA, Canada, England, Spain, Germany, South Africa, Italy… Join us and teach us how to protect the animals we fight so hard to save.
We are waiting for you to join an amazing group of people who are as passionate about the law as they are for animals.
Geçen hafta Sahip Çıkalım!’ın işleyişiyle ilgili farklı bir yöntem izlemeye karar verdim. Sahip Çıkalım tek tek sahiplendirmelerden
uzaklaşıp Türkiye’deki geniş hayvansever topluluğunun eğitimine (evet, eğitime!) odaklanacak. Hayvanları kurtarmaya ve sahiplendirmeye devam edeceğiz ancak farklı bir biçimde.
Bunları yazdığımda politikamızın değişme nedenlerini anlamayan ya da anlamak istemeyen kişiler tarafından reddedileceğimi, hatta taciz ve nefretle karşılaşacağımı biliyordum.
Sonuçta Sahip Çıkalım 212 üye kaybetti.
Sahip Çıkalım!, son 48 saat içinde 306 yeni üye kazandı. Bu üyelerin çoğu Kaş Köpekleri konusunu pro-aktif bir şekilde ele aldığımızı
gördükten sonra katıldılar aramıza. Bunun ötesinde, sahipsiz hayvanlar konusunu CHP tarafından kontrol edilen belediyelerde tamamen farklı bir şekilde ele almanın yolunu açmış olduk.
Ayrılanlar olması da mutluluk verici aslında. Bunun anlamı Sahip Çıkalım!’ın politikalarını, bizimle yürüyecek ve heyecan verici bir
gelecekte yaptıklarımıza katılacak insanlar için daha iyi belirliyor olmamız. Bu, grubun kendi kendini belirlediğinin, ve aynı fikirde olan insanların yaptıklarımıza katılıyor ve katılacak olduklarının bir göstergesi.
Sahip Çıkalım! rakamlardan ibaret değil. Eğer ayrımsız büyümeye odaklanacak olursak asıl konuyu göz ardı etmiş oluruz. Tek başına
büyümenin bir önemi olamaz. Değer getiren büyüme anlamlı olur.
İletişimimizi topluluğumuzla izdüşümlü olarak yönetmek bugün Sahip Çıkalım!’ı sahip Çıkalım! yapan şeydir.
Lütfen Blog’daki “Ailemizin Üyelerinden” sayfasına notlarınızı bırakmayı ihmal etmeyin. Sahip Çıkalım! size herhangi bir şekilde
yardımcı olduysa, hayvan korumaya ev “hayvansever”lere farklı bir şekilde bakmanızı sağladıysa, eğer hayvanlara daha iyi hizmet etmenize yardım ettiyse lütfen BURAYA bir mesaj bırakmayı unutmayın.
Sevgiler,
V Larkhill
——
Leaving..
Let’s Adopt!… the importance of numbers
Last week I took a different approach to the way Let’s Adopt! will work from now. Let’s Adopt! will stop focusing on individual rehoming
cases to focus on educating (yes, educating!) the broader community of animal lovers in Turkey. We will continue rehoming and saving animals, but it will be done in a different way.
I knew when I wrote it that I would encounter rejection, even hatred and abuse, from people that simply, wouldn’t understand, or wish to understand the reasons for this change of policy.
As a result Let’s Adopt lost 212 members.
Let’s Adopt! has also gained 306 people in the last 48 hours, most of them have join us after seeing the way we handled proactively the case of the Kas Dogs.
Through a smart approach and the combined involvement of thousands of our members we averted a massacre from happening. Furthermore we have just opened the way for a completely new way to handle the stray dog situation in CHP controlled municipalities.
I’m SO happy for all those people to have opted out. What this means is that I am better defining Let’s Adopt policies to appeal to the
people who will follow us and get involved in our work in the exciting future. It means that the group is self-defining, and that the people who are getting involved in our work are completely in-tune with our mindset.
Let’s Adopt! is not only about numbers. If we only focus on indiscriminate growth we will be missing the point. Growth alone isn’t
important. Valuable growh is what matters. Getting our communications completely in line with our desired community is what make Let’s Adopt what it is today.
Please dont forget to leave a note in our Testimonial Page. If Let’s Adopt! has helped you in any way, if it has changed the way you look
at animal welfare in this country and the way you look at the “animal lover” community, if it has helped you serve the animals better please dont forget to leave a note HERE.
Bu muhteşem bebeğin nerede doğduğunu bilmiyoruz ama bildiğimiz onu İzmir’de bir barınakta hareketsiz bulduğumuz. Çok hastaydı, yüksek ateşi vardı… gözleri yoktu.
Bebek, 5 yaşındaki gönüllümüz Yağmur tarafından kurtarıldı ve birkaç gün İdil’de kaldıktan sonra İstanbul’a uçtu.
Simba and Viktor
İstanbul’da benim tarafımdan karşılandı ve sonraki ayları geçirmek, güçlenmek, diğer köpeklerle sosyalleşmek ve ev yaşamını öğrenmek üzere olağanüstü geçici evlerimizden birine götürüldü.
Simba with the airport guy
Bebeğimiz çiğ et ve kemik diyetine girdi. Sağlıklı büyümek için enerjiye ihtiyacı olacaktı.
RAW
Simba İstanbul’da pekçok arkadaş edindi. Herkes bayıldı bu minik bebeğe. Yumuşacık ama azimli ve kararlı, oyuncu… Kör doğmuştu, ama bu sevginin ışığını görmesine engel değildi.
Small baby
Simba İstanbul’da pekçok arkadaş edindi. Herkes bayıldı bu minik bebeğe. Yumuşacık ama azimli ve kararlı, oyuncu… Kör doğmuştu, ama bu sevginin ışığını görmesine engel değildi.
Simba and Bulut
Bizden daha önce bir köpek sahiplenmiş Almanya’dan bir emekli hanım (bu resimde maske takıyor çünkü çok utangaç) Simba’ya aşık oldu ve bizden onu da sahiplenmek için izin istedi. Önce kabul ettik ancak daha sonra, bu hanımın kör köpeklerle ilgili deneyimi olmasına rağmen, uygun olmayacağına karar verdik.
A visitor
Fun
Onun yerine Simba’yı Seattle, ABD’de yaşayan Melissa’ya sahiplendirmeye karar verdik. Melissa “gerçek” bir hayvansever.
Özellikle Türkiye’de sahiplenilme şansı olmayan bir köpeği sahiplenmek istemişti. Engelli hayvanlar istenilmiyor Türkiye’de. Gördüğümüz kadarıyla hayvanseverlerin şefkati bile ancak bir yere kadar.
Boarding
Grubumuz sayesinde Simba’yı dosdoğru Seattle’a götürüp yeni ailesine teslim edecek bir uçuş gönüllüsü bulduk. Simba ve Danya çok iyi arkadaş oldular ve harika bir uçuş yaptılar.
Seattle’da Melissa ve ailesi Simba’nın gelişini heyecanla bekliyorlardı. Danya ve Simba Atlantik üzerinde şampanyalarını
yudumlarken Melissa ve Paco, Melissa’nın Punk terrieri heyecandan uyuyamadılar.
Arrested
Geldiğinde Simba üzerinde hiç para olmadığını farketti ve yoldaki bir bakkalı soymaya karar verdi. Yakalanıp gözaltına alındı ancak Şerif Jones ona aşık olup afetti. Simba’nın cepleri olmadığından kanıt da bulunamamıştı zaten.
Paco and Simba
Ve, işte Simba, yeni ailesiyle hayatını yaşıyor Seattle’da… Melissa, Sassan Amca, Melissa’nın kızı ve Paco…
Bu küçük bebekten daha çok şeyler duyacağız. Buraya gelip gelişmeleri takip etmeye davetlisiniz. Ama ayrılmadan lütfen bu harika filmi seyredin.
RAW in the US
Simba
Sleepy
Jeans
Melissa and family
İşte bizim Sahip Çıkalım’da yaptığımız bu. Eğitiyor ve örnek oluyoruz. Umutsuzlara umut oluyoruz.
Sahip Çıkalım! ailesine katılın.
Viktor Larkhil
v.larkhill@googlemail.com
—–
Simba in Izmir
We dont know much about where this gorgeous puppy was born, but we know we spotted her at a shelter in Izmir, barely moving. She was very sick, had a high fever… she had no eyes.
The puppy was rescued by our 5 year old volunteer Yagmur and after a few days staying with Idil she was flown to Istanbul.
Simba and Viktor
In Istanbul she was picked up by me at the airport and taken directly to one of our amazing foster families, where she would be spending the following months, getting stronger, socializing with other dogs and learning to live in a home.
Small baby
Simba was put on a RAW diet, raw meaty bones. She would need the extra energy to grow strong and healthy.
RAW
Simba made lots of friends in Istanbul. Everyone loved this little puppy. Soft but tough, determined, playful… she was born blind but that was no obstacle for her to see the light of love.
Simba and Bulut
A retired lady from Germany who had adopted a dog from us previously (she wears the V mask because she is very shy) fell in love with Simba and asked us permission to adopt her.. We agreed at first but after a few weeks we decided that the lady, although she had
experience with blind animals would not be suitable.
A visitor
Instead we decided to give her to Melissa, living in Seattle, US. Melissa is a “real” animal lover, she had specifically requested she wanted to adopt an animal that stood no change for adoption in Turkey.
Handicapped animals are not wanted in Turkey, it seems that compassion extends only so far amongst animal lovers here.
Fun
Through our network we organized a flight volunteer to fly Simba straight to Seattle and deliver her to the adoptant family. Simba and Danya became great friends and had a wonderful flight together.
Boarding
In Seattle Melissa and her family were waiting excited for Simba’s arrival. Whilst Simba and Danya were sipping champagne over the
Atlantic, Melissa and Paco, her Punk Terrier couldn’t sleep with all the excitement.
Upon arrival Simba realized she had no money so she decided to rob a drugstore. She was arrested and taken into custody but Sheriff Jones fell in love with her and decided to forgive her. As Simba had no pockets they couldn’t find any evidence either.
Paco and Simba
Melissa and family
We will be hearing lots from this little pup.. You are welcome to check for her updates here. But before you go please watch this incredible movie.
So.. this is what we do at Let’s Adopt! We educate, we lead by example. We give hope to the hopeless. Join the Let’s Adopt! family..
Dünün yorumları kendilerini çok iyi anlatıyor. Sanki bir paranoya ve korku ansiklopedisini okuyor gibiyim. Bu yorumlar, bizim hakkımızda olduğundan daha çok sahipleri hakkında bilgi veriyor.
Son derece katı kuralları olan, hayvanları kurtarmak için her gün ve her dakika bu kadar uğraşan Sahip Çıkalım! neden kurtardıklarını laboratuvarlara veya Çin Lokantalarına göndersin?
Sizin neyiniz var? Sağduyunuzu mu kaybettiniz hepiniz?
Laboratuvarlar ve Çin lokantaları birer efsane. Bilinmeyene karşı duydukları korku içinde yaşamayı tercih eden “hayvanseverler”in kendi kendilerine uydurduğu gülünesi bir efsane. Gülümser gibi bir kediyi sahiplenecek birilerinin olamayacağına inanan insanlar bunlar. Bu “hayvanseverler” sahiplenmiyor, o halde neden bir yabancı sahiplensin? Buraya RSPCA’den David Bowles’un laboratuvar efsanesini anlatan bir mektubunu koyuyorum. Eğer RSPCA’e de inanmıyorsanız köpeklerinizle vedalaşıp balkondan atlayabilirsiniz.
RSPCA
Mektubun Türkçesi:
19 Haziran, 2008
Hayvanların yurt dışında sahiplendirilmesi konusu, sokak hayvanı sorununa çözüm getirmesi ve içerdiği riskler bağlamında tartışılmaktadır. RSPCA’nin çalıştığı 30’u aşkın Avrupa ülkesinin birçoğunda, köpek nüfüsunun sahiplenme kapasitesinden çok yüksek olması deneniyle, sokak hayvanı sorunu yaşanmaktadır. Tabii ki, bütün köpeklerin kendi ülkelerinde sahiplendirilebilmeleri tercih edilir. Günümüzde birçok ülkede bu mümkün değildir. Bu nedenle birçok organizasyon, köpekleri Turkiye, Ispanya ve Yunanistan’dan Hollanda gibi ülkelere göndererek sahiplendirmek için güzel bir sistem kurmuştur. Köpeklerin çok fazla olduğu ülkelerden çok az olduğu ülkelere gönderildiği bu sistem iyi çalışmaktadır. Başta sahiplendirilen köpekler olmak üzere herkes mutludur.
Bu ulaşım çok iyi denetlenmektedir. Avrupa yasaları sahiplendirilen köpeklerin kayıt altına alınmasını ve iyi kosullarda seyahat etmelerini kontrol etmektedir. Birçok hava yolu bu seyahati yaptirmaktan memnundur. Bu ülkelerdeki hayvan korumacı gruplar köpeklerin biran önce yeni evlerine varmalarına özen gösterdiği gibi, sahiplendirme sonrasında da köpeğin uyum gösterip göstermediğini yakından izlemektedirler.
Sokak köpeklerinin diğer ülkelerdeki laboratuvarlara gönderildiğine dair dedikodular RSPCA’nın da kulağına gelmiştir. Sokak hayvanlarının laboratuvarlarda kullanılması illegal olduğu gibi pratik olarak da mümkün değildir. Laboratuvarların sağlıklı köpeklere ihtiyaçları vardır ve bu nedenle kendi köpeklerini kendileri üretmektedirler. Başka ülkelerden gelecek köpeklere ne ihtiyaçları vardır ne de bunu isterler. Ne yazık ki kulaktan kulağa yayılan bu dedikodu birçok hayvanın başka bir ülkede güzel bir hayata kavuşmasını engellemiştir. Hangisini tercih ederdiniz: bir Turk köpeğinin Hollanda’da sevgi dolu bir evde daha iyi bir hayat yaşamasını mı, yoksa iyi bir eve kavuşma ihtimalinin çok düşük olduğu Türkiye’de kalmasını mı?
David Bowles
RSPCA
Uluslararası Ilişkiler Direktörü
When pigs fly
Yazdığınız yorumları tek tek okudum. En yakınımdaki gönüllülerle paylaştım. Bazılarınız için bir köpeğin uçağa binip bir başka ülkeye gidiyor olması bazılarınız için düşünülmesi bile imkansız birşeyken bizim görevimiz eğitmek ve örnek olmak.
İki yıl önce insanlar bana Türkiye’de sahiplendirme yapmayı denemenin bile yanlış olduğunu söylediler. Yapamazsın, olmaz dediler. Buna katılmadım ve hayatımın son iki yılını bu ağa ve sizlerle güçlü ilişkiler kurmaya adadım. Ancak öyle bir noktaya geldik ki kimse sahiplenmiyor. İnsanlara geçici aile olmaları için yalvarıyoruz, geçici aileler hayvanlarını iade ediyor, pansiyonlarımız dolu,
hesaplar kabarıyor ve sadece birkaçınız yardımcı oluyor.
Hayvanlarımızı ASLA pislik içindeki barınaklara bırakmayacağımızdan başka yerlerde aileler bulmak zorundayız.
Tabii hala sizlerden bir köpeğimizi sahiplenmenizi bekliyoruz ama kimse yazmıyor. Aldığımız tüm mektuplar (sadece bu sabah 50 tane) hayvanını terk etmek isteyen ve kurtardığı hayvanla ne yapacağını bilemeyen insanlara ait.
Bizimle yakından çalışanlar neden bahsettiğimi biliyorlar ve ikna edilmelerine gerek yok. Sizlere, çok yakınımızdaki üyelere yazıyorum bunları. Yardımınıza ihtiyacım var. Gidip kendi arkadaşlarınızla konuşun, her gün, yorulmadan, insanlarla birebir konuşun ve gruba davet edin. Onlara kişiye özel davetiyeler gönderip katılmalarını söyleyin. Ertesi gün beş kişiyle daha konuşun. Her gün, her yıl.
Ağımızı genişletin. Hep beraber, bir buçuk yılda bu grubu 2 kişiden 22 bin kişiye getirdik. Sizden grubumuzu hem ulusal hem de uluslararası anlamda büyütmenizi istiyorum.
The comments on yesterday post speak for themselves. It is like an encyclopedia of paranoia and fear and it says much more about those people who comment that it would ever say about us.
Why Let’s Adopt!, a group that has rules so stringent, that works so hard to save animals every single day, around the clock, would send its rescues to laboratories or Chinese Restaurants?
What is wrong with all of you? Have you all lost your senses?
The laboratory and Chinese restaurant myth is just that, a myth, a ridiculous story fabricated by “animal lovers” who simply, decided to live in fear of the unknown. People who simply cannot believe there are people out there willing to adopt a cat like Gulumser. Those “animal lovers” will not adopt the animal, so why would a foreign person do so?
Here I am attaching a letter from David Bowles, at the RSPCA, explaining all you that the laboratory myth is just that, a myth. If you cannot believe the RSPCA on this issue then you may as well kiss your dogs goodbye and jump out of the balcony.
RSPCA
I have read all your comments on the post, I have discussed with my closest volunteers. Whilst I understand that it is a terrible feeling for some of you to even think of the possibility of a dog boarding a plane towards a foreign country it is our duty to educate and lead the way by example.
Two years ago people told me not to even try to rehome in Turkey. It wouldn’t work they said.. I disagreed and dedicated two years of my life to build this wonderful network and to foster relationships amongst all of you. But we have reached a point where there are no adoptions. We beg people to foster, fosters are returning, our pensions are full, bills are mounting and very few of you are helping.
So, as we will NEVER drop our rescues in a putrid shelter we have no other option that to look for families elsewhere.
We are of course waiting to hear from you if you want to adopt one of our dogs, but nobody is writing. The only letters we receive (over 50 this morning alone) are from people who want to get rid of their animals, or rescuers who dont know what to do and want us to take their animals.
When pigs fly
Those of you who work closely with us know what I am talking about and need no convincing. To you, our closest members is that I am writing this message. I need your help. I need you to go out there and talk to your network, everyday, tirelessly, have one on one conversations with people, individually, invite them to our group, send them personal invites asking them to get involved, and do the same the next day with five different people. Everyday, year after year. Make the network grow. Together we have made this group go from 2 people a year and a half ago to over 22.000 people today. I need you to continue helping the group grow, both here and internationally.
Sevgili Dostlar,
Sahip Çıkalım! son iki senedir, bitmez tükenmez bir gayretle üyelerini hayvan sahiplenme, kısırlaştırma ve hayvanlarla ilgili diğer konularda eğitmeye çalıştı.
Son iki senedir, hem Türkiye’de hem de yurt dışında, daha önce örneği görülmemiş, eşi benzeri olmayan bir bağlantılar ağı, her sorunu çözecek ilişkiler kurmaktayız. Bu süreç içinde, üyelerimizin inancı ve güvenini kazandık.
Ancak yine de başaramadığımız hissine kapılıyoruz.
İnsanlara en can alıcı kısmı anlatmayı başaramadık: SORUMLULUK
Paris after
Başarısızlık riskini minimuma indirebilmek için Türkiye’de var olan en ağır sahiplenme kurallarını getirdik: Sahip Çıkalım! evinizde bir hayvan beslemediğiniz takdirde size bir başkasını vermeyecek. Sahip Çıkalım! hiçbir hayvanı bahçede ya da fabrika türü bir yerde bakılmak üzere sahiplendirmeyecek. Bu kurallar bizler için son derece iyi işlese de aslında kurtarabileceğimiz hayvan sayısını kısıtladı. Ancak bu kısıtlamaya rağmen, neredeyse % 100’e yakın bir başarı oranını da garantiledi.
Sorunlar beklentilerle başladı. Gerçek şu ki, son derece sert olan söylemimizin altında, aslında bizler oldukça yumuşak kalpli insanlarız ve bu nedenle, daha koyduğumuz ilk kural üzerinden beklentiye girdik… Hayvan sahiplenmek istediği sırada evinde herhangi bir hayvan beslemeyen “hayvan sever”lerin sözlerine inandık, bu insanların ne hayvanları ne de bizleri hayal kırıklığına uğratmayacaklarını düşündük.
Simba before, just arrived to Istanbul
Bu tür sahiplendirmelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlandı… Yaşanan ekonomik kriz zaten zor olan yaşam koşullarını daha da zorlaştırdı ve bugün, hayvanları sahiplenirken “sonsuz bir sevgi ile sevecekleri” sözünü veren kişiler, bu hayvanları tekrar bizlerin sırtına yüklüyorlar. Hem de eşi benzeri görülmemiş bir oran ve hızla…
Bütün bunlar nedeniyle birtakım tedbirler almak zorunda kaldık: 1. Sahip Çıkalım! bir daha ASLA “bir hayvan kuralı” konusunda istisna yapmayacak. İnsanlar hayvanı ne kadar isterse istesin, ne kadar söz verirse versin, bir daha asla istisnalar olmayacak. 2. Sahip Çıkalım!, bugün itibariyle, yeni vakalar almayı kesmiştir. Şu anda bakımını üstlendiğimiz hayvanları sahiplendirmek için elimizden gelenin en iyisini yapacağız. Ancak hiçbir yeni hayvan alınmayacak.
3. Sahip Çıkalım! sahiplendirmeye devam edecek ancak bütün kaynak ve gayretini yurt dışındaki ortak ağını geliştirmek/güçlendirmek ve hayvanları sahiplendirme başarımızın en basit ifadesiyle % 100 olduğu yurt dışında yuvalandırmaya odaklayacak.
Dolayısıyla, bugünden itibaren, yerel olarak sahiplendirme konusundaki yardım taleplerinizi yanıtlayamayacağız. Eğer içinizden biri, bir hayvan sahiplenmek isterse, lütfen bizi arayın. Sizin uygun bir sahip olacağınıza inanırsak, size yardıma muhtaç bir hayvan buluruz ancak son köpeğimizi de sahiplendirdikten sonra, bir daha yerel yuva arayışına girmeyeceğiz.
Simba, adopted in Seattle
Bu, Sahip Çıkalım!’ın yuva arayışına son verdiği anlamına gelmiyor. Tam aksine, sahiplendirmeye devam edeceğiz, ancak çok daha seçici bir biçimde… En çaresiz vakaları tek tek seçeceğiz: Sakat köpekler, üç bacaklı hayvanları, körler… Bu hayvanları özenle seçecek ve onları yurt dışında sahiplendireceğiz. Bütün bunları hiçbir masraftan kaçınmadan yapacağız. Umuyoruz ki, bir gün Türkiye’de yaşayan hayvan severler ne yapmaya çalıştığımızı anlayacak ve adlarına yakışır bir şekilde davranacak: Evindeki koltuğa en çok uyacak köpeği (ki bu köpek sahibi için en ufak bir sorun yarattığında kapının önüne koyulacaktır) arayan kaprisli ve aptal insanlar yerine özverili hayvan severler olacaklar…
Bu yeni politika bizi daha da özgürleştirecek ve bu sayede BÜTÜN zaman ve kaynaklarımızı sorumlu insanların kendi başlarına halledebilecekleri konular yerine eğitime ayırabileceğiz. Toplumun “hayvan sever” kesimi birçok kademede eğitime muhtaç: Hayvanların davranış ve ihtiyaçları, kısırlaştırma ve diğer ahlaki konular…
Sahip Çıkalım! bu boşluğu doldurarak yoluna devam edecek…
Saygılar.
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
——
Ears Before...
Dear Friends,
For the last two years Let’s Adopt has worked tirelessly to educate its members about adoption, sterilization and animal issues.
For two years we have been building an unprecedented network of connections, facilitating relationships, both within Turkey and overseas. In the process we have earned credibility and the trust of our members.
However we feel we have failed.
We have failed at instilling the most basic of the messages into people’s heads. Responsibility.
In order to reduce the chances of failure we set up the toughest adoption rules in Turkey. Let’s Adopt wouldnt give you an animal unless you currently had an animal at home, Let’s Adopt would not give any animals in adoption destined to be kept on a garden, or a factory. Those rules have worked very very well for us. True, it has limited the amount of animals we could save, but it ensured a nearly total success rate.
Ears After
The problem came when we made exceptions. The truth is, under our tough retoric we are very soft-hearted people, we made expections to the first rule, we believed the words of “animal lovers” who didnt have an animal right then but who promised us they would never let their animals, and us, down.
In the vast majority of those those adoptions have failed… The economic crisis has made things tougher, and people who promised eternal love for their animals are now dumping their animals back on us at an unprecedented rate.
All of this forces us to take three measures:
1. Let’s Adopt will NEVER make another exception to the One animal rule. No matter how much those people want the animal, no matter how many promises, we wont make exceptions again. Never.
Gulumser before
2. Let’s Adopt stops, as of today, to take up new cases. We will do our best to place the animals we currently have under our care, but no more new cases will be considered.
3. Let’s Adopt will continue rehoming but it will focus all its resources and efforts in strengthening its overseas partner network and rehoming our animals overseas, where our success rate is, simply put, 100%.
As of today we wont be able to answer your request of assistance with new cases to be rehomed locally. If any of you wants to adopt an animal by any means call us and, if we believe you are suitable well find an animal in need for you but after we have placed our last dog we wont be seeking local adoptions any longer.
Gulumser After
This, does not mean Let’s Adopt will stop rehoming, not at all. We will continue doing so but in an even more selective way. We will be handpicking the most desperate cases, the handicapped animals, the three legged, the blind ones, and will rehome them overseas. We will be doing so regardless the expense in the hope that one day, the “animal lovers” of Turkey will have understood what we are trying to do and will live up to their name becoming just that, selfless animal lovers instead of capricious silly people looking for the cutest dog to match their leather sofa.Dogs that will be dumped the moment they have the slightest personal problem.
This new direction will allow us to be freer and to dedicate ALL our time and resources to education instead of having to deal with issues that responsible people should be able to deal with on their own. The “animal loving” community is in desperate need of education at multiple levels, animal behavior and needs, animal nutrition, even moral issues… Let’s Adopt! will continue providing just that.
Bunları İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Kadir Topbaş’ın selden etkilenen Silivri’ye yaptığı ve utandıran ziyareti TV’de
seyrettikten sonra yazıyorum. Kent, felaketin yanında son derece eksik kalan tepki ve Belediyelerin hazırlıksızlığı nedeniyle çaresiz kalmış durumda. İnsanlar kızgın, sorular soruyorlar, Sayın Topbaş insanlarla empati veya kenti
etkileyen bu trajediye dair bir bağ kuramıyor.
Kaçınılmaz olarak Türkiye’yi perişan eden 1999 depreminin anıları canlanıyor gözümüzde. Bir gecede neredeyse 55 000 kişi hayatlarını kaybetti. Hükümetin yardımı geç ve yetersiz kaldı. Kurbanların sayısı o zamandan bu zamana hep eksik gösterildi.
2009… 10 yıl sonra ülke Başakşehir Belediye Başkanı Sayın Mevlüt Uysal‘ı TV’deki kibrine şahitlik ediyor. Başakşehir sınırları içindeki Bahçeşehir Barınağında bir grup gönüllü çamura saplanmış hayvanları kurtarmak için çırpınırken sayın Uysal kameralar karşısında defalarca yardım taleplerini reddediyor. Başkan kurtarma çalışmalarına yardım etmiyor, çaresiz durumdaki hayvanların kurtarılması için parmağını bile kıpırdatmıyor.
Sayın Uysal kendisine telefon edilmesini, soru sorulmasını saygısızlık olarak görüyor, yardım istenmesini bir hakaret kabul ediyor.
Kibir. Hakaret gibi ve kabul edilmez bir kibir. Örneklerini daha önce de görmüştük. Adı hayvan haklarına ve kanunlara karşı çıkmakla bir anılan Beykoz’un eski belediye başkanı Muharrem Ergül’de görmüştük aynı tavrı.
Sahip Çıkalım! ateşli bir kamuoyu savaşı verdi ve kazandı. Ergül partisi tarafından tekrar aday gösterilmedi.
Innocent Victim
Bugün bir eylem ricası yapıyoruz. Sayın Uysal’ın genel bir tepki ve kınamayla karşı karşıya kalması ve kendisine seçilmiş bir temsilci
olarak görevlerinin hatırlatılması gerekiyor.
Sahip Çıkalım! sizlere Türk vatandaşları olarak sahip olduğunuz hakları da hatırlatmak istiyor. Başınızdakiler bulundukları yerlere
sizin oylarınızla geliyorlar. Ve sizin oylarınızla güç sahibi olanlar siz sessiz ve tepkisiz kaldıkça isteklerinizi bir kenara itmeye devam
edecekler.
Sahip Çıkalım! 22 000 üyesi adına, ve ülkenin diğer hayvan hakları gruplarının da öfkesinin sesi olarak Sayın Uysal’dan kamuoyu önünde bir özür dilemesini ve Bahçeşehir Barınağında 130 canın acı ve bitkinlik içinde ölümüyle sonuçlanan bu trajediden doğrudan sorumlu olan ekibi derhal görevden almasını talep ediyor.
Lütfen bu blog sayfasına yorumlarınızı ekleyin. Başkan’a ulaşmasını sağlayacağız.
I write this after watching footage of the embarassing visit of Mr Kadir Topbaş, the Mayor of the Istanbul Greater Municipality to Silivri, a district severy affected by the floods.
furious, questions are being asked, Mr. Topbaş shows no sign of The city is dismayed at the completely inadequate response to the disaster and the lack of preparation of the municipality. People are empathy or connection with the tragedy affecting this city.
Inevitably, memories of the 1999 earthquake that devastated Turkey come to mind. In a single night, 55.000 people lost their lives. The government response was completely inadequate, the number of victims was, and to this day still is, downplayed.
2009… Ten years later, the country witnesses in disbelief in TV the display of arrogance of Mr Mevlüt Uysal, mayor of Başakşehir. Whilst a small team of volunteers race against the clock to save the stranded animals, Mr. Mevlüt Uysal repeatedly refuses to answer their pleas for help. The Mayor would not assist the rescue efforts, he would not lift a finger to save the lives of a bunch of helpless animals.
Innocent Victim
Mr. Uysal considered a sign of disrespect to be telephoned, questioned, he considered an insult to be asked for help.
Mr. Uysal rejected to accept the offers of help from the Greater Municipality and others. In the end assistance was sent to them anyway.
Arrogance. Insulting and unacceptable arrogance. We have seen it before. We saw it in the words and actions of Muharrem Ergüll, the
ex-mayor of Beykoz whose name became synonymous with animal cruelty and blatant disregard for the Law.
Let’s Adopt! fought a fierce battle for public opinion and won. Ergül was not presented by his party for re-election.
Today we are making an appeal to action. Mr. Uysal has to be confronted with a general show of reject and dissaproval that reminds of his duties as elected representative.
Let’s Adopt! wants to remind you all of your rights as Turkish citizens. Those in power are there with the support of your votes, those in power will continue disregarding the wishes of the people as long as the citizens remain silent.
Let’s Adopt!, speaking on behalf of its 22.000 members and voicing the indignation of the rest of the country’s animal welfare organizations demands a public apology on the part of Mr. Uysal and the immediate dismissal of the team directly responsible for the tragedy at the Bahçeşehir shelter, which resulted in the harrowing deaths of 130 lives.
Please leave a note on the blog. We will make sure your personal message reaches the Mayor directly.
Son üç gündür hepimiz üzüntü, çaresizlik ve kızgınlıkla doluyuz. Bugün size umut getirmek istiyorum, küçük, siyah beyaz, kırma, ırk
meraklılarının dikkatini asla çekmeyecek bir köpekçik. Adını Sookie koyduk. Sookie cehennemden kurtuldu. Kararlılık ve cesaretle Bahçeşehir barınağında yaşanan sel felaketinde hayatta kalmayı becerdi.
Dün, hayatta kalan köpeklerin bir bölümünü misafir eden SHKD Barınağına gidip Sookie’yi aldım.
Sookie at the SHKD shelter
36 saat önce Cehennemde yaşıyordu… Bugün Cennette, geçici ailesinin, genç bir çift ve köpek arkadaşının yanında.
Sookie tüm hayvanseverlere örnek olmalı. Yapılabilir! Türkiye’de barınaklarda köpek-kedi kalmamalı. Hayvanseverler bu örneğe de bakarak bu güzel hayvanları sahiplenmeliler. Irk peşinde koşan “hayvansever”leri hiç bir zaman anlayamayacağım. Safkan Golden
Retriever’larla dolu hayvan hakkı savunucuları toplantılarını ikiyüzlü buluyorum. Gülünesi bir durum.
Neyse, işte Sookie… dünyanın en şanslı köpeklerinden biri.
Lütfen Bahçeşehir Barınağından kurtulan bir köpeği Yedikule, Bakırköy veya SHKD Kemerburgaz barınaklarından birine giderek sahiplenin.
The last three days have been filled with sadness, desperation, anger.. today Im bringing hope to you, hope in the shape of a small
black and white dog, a mix breed, completely unremarkable to those who are obsessed about breeds. We called her Sookie. Sookie is a survivor from Hell, through sheer determination and courage she managed to stay alive during the flood of the Bahcesehir shelter.
Yesterday I went to SHKD, one of the shelters that has helped in hosting the surviving dogs and got her out.
Sookie at the SHKD shelter
36 hours ago she was living in Hell… today she is in Heaven, living in a foster home, a young family and a dogie friend.
Sookie is an example to all animal lovers. It can be done!. There should be no dog in a shelter in Turkey. Animal lovers should lead by
example and adopt one of those beautiful animals. I will never understand animal lovers who are “breed specific”.. I find completely
hypocritical to see gatherings of animal activists filled with pure breed golden retrievers. Its ridiculous..
Anyway, here is Sookie… one of the luckiest dogs in the entire world.
Please adopt one of the surviving dogs of the Bahcesehir shelter from the Yedikule, Bakirkoy or SHKD Kemerbugaz shelter.
Please share Sookie’s story on your homepages, Facebook, forward this email, share this story on Friendfeed.
Sookie represents hope to the stray animals in Turkey.
Acımasızcasına sıcak bir gündü. Beykoz Beldiyesi Barınağı’ndan ormana atılmış çaresiz köpekciklere su ve yiyecek sağlamak üzere orada bulunan bir avuç gönüllüydük. Bu son derece merhametsiz hareket doğal bir felakete neden olmuş; başıboş köpeklerle, bebeklerle, hasta ve yaralı hayvanlarla, hamile köpekcikler ve daha yeni doğum yapmış analarla dolu bir orman… Her zaman aç ve her zaman susuzlar.
Kavuran güneşin altındalar, gönüllülerin yol kenarındaki yoğurt kocalarına doldurduğu bir yudum suya muhtaçlar… Piknikçilerin
çöpleriyle beraber arkalarında bıraktıkları kuru ekmek parçalrını kemirmeye muhtaçlar.
Bonzo‘yu burada bulduk. Uzman rehberimiz ve ormanın en bilge gönüllüsüne göre sürüde yeniydi. Diğerleriyle anlaşmaya çalışıyordu ama belli ki biraz dayak yemişti. Yüzü yaralanmış, yanaklarının derisi soyulmuştu.
Ne yapabilirdik? Bu binlerce köpeğin arasından hangi birisini alabilirdik? Hangisini alıp hangisini kaderine terk edeceğimize nasıl
karar verebilirdik?
Fotoğraflarını çektik, diğer bebekler gibi ona da parazit hapları verdik, üzgün yüzüne antibiyotik kremler sürdük. Ve sonunda onu bu
cehennemden çekip almak zorunda kaldık. Kalplerimiz geride kalan bebekler için sızlıyordu ama kim onlara “sevgi dolu bir yuva”
verebilecekti? Elimizdeki pek çok köpek yazı pansiyonlarda geçirmişti.
Neredeydiniz?
Bonzo 4-5 aylık, tatlı bir erkek bebek, aşıları tamam. Oyuncu, enerji dolu bu çocuk çocuklara bayılıyor ve diğer köpeklerle çok iyi geçiniyor. Toprağa dokunmayı seviyor, yani Bonzo bir ev köpeği olsa da, küçük bir kızın yatağından çıkıp geliyorsa da ona koşup oynayabileceği bir bahçe verebilmek harika olur.
Bonzo’yu ailenize katın, hiç pişman olmayacaksınız.
It was a cruelly hot day. We were a handful of volunteers feeding and providing water for the unfortunate dogs of Beykoz, dumped by the Beykoz Municipal Shelter in the forest. This extremely pitiless act has created a natural disaster: a forest full of stray dogs, babies, disabled and sickly animals, pregnant dogs and dogs that have just delivered babies… They are hungry and thirsty, all the time.
They are there under the scorching sun, in need of a drop of water that is provided by the tireless volunteers in yogurt buckets… They are there to munch on pieces of stale bread and whatever else that the picnickers leave behind along with their rubbish.
That is where we found Bonzo. He was tiny, and new to the pack as our guide, a seasoned veteran of the forest told us. He was trying to fit in with the others but obviously he was beaten up a little. His face was injured, the skin had come off his cheeks.
What could we do? Amongst the thousands of dogs, which one could one take? How do we make this choice of who to save and who to leave behind to their fate?
We took pictures of him, gave him anti parasite pills like we did with the other babies,, put antibiotic creams on his little sad face. And in the end, we just had to grab him away from that hell. Our hearts ached for the remaining babies but where are the “loving homes” for those, even for the ones we have who have spent their entire summers in pensions. Where were you? Bonzo is approximately 4-5 months old. He is a strapping male baby, vaccinations completed. He is a playful, energetic young guy who adores kids and gets on very well with other dogs. He loves to touch the ground, so although Bonzo is a home dog, straight out of a little girl’s bed it would be great to offer him a garden as well.
Add Bonzo to your family and you’ll never regret it.
Av. Ahmet Kemal Şenpolat Haytap websitesinde çok güzel bir makale yayınladı bugün. Yazısında Bahceşehir trajedisinden öğrendikleri üzerinde duruyor ve Türkiye’nin profesyonel bir hayvan kurtarma organizasyonuna, eğitimli ve bağlantı halinde bir ğonüllü ağına ihtiyacı olduğunu belirtiyor. Ahmet aynı zamanda Bahceşehir Belediyesi ve konuya olan tepkisizlikleri, ihmalkarlıkları, hayvanlar hızla yükselen selin içinde,çamurda boğulurken herşeyin yolunda olduğuna dair bildirileri konularına da son derece eleştirel yaklaşıyor. Belediye, böyle durumlarda belediyeler ne yaparsa onu yaptı, gercekleri sakladı. Son iki yıldır bu türden sayısız olayla karşılaştık. Belediyeler devamlı gercekleri saklıyorlar. Bu sıradan bir davranış. Herkes farkında.
Ne yapılabilir? yasal yollara başvurmak tek çozüm.
Bir hükümet düşünün ki sürekli yasanın dışında hareket ediyor. Bu toplumsal normal hareketlerini nasıl etkiler?
Problem şu ki, bu konular hepimizi etkilese de sadece bazı bireyler, hayvanseverler bu konnuya gereken ilgiyi gösteriyor. Ve maalesef hayvanseverler de mantıklı ve sistematik tepki vermekten uzak davranabiliyorlar.
Ahmet haklı… Bu ülkenin hayvan hakları ihlalleri veya sadece kurumsal ihlallere dair acil durumlara müdahale edebilecek bir
organizasyona ihtiyacı var.
İngiltere’de RSPCA, Amerika’da SPCA… Türkiye’nin şu anda bir avuç gonüllüsü, o gece uyumayıp felaket bölgesine gitmeyi başaran yorgun ve çalışkan kadınları var.
Ahmet Kemal Sempolat wrote a great article today on the Haytap website.
In it he elaborated on the lesson he learned from the Bahceşehir tragedy, that Turkey needs a professional organization of animal rescuers AND a more educated volunteer network. Ahmet is extremely critical of the performance of the Bahceşehir Municipality and the way they dealt with the situation, the lack of response, the initial pretense that they were dealing with the situation when in fact the animals were drowning in mud and rapidly raising waters.
The Municipality did what Municipalities do in those cases, covering up the truth. In the last two years we have had to deal with countless of this situations. Municipalities routinely covering up the truth. It is common practice. Everyone knows it.
What to do?
Legal action is the only answer.
Imagine a government routinely acting illegally. How does this affect the normal functioning of society?
The problem is, whilst these are issues that affect all of us only a few concerned individuals, animal lovers, truly care. And sadly, those animal lovers tend to find totally impossible to react in any logical and systematic way.
Ahmet is right… this country needs an organization that deals with emergencies related to animal abuse or simply, institutional abuse such as this one.
England has the RSPCA, the US has the SPCA… Turkey only has a bunch of volunteers, tired and hard working ladies who luckily were up that night and managed to find their way to thedisaster zone.
Teşekkürler. Bahçeşehir Barınağındaki trajik olaylara olağanüstü bir tepki verenlere çok teşekkürler.
Son 24 saat inanılmazdı. Türkiye’nin dört bir yanından ve dünyanın çeşitli yerlerinden destek önerileri aktı.
Sizlerle gurur duyuyoruz.
Son durum şu: Sağ kalan köpeklerin büyük bölümü kurtarılarak Yedikule, Bakırköy ve Kemerburgaz SHKD barınaklarına alındı. barınakta kalan az sayıda köpeğin de yakalanması ve güvenli yerlere taşınması için çalışıyoruz.
Çok küçük sayıda kedi kurtulabildi. Onlar da kurtarıcılarında kalıyorlar.
Bugün çok kişiden bu hayvanlara geçici olarak bakmak istediklerine dair mesajlar aldık. Lütfen Yedikule ve Bakırköy barınaklarını ziyaret ederek bu çocukları sahiplenin Kış geliyor, lütfen onları dışarıda bırakmayın. yeteri kadar çektiler.
Maddi yardımda bulunarak kurtarma ve tıbbi masraflara katkıda bulunmak isteyenlerden pek çok eposta alıyoruz.
Sizlerden lütfen Barınak Gönüllüleri Derneği, BGD ile bağlantıya geçmenizi rica ediyorum. BGD burada harika iş çıkardı ve yardımlarınıza ihtiyaçları var.
Bağışlarınız için:
Tekrar, bu kurtarma operasyonunu gerçekleştiren gönüllülere çok teşekkürler.
Bu videoda köpekleri kamyona yüklerken görülen beyefendi Koray Öztaş’a özellikle teşekkürler. Koray, müthiş bir iş yaptın.
The last 24 hours have been unbelieveble. Offers of help have arrived from all corners of Turkey and overseas.
We are proud of you.
Here is the latest update. The vast majority of the surviving dogs have been moved to the Yedikule, Bakirkoy and SHKD . Only a small number of dogs remained today in the vicinity of the shelter and we were trying to organize a team to catch them and take them to a safe place.
Only a very small number of cats survived. They are are staying with the same volunteers that rescued them.
Today we have received a large number of emails from people willing to foster those animals. Please visit the shelters of Yedikule and Bakirkoy and adopt one of those survivors. The winter is coming. Please don’t let them spend it outside. They have had enough.
We are receiving a large number of emails wanting to donate towards the rescue and medical expenses of this operation.
Hepiniz şehrimiz İstanbul’da yaşanan trajik olayları biliyorsunuz.
Aşırı yağış nedeniyle meydana gelen ani su baskınları kentin bazı bölgelerindeki büyük alanları perişan etti.
Şu ana kadar can kaybı sayısı 34, pek çok insan ise evlerini terketmek zorunda kaldı.
Sokak hayvanları da büyük sıkıntıda. Sokaklarda yaşayan binlerce hayvan hayatını kaybetti. Ancak hiç bir yerde bu trajedi Bahçeşehir Belediyesi Barınağında görülen kadar korkunç değil.
Barınak, önceki gece içerdeki hayvanlara tuzak oldu. Selin ardında bıraktıklarını bu fotoğraflarda görebilirsiniz.
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
Sağ kalan bazı hayvanlar Yedikule, Bakırköy ve tabii Kemerburgaz SHKD barınakları gibi İstanbul’un çeşitli yerlerindeki barınaklara
taşındılar ancak pek çoğu geride kaldı.
Önümüzdeki Cuma ve Cumartesi sağanak yağış bekleniyor. Birşeyler yapmazsak bu trajedi tekrarlanacak.
Tüm hayvanseverler, lütfen yardım edin!
Gönüllü grupları şu anda Bahçeşehir Barınağına yiyecek ve diğer yardımların koordinasyonunu yapıyorlar. Bana ulaşırsanız sizi bu
konuda yönlendirebilirim. Ancak, bence en önemli konu, geçici de olsa bu kedi ve köpeklere yuva bulmak. Ayrıca, tüm İstanbul’da ve İstanbul dışındaki tüm barınak gönüllülerine: gözünüzü açık tutun.
Barınaklarınız yüksekte olsalar da yağmurların yiyecek geliş-gidişini etkilemesi çok muhtemel.
Lütfen bu fotoğraflara bakın ve harekete geçin. Bir yada birkaç hayvanı sahiplenin veya geçici olarak evinize alın. Kediniz varsa
lütfen eve iki, hatta üç kedi daha alın. Köpeğiniz varsa, yine öyle.
Harekete geçin. Bilgisayar ekranına bakıp üzülmeyi bırakın.
Hareket edin. Bir fark yaratın. Bir hayat kurtarın. Yağmurlar geliyor.
Sıra onlarda…
Viktor Larkhill
contact me: v.larkhill@googlemail.com
——–
Bahcesehir Tragedy
Tragedy in Istanbul… rains are coming.. they will be next.
Dear Friends,
By know you all have heard the tragic events in our city, Istanbul.
Torrential flash floods caused by unprecedented rains have devastated large parts of the city.
To date 34 people have died, many are displaced.
The stray animals are suffering as well. Thousands of animals living on the streets have drowned.
But nowehere is the tragedy more evident that in the Municipal shelter of Bacesehir.
That shelter, early last night, turned into a trap for the animals it was hosting.
What is left of the place can be seen in these pictures…
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
Bahcesehir Tragedy
A number of surviving animals have been moved to different shelters in Istanbul, Yedikule, Bakirkoy and of course, SHKD in Kemeburgaz but many are left behind.
Heavy rains are forecasted for Friday and Saturday. The tragedy is likely to be repeated unless we all do something.
To all animal lovers out there, please, help.
Groups of volunteers are currently coordinating delivery of food and supplies to the Bahcesehir shelter. Contact me and I will point you
out in the right direction. However, in my view the most important priority is to get those dogs, and cats, out of that place, even if
only temporarily. Also, to all shelters volunteers of other shelters around Istanbul and in other cities, stay alert, even if your shelters
are in high ground the coming rains are likely to disrupt access and food supplies.
Please have a look at this pictures and take action. Adopt or foster one or more of those animals. If you have cats please get a couple, or
three out of there. Same if you are a dog person. Take action. Dont just stay there looking at the computer screen and feeling miserable.
Take action. Make a difference. Save a life. The rains are coming.
Sahip Çıkalım! sosyal medyanın getirdiği inanılmaz olanakları toplumsal bir dava adına kullanan harika bir örnek olmanın gururunu taşıyor.
Sahip Çıkalım!’ın başarılı olmasının ardından bizler bu tür organizasyonlar için, hem Türkiye’de hem de başka yerlerde yaşayan bir
örnek oluşturduk. Bu deneyim bize hem ulusal hem de uluslararası bir bağlantılar ağı kurmamızı hem de bizi dinlediği gibi çevresinde de etkili olmayı başaran bir “kabile” oluşturmamızı sağladı.
Aslında Sahip Çıkalım!’ın güzelliği sadece burada değil; bu platformdan mesajlarımızı gönderebiliyor, ve örnek olarak eğitebiliyoruz. Bu grubun bir başka harika tarafı da sizi dinlememiz ve sizin birbirinizle konuşabilmeniz için ortam sağlıyor olması.
İşte bugün, umarız üyelerimiz arasında düşünce alışverişini ve bağlantıyı arttıracak bir deneyim başlatıyoruz: Sahip Çıkalım!
Diyalogları
Haftada iki gün, Pazartesi ve Perşembe size bir diyalog/konuşma konusu önereceğiz. Konular hakkında, sizden düşüncelerinizi ve nedenlerinizi mümkün olduğunca detaylı olarak açıklamanızı rica edeceğim. Bu da bize hayvanseverlerin belli konular hakkında neler hissettiklerini anlamamızda yardımcı olacak.
Eğer belirli bir örnek veriyorsanız bize paylaştığınız bilginin URL adresini veya bilginin kaynağının ne olduğunu vermelisiniz. Genel
koşullar geçerli; LÜTFEN küfür etmeyelim, aşağılamalarda bulunmayalım ve kimseyi karalamayalım.
Tartışmalar, özellikle hayvanseverler söz konusu olduğunda, ateşlenebilir; kibar olun. Unutmayın ki Sahip Çıkalım! bir topluluk ve
farklı görüşleri kabul edebilmeliyiz.
Tartışmalar iki dilde yapılacak, isterseniz İngilizce, isterseniz Türkçe diyaloglara katılabilirsiniz. Biz her iki dilde de diyaloglara dahil olacağız.
Let’s Adopt is example of the great possibilities of the use of social media to create an engaging community dedicated to a social cause.
From the moment Let’s Adopt became a success we became the benchmark for organizations of this type, in Turkey and elsewhere. This experience has enabled us to create a massive network of contacts, both locally and internationally, a “tribe” that listens what we have to say and which, in turn, influences everyone around them.
But the beauty of Let’s Adopt is not only that, from this platform, we can spread our message, and educate by example, another great thing about it is that this group enables us to listen to you and to allow you to communicate with each other.
So today we are going to start an experience that, hopefully, will increase the flow of ideas as well as increase the level of connectivity amongst our members: The Let’s Adopt Dialogues.
Twice a week, on Mondays and Thursdays we will be proposing a subject of conversation/dialogue. I would like to invite you all to participate on it. I would ask you to state your case and opinions on a particular issue in as detailed way as possible. This will help us understand the way animal lovers feel about certain issues that matter to us all.
If you are citing a specific piece of evidence to support your case, you must give a URL or source from which you got your information.
General rules apply, please, no profanity, no insults, no slander…
Conversations (and even more so when animal lovers are involved) can get heated, keep it all polite. Remember that Let’s Adopt is a community and accept that views are going to be different.
The debates will be bilingual, you will be able to choose to participate in the Turkish or the English dialogue. We will be involved in both conversations equally.
Geçtiğimiz ay hepiniz mucize kedimiz Gülümser’in nasıl iyileştiğine tanık oldunuz.
Albüme tıklayip bu mucizeyi tekrar izleyebilirsiniz.
Gülümser artık tamamen iyileşti, ve mutlu sağlıklı bir kedicik oldu. Köpeklerle, kedilerle oynamaya bayılıyor, atlayıp zıplamayı seviyor, bir kaplan gibi çiğ et yiyor ve herşeyden önce, insanları çok seviyor.
Gülümserin hikayesinden bahsettiğimiz andadünyanın dört bir yanından yüzlerce ileti aldık. Çoğu destek ve sevgi mesajları, dualardı. Bir çoğu da iyileştiğinde evlerini açmak istiyordu Gülümser’e.
İşte burada, Gülümser, mucize bebek artık yeni ve mükemmel evine gitmeye hazır.
Bu çok özel bir kedi ve onu sahiplenmek için başvuracaklar da son derece özel olacak. Bu kedi bir mucize, onun için mucizevi bir eve ihtiyacımız var.
Bütün hayvanlarımız, tek tek, son derece özel, ve hepsinin anlatacak bir hikayesi var, ancak Gülümser eşsiz, öyküsü çok etkileyici. Onu kim sahiplenecek olursa evine, ailesini sonsuza kadar değiştirecek bir mücevher, azmin, cesaretin ve gücün ne olduğunu öğretecek minik ve özel bir can kazandırmış olacak.
Lütfen bu e-mail’ı iletişim listelerinizde olan herkese iletin; sosyal ağlarınızda, bloglarınızda, vs. paylaşın.
Over the last month you all have been witnesses to the recovery of Gulumser, our miracle cat.
Click on the picture for her full photo album
Gulumser is now completely recovered from her ordeal and she is a healthy happy kitten, who loves to play with dogs, with cats, who
loves to run, jump, eat raw like a tiger and above all, who loves people.
The moment we told the story of Gulumser to the world we received hundreds of letters. Most of them were expressions of support,
hundreds were offering their love, their prayers. Many of them offered a permanent loving home to Gulumser once she recovered fully.
So here she is, Gulumser, the miracle baby is now ready to go to the perfect home.
This is a very special cat, and we are sure only very special people will apply for her. This cat is a miracle, we are looking for the
miracle home.
Each one of our animals is special, and they all have a story to tell, but Gulumser is unique, her story so compelling. Whomever adopts her, will add one of the most beautiful gems to his home, an animal so special, with so much to teach us all about life, about tenacity,
about strenght and courage, that the life of the family will change.. forever.
Adopt Gulumser!
Please forward this email to everyone on your contact list, share it on your preferred social networks, blogs, etc..
Birçoğunuz okuduğunuz bu metnin hayvanların refahından çok işle ilgili, ticari bir metin olduğunu düşünebilirsiniz. Ama lütfen devam edin, ne demek istediğimi anlayacaksınız.
İnsanlar, doğaları gereği, güven duydukları ve sosyal çevrelerini de rahat ettiren şeylere inanmak eğilimindedirler. Genellikle dostlarımıza güveniriz. Sanal ortamda bu “dost”lar dünyanın her köşesinde olabilir. Bu dostlar arasında güvenimizi kazanmaya başlayanlara “Güven Aracıları” denir. “Güven Aracıları, sanal dünyayı bugün sıradan bir şirketin Halkla İlişkiler ya da Pazarlama Bölümü’nün yapabileceğinden çok daha hızlı, geniş ve derin bir etki yaratmak için kullanırlar. Üstelik bunu görev olarak değil, içten gelen bir şevkle yaparlar.
Gücen Aracısı için yeni ağlar örmek adeta doğal bir reflekstir. Bunu yardım ederek, başkalarının yapmış olduğu iyi işleri destekleyerek, ellerindeki en iyi malzemeyi bile hiç tereddütsüz paylaşarak ve her şeyden önemlisi bütün bunların karşılığında hiçbir şey beklemeden yaparlar.”
Güven Aracıların’nın birkaç özelliği:
Kendi oyunlarını kurarlar. Bu oyunun ego şişirmekle hiçbir ilgisi yoktur. Bu insanlar, kendi kurallarını koyar ve nesnelere sıradışı ya da ilgi çekici anlamlar yüklerler.
Güven Aracıları da “bizden biri”dir. “Sosyal medya” kavramı bir bakıma gereksizdir. Bir tek Web bu tanıma uyabilir; sanal ortam antisosyal arızalar ve az bulunur çatlakların oyun sahasıdır –anlarsınız ya?.. Güven Aracıları samimi ilişkiler kurabileceğimiz ve başkalarının da iyiliğini isteyen kişilerdir.
Güven Aracıları “kaldıraç prensibi”ni –Arşimed burgusu- anlayan kişilerdir (“Bana üzerinde durabileceğim bir yer verin ve dünyayı sarsayım”) ve başka insanlara da yetki verirler.
Güven Aracıları kusursuz iletkenlerdir –“sonsuz bir ileti” güçleri vardır. “Nereye giderlerse gitsinler, Guven Aracıları doğru ve iyi insanları bir araya getirme çabası içindedirler.” Güven Aracıları salt çöpçatanlar değil, daha çok bağ kuruculardır.
Güven Aracıları “insan sanatkâr”larıdır. Sanal dünyada, insani mimiklerin ve hareketlerin % 93’ünden mahrumuz (% 38 vokal tonlar ve % 55 vücut dili). Bu mahrumiyet birçok gaf yaptırır. Güven Aracıları iletişimin derin estetiğini ve töresini anlarlar.
Güven Aracıları “ordu kurma”yı bilirler. Bunu tek başınıza yapamazsınız. Peki, binlerce serbest ve yalnız savaşçıyı size katılıp birlikte hareket etmeye en iyi nasıl ikna edersiniz? İnsanların sadakati birinci sıradadır ve en önemlisi de –bir Güven Aracısı olarak- sizin onlara gösterdiğiz sadakattir.
Ben bir Güven Aracısı’yım. Siz de öyle. Sahip Çıkalım! fikri, bugün sanal dünyanın üzerine kurulduğu prensipler doğrultusunda doğmuştur. Güven Aracıları, devasa bir bağlantılar ağının kesişme noktalarıdır. İşte tam da burası, Sahip Çıkalım!’ın gücünü aldığı noktadır. Bir arada, hep beraber, olduğumuzda müthiş bir fark yaratma ve dünyayı değiştirme gücü ve etkisine sahip oluruz.
Her şey hayvanlar için…
Viktor Larkhill
—–
Paris
Let’s Adopt!.. Trust Agents.
Some of you may think this is a post more about business that about animal welfare, but please continue reading, you will soon understand what I mean.
It is the nature of people to believe what tends to conform to their own social circles and the people that they trust. Generally, we trust
our friends. And on the web, those friends can be everywhere. The ones who set out to gain our trust are called “Trust Agents.” “Trust agents use today’s web tools to spread their influence, faster, wider, and deeper than a typical company’s PR or marketing department might be capable of achieving, and with more interest in people, too.
A Trust Agent builds networks almost reflexively by being helpful, by promoting the good work that others do, by sharing even their best stuff without hesitation, and by finding ways to deliver even more value on top of all that without asking for anything in return.”
Here are some characteristics of Trust Agents:
1. They make they own game. Nothing to do with ego packaging. They are the people who set new rules and provide a novel or interesting perspective on things.
2. They are “one of us.” The expression “social media” maybe somewhat redundant, except that the Web can also be the playing ground of antisocial nerds and weirdos like you-know-who. Trust Agents are people we can relate to and care about others.
3. Trust Agents understand the principle of the lever – or the Archimedes effect (“Give me a place on which to stand, and I will move
the earth”) and empower others.
4. They are marvel-ous connectors — they have the power of an “Agent Zero.” “No matter where they go, trust agents have a desire to connect good people together.” They are not mere networkers and are more like relationship facilitators.
5. They are human artists. On the Web, we are deprived on 93 percent of all the human signals (38 percent vocal tones and 55 percent body movement), which exposes anybody to a number of blunders. They understand the subtle aesthetics and the etiquette of communication.
6. They know how to “build an army.” You can’t do it alone. But how can you best convince thousands of ronin and lone rangers to join in and follow? The loyalty of people is first and foremost your loyalty, as a Trust Agent, to them.
I am a Trust Agent. So are you. The idea of Let’s Adopt is built on the very principles in which the web is built, today. Trust agents at the intersections of a gigantic network of connections. This is precisely where the Power of Let’s Adopt resides. Together, all of us,
have enough power and influence to create enormous change and to change the world..
Bu sabah, 11:30′dan biraz sonra, Lara bizi terk etti…
Hafta sonunu olasılıklara bakarak geçirdik. Lara’nın durumuyla ilgili ilk mesajımızdan sonra yurt dışından pek çok mesaj aldık. Lara’yı sahiplenmek, ülkelerinde ona en üst seviyede bakım ve tedavi sağlamak için Türkiye’ye uçmak isteyen çok kişi vardı. Bu iyi insanlara en derin teşekkürlerimi sunuyorum. Maalesef olamadı tüm bunlar. Lara’ya
bir buçuk yıl geç ulaştık.
Öğrendik ki Lara’yı bagajda kapalı tutan “kişi” onu veteriner hekime götürmüş. Doktor kendisine tanının karmaşık olduğunu ve Lara’da kanser tespit edildiğini söylemiş ve acısını dindirebilecek önerilerde bulunmuş. Bu insan bunları dinlememiş ve onu bagaja koymuş. Tedavi edilmeden…
- Kanser; meme kanseri olarak başlayan kanser yayılmış ve vücudun her yerinde çeşitli tümörler oluşmuş. Kanser metastaz yaparak iç organlarına da atlamış.
- Lara’da kocaman bir vajinal tümör oluşmuş, kemoterapiyle iyileşmesi imkansız ve ameliyatlı alınması gereken bir tümör, ancak;
- Lara’nın kalbi son derece kötü durumdaymış. Kalp inanılmaz derecede büyümüş.
- Lara’nın ağzı… Lara’nın ağzı tamamen çürümüş. Dişleri ve diş etleri yıllardır yediği ticari mamalar yüzünden mahvolmuş, iltihaplanmış. Ağız, bir bakteri kaynağı haline gelmiş. Her yutkunduğunda bu enfeksiyonlardan gelen milyonlarca bakteriyi de
yutarak vücuduna almış ve bu bakteriler iç organları perişan etmiş.
- Son olarak, Lara’da Spondylosis, omurga osteoartiriti varmış. Çocuk korkunç bir acı içindeymiş.
Tüm bunlar önlenebilirdi… Erken kısırlaştırmayla kanserin önüne geçilebilirdi. Bunun yerine sahipleri onu olduğu gibi bırakmayı ve
üretmeyi tercih ettiler. Kalbindeki büyüme doğrudan vücuduna giren enfeksiyonlarla ilgili, ve tabii korkunç yaşam koşullarıyla… Bu da, biyolojisine uygun “avcı modeli” beslenmeyle, yani etli kemiklerle beslenerek önlenebilirdi. Hatta osteoartirit, yaşlanmaya bağlı olan bu hastalık bile çok başarılı bir şekilde önlenebilir ve tedavi edilebilirdi. Egzersiz ve fizyoterapi bu hastalık için en etkili
çözümler, Glucosamine ve B12 vitamin desteği ile birlikte. Bunlar yerine bu çocuk 1,5 yıl boyunca daracık bir yere hapsedildi.
Lara, tüm sistemlerindeki çöküş yüzünden öldü. Sahiplerinin cehaleti yüzünden öldü. İşkenceciye dönen hayvanseverler yüzünden öldü. Ve büyük ölçüde hasta sahiplerini önleyici tıp konusunda eğitemeyen veterinerlik kurumu yüzünden öldü.
Sonunda herşey aynı noktaya geliyor… Eğitim.
İste, bu sabah, hekimimizle beraber Lara’nın acısını dindirmek ve ona acının var olmadığı bir yere, köpeklerin özgürce koştuğu, yaşlarının öneminin olmadığı, insanların cehalet ve ataletleriyle hayvanlara işkence etmediği bir dünyaya göndermek üzere son derece güç bir karar aldık. Bugün Lara’nın kitabının son sayfasını çevirdik.
Lara’nın ölümünün boşuna olmaması için elimizden geleni yapacağız. Türk kamuoyunu hayvan davranışı ve beslenmesi konusunda eğitme çabamıza devam edeceğiz. Veterilerlik Kurumunun eksikliklerine, hem burada hem de yurtdışında eğilecek ve herşeyden önemlisi hayuvanseverlere hayvanı sadece sevmenin yetmediğini göstereceğiz.
Sevgi, eğer hayvanın ihtiyaçlarını anlamıyorsanız faydasızdır.
Bundan sonraki mesajımız karışık bir mesele olan Ticari Mamalar, bunların hayvanınızın sağlığı üzerindeki olumsuz etkileri, ve en
önemlisi, Veterinerlik Kurumunun doğrudan ticari mamalarla beslenmeyle ortaya çıkan hastalıklardaki rolü konusunda olacak.
Lütfen bu yazıyı profilinizde paylaşın ki herkesin haberi olsun. Bu tür acıları bir daha yaşamayalım.
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
—-
Lara's Book
This morning, shortly after 11.30 Lara left us.
We spent the weekend looking at different possibilities. After our first post on Lara’s plea we received a big number of emails from
overseas, people who wanted to adopt Lara, people who could afford the best veterinary care for her, people who offered to fly to Turkey and ensure she would receive the best care back in their countries.
To those people I thank from the bottom of my heart. Unfortunately it couldn’t be. We got to Lara one and a half years too late.
We have found out that a few months ago the “person” who kept Lara in captivity took her to the vet. The doctor told her that Lara had
cancer and that the prognosis was complicated. The veterinarian made some suggestion to alleviate the pain. The person didn’t listen and she returned the dog back to the trunk.. untreated.
This weekend we went over the several problems that plagued Lara:
- Cancer.. what started as mammary cancer had spread. There were a number of tumors growing all over her body, the cancer had metastised and spread onto other organs.
- Lara had a massive vaginal tumor, far too large to be treated with chemotherapy she would have had to be operated, the problem is that…
- Lara’s heart was very troubled. The heart was extremely enlarged.
- Lara’s mouth. Lara’s mouth was completely rotten. Her teeth and gums were completely infected due to years of feeding her commercial food. Her mouth had become a constant source of bacteria. Every time she swallowed millions and millions of bacteria coming from that massive source of infection would enter her body and wreak havoc in her internal organs.
- Finally, Lara’s had Spondylosis, spinal osteoarthritis. She was in massive pain.
All of this could have been avoided… Cancer could have been avoided with early sterilization.. instead her owners bred her and left her
intact. The enlargement of her heart is directly linked to the continuous levels of infections entering her body from her infected mouth as well as her insane living conditions. This wouldn’t have happened had she been feed a biologically appropriate diet based on
the prey model, that is, Raw Meaty bones. Even Osteoarthritis, a disease linked to age could have been treated to great success.
Exercise and physiotherapy are the most effective form of treatment for the disease, combined with supplements such a glucosamine.. instead she was confined in the same tight space during one and a half year.
Lara died because of a failure of the system. She died because of the lack of education of the owners, of the “animal lover turned torturer”, and, on a larger scale, due to the lack of efforts of the veterinary community to educate their patients on preventive medecine.
It all goes back to the same point.. education.
So, this morning, together with our amazing vet, we took the difficult decision to end Lara’s pain and show her the way to a place where pain doesn’t exist, where dogs run free, ageless, a place far away from a world where uneducated people inflict torture on their animals through their lack of knowledge and inaction. Today we turned the last Page on Lara’s book.
We will do our best for Lara’s death not to be in vain. We will continue our mission to educate Turkish society on animal behavior and
animal nutrition. We will continue pointing fingers at the shortcomings of the Veterinary Profession both here and overseas, and
above all, we will continue showing our fellow animal lovers that loving an animal is not enough.. love is useless if it comes accompanied by a lack of understanding of the needs of the animal.
On our next post we elaborate on the issue of Commercial Food, the devastating effects on the health of your pets AND, most importantly, the role played by the veterinarian society in the spread of a massive plague of disease directly linked to Commercial Diets.
Please share this post with your friends and on your Facebook profiles.
Lara’nın durumu çok ama çok kötü. Kemoterapiyle tedavi edilebilmek için çok büyük bir rahim tümörü var. Ameliyat edilmesi gerekiyor.
Bunun dışında meme tümörleri de var ameliyatla alınması gereken. Tüm bunlar onu 1,5 yıldır hapseden “hayvansever” bir veterinere götürmüş olsaydı önlenebilirdi.
Bu mesaj evinde dişi köpeği olan ve saçma sapan “ahlaki” sebeplerle köpeğini kısırlaştırmayan herkese; kısırlaştıramayan dişi köpeklerde meme ve rahim tümörü gelişme şansı çok yüksek, ve bu olasılık köpeğin ilk yıl içinde kısırlaştırılmasıyla neredeyse sıfıra düşüyor. İlk yıldan sonra kanser riski büyüyerek artıyor.
Bu, sevdiklerini kanser yüzünden kaybedenlerin öğrenmek zorunda kaldığı bir ders. Ben de çok iyi öğrendim. Kendi köpeğim Simba
kanserden öldü. Onu 14 yaşındayken kurtarmıştım, önceki sahibi kısırlaştırmayı aklına getirmemişti.
Hayvanlarınızı kısırlaştırın… Lütfen… Bu hayvan nüfusunun artmasını önlemek ve kanser riskini yok etmek için tek yol.
Tekrarlıyorum, dişileri kısırlaştırın… Lütfen… Lara’nın çağrısından bir ders alalım.
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
—-
Simba RIP
An update on Lara,
Bad news… very bad news…
Lara’s situation is very very difficult.
She has a massive ovarian tumor that is too big to deal with chemotherapy. We will need to operate.
She also has mammary tumors that will need to be operated.
All of this could have been avoided had the “animal lover” taken her to the vet during the last year and a half of imprisonment.
Here is a message to all of you who have female dogs at home and refused to neuter them based on ridiculous moral reasons. The
incidence of mamary and ovarian tumors on unneutered bitches is massive, and it can be reduced to practically zero by sterilizing the animal during the first year of age. After that the statistical rate of incidence of cancer increases exponentially after time passes.
This is a lesson learned the hard way by all of those who have lost their loved ones due to cancer. I know this very well. My own dog,
Simba, died of cancer. I rescued her when she was 14 year old, her previous owner didn’t care enough to do it.
Sterilize your animals.. please… it is the only way to avoid the tragedy of pet overpopulation AND to eliminate the risk of cancer for
your loved ones..
I repeat. Sterilize your females… please.. let’s learn a lesson from Lara’s plea.
Okumaya başlamadan önce size şunu söyleyeyim, Bu iletinin sonunda size yazdıklarımı Facebook sayfanızda paylaşmanızı ve Türkiye’de veya yurtdışında tanıdığınız tüm ‘hayvanseverler’e göndermenizi isteyeceğim. Aklımda bütün ‘hayvanseverler’ varken yazıyorum bu satırları. Hepiniz mutlaka okumalısınız.
50 santimetre…
Ellerinizi öne doğru, başparmaklarınız birbirine bakacak şekilde uzatın, sanki birisini kucaklayacakmış gibi kollarınızı açın. Bu aralık yaklaşık 50 santimetre…
50 santimetre Lara’nın san bir buçuk yılda bildiği tek yerdi.
Lara, yaşlı bir cocker. Yaklaşık 1,5 yıl önce bir ‘hayvansever’ tarafından kurtarıldı, ki adını aşağıda açıklayacağım nedenlerle vermiyoruz.
Lara
Bu kişi köpeği evine götürdü. Ancak maalesef eve gidince farketti ki dairesinde 20 kedisi vardı ve komşuları bu son gelen hayvan yüzünden problem çıkaracaklardı. Zor bir durumdaydı. Köpeği bir barınağa götürmek istemiyordu çünkü köpek toplama kampı olan barınaklarda hayvanların ne korkunç koşullarda yaşadıklarının farkındaydı. Köpekciğe bir ev bulmaya çalıştı ancak başarılı olamadı. Kimse yaşlı bir köpek istemiyordu. Çocuğu bir garaja verdi, onlar da bir-iki gün sonra geri getirdiler.’Hayvansever’ arkadaşları ona yardımcı olmadı. ‘Hayvansever Dernekler’ çağrılarına ve mesajlarına yanıt vermediler…
Ve, o anda Lara’nın ve kendi hayatını sonsuza kadar etkileyecek bir karar verdi. Köpekle birlikte caddedeki arabasına gitti, bagajı açtı ve içerdekileri biraz kenara itti, köpeğe yer hazırladı ve Lara’yı bagaja koydu. Sonra bagajın kapısını kapattı ve Lara’yı orada bıraktı, karanlıkta, yapayalnız.
Dediğine göre sadece bir geceliğine bırakmak istemişti… sonunda bu işkence tam 1,5 yıl sürdü. Tam bir buçuk yıl… 550 gün, 550 gece. Yaz, kış, bunaltıcı sıcak ve donduran soğuk… Ve yalnızlık…
Lara
Gördüğünüz fotoğraflar Lara’nın 1,5 yıl içindeki ilk doğru dürüst yürüyüşünde çekildi, bugün öğleden sonra…
Bu kurtarma operasyonu için, kalbimin en derin köşesinden Sahip Çıkalım! üyesi, müthiş bir gönüllü ve iyilik ve şefkatle dolu bir insan evladı olan arkadaşımıza teşekkür ediyorum. Lara bugün kurtulduysa onun yorulmak bilmeyen çabaları sayesindedir. Gerçek kahramanımız O’dur.
İnsanlarla hayvanlar arasındaki en büyük problem empati yoksunluğu. Hayvanseverler empatileriyle gurur duyarlar. Oysa hiç bir şey gerçekten bu denli uzak olamaz.
Sahip Çıkalım! iki yıl önce kurulduğu günden beri hayvanseverlerin ’sevgi’ uğruna yaptıkları işkencelere tanıklık ettik, Hayatları boyunca kuş kafeslerine hapsedilmiş köpekler gördük, ağaçlara zincirlenmiş köpekler gördük, yere bağlanmış köpekler gördük, bodrumlarda gün ışığı görmeden yaşamış canlar gördük, hayvanseverlerin yüzlerce ‘kurtarılmış’ hayvanı, sağlık güvencesi olmayan, kışırlaştırılmamış 1500 hayvanla İstanbul’un ormanlarının bir köşesinde yaşayan bir adama sırf vicdanlarını rahatlatmak için terk ettiklerini gördük.
Lara
Bu insanlar kendilerini ‘hayvansever’ olarak takdim ediyorlar.
Ne zaman “Ben bir hayvanseverim…” diye başlayan bir ileti alsam korkudan titremeye başlıyorum.
Çoğunlukla gelen iletinin içeriği dudak uçuklatan cinsten. Hayvanların gereksinim ve doğalarından tamamen habersiz ve uzak… Hayatım boyunca daha cahil ve mantıksız bir grup insanla daha karşılaşmadım. Elbette istisnalar var, ama genelde hayvanseverlerle ilgili düşüncelerim daha kötü olamaz. Ve bu “bir defaya mahsus” olaylarla bağlantılı bir yargı değil. Sahip Çıkalım! her gün bu tür olaylarla başetmek zorunda kalıyor.
Son birkaç gün içinde Facebook’ta Lara’nın bir arabanın bagajında yaşadığıyla ilgili bir takım söylentiler dolaşıyordu. Günlerce kimse hiçbirşey yapmadı. Sonra, dün iki hayvansever durumu kendi gözleriyle görmek üzere gidip Lara’yı gördüler, sahibiyle tanıştılar, arabayı gördüler, yaşam koşullarını gördüler, fotoğraflar çektiler… VE hayvanı orada bıraktılar! Sonra, dünyanın her yerinde ‘hayvanseverler’in en iyi yaptığı şeyi yaptılar; bilgisayarlarının başına geçtiler, fotoğrafları yüklediler, ve bağırmaya başladılar… bağırmak, dilekçeler imzalamak, ve sonunda hiç birşey yapmamak…
Bu sabah yaşlı köpeğin hikayesini ve fotoğraflarını aldım. Önce inanamadım, ama yine de gönüllülerimizden birisinden gidip bakmasını rica ettim. Herşey gerçekti.
- Lara’da ileri derecede dehidrasyon var (susuzluk). Derisi zımpara kağıdı gibi. Bunun sebebi de bunca zaman susuz ve vitaminsiz kalmış olması. 1,5 yıl boyunca karanlık bir bagajda yaşamanın sonu bu.
- Lara kör… Bu zaman içinde tamamen karanlıkta yaşamış olması bu durumun daha da kötüye gitmesine neden olmuş.
- Lara kanser hastası. Normal bir evde yaşıyor olsaydı tedavi olabilecekken kimse Lara’nın kanser hastası olduğunun farkına bile varmadı. Vücudunun çeşitli yerlerinde büyümekte olan tümörler ve memelerinde carcinoma var.
- Tahlillere devam ediyoruz ancak kanserin metastas yapmış olabileceğinden şüphe ediyoruz.
Bu “hayvansever” iyilik yapmak istedi. Ancak mantığındaki eksiklik ve yersiz korkuları onu en kötü işkenceciden beter duruma düşürdü,
“Hayvansever” olmak bu zulmü affettirmez. Allah onu affetsin, Allah hepimizi affetsin.
Cuma gecesi… Ülkenin en büyük gazetelerinden birisini okuyorum. 80 yaşında bir teyze Erzurum’da, güneşin altında, torunu tarafından arabaya kilitlenip unutulmuş.
Canavarlar… Etrafımız canavarlarla dolu…
Şimdi, lütfen bu hikayeyi istediğiniz biçimde paylaşın. Bırakın hayvanseverler okusun ve çıkartmaları gereken sonuçları çıkartsınlar.
Viktor Larkhill
——–
Lara
Before you start reading let me tell you, at the end of this post I will ask you all to share this on your facebook pages and to forward it to every single “animal lover” you know, in Turkey, or overseas. I am writing with every single “animal lover” in mind. You all need to read this.
50 cms.
I want you all to extend your hands in front of you… with you thumbs facing each other and the hands fully opened. That is approximately, 50 cms.
50 cms was all the space Lara knew during the last year and a half of her life.
Lara
Lara is an old cocker. About a year and a half ago she was “rescued” by an animal lover, we will not disclose her name for reasons I will explain later.
That person took the dog home. Unfortunately when she got home she realized that her apartment was already occupied by 20 cats and that her neighbors created problems at her having another animal. At that moment she found herself in a difficult situation. She didnt want to take Lara to a shelter because she knew dogs live in horrendous conditions in those hellish prison camps for dogs. She tried to find a home for the dog but she was unsuccessful. Nobody wants a old dog. She gave the dog to a garage but she was returned a couple of days later.
Her animal lover friends didn’t help her. Animal Organizations didnt’ return her emails, or calls.
Lara
So, at that moment that person took a decision that would forever mark Lara’s life, and hers. She and the dog went to street where her car was parked, opened the trunk of the car, moved some of the stuff around, made a little space and put the dog there. She then closed the trunk, leaving Lara inside the trunk, alone, in darkness.
She apparently intended to leave the dog for a night only… in the end, the torture lasted one and a half years. One and a half years…
550 days… and nights. Summer, winter, asphixiating hear, freezing cold. And loneliness…
Lara
The pictures you see here are the pictures from her first proper walk in 1,5 years, today, in the afternoon. For his amazing rescue story I would like to thank from the very bottom of my heart a wonderful Let’s Adopt! member, a great volunteer and a kind and compassionate human being. It was because of her tireless efforts Lara is saved today. She is the real hero here.
The biggest problem of the relationship between humans and animals is lack of empathy. Animal lovers pride themselves in their empathic abilities. Nothing further from the truth.
In the last two years, since the inception of Let’s Adopt!, we have seen some of the most horrendous torture being commited by “animal lovers” for love. We have seen dogs kept on bird cages during their entire lives, we have seen dogs chained to trees, closed in garages, tied to a hook on the floor, stuck in basement rooms for decades, we have seen animal lovers kill their rescues through improper care, we have seen animal lovers clean their consciences by dumping dogs by the hundreds on to a hidden corner of the Istanbul forest where someone lives with over 1.500 dogs, unneutered, lacking any kind of veterinary care.
Those people introduced themselves as “animal lovers”. I shake in fear whenever I receive an email starting with the following words: “I am an animal lover”…
Most of the times the content of that email is truly hairrising… complete and utter ignorance of the true nature of animals and their needs. In my entire life I have never met a more uneducated and illogical group of people. There are of course some exceptions, but onthe whole my perception of animal lovers just couldn’t be worse. And this is not a perception based on one-off situations… Let’s Adopt! is forced to witness, and solve, those disasters, on a daily basis.
For the last few days rumors spread on Facebook about the existence of Lara, living alone inside the trunk of a car. For days nobody did anything. Then, yesterday, a couple of animal lovers went to check the situation by themselves, met the dog, the owner, saw the car, the living conditions, took some pictures AND… left the dog behind. And then they did what animal lovers tend to do around the world.. they go onto their computers, upload the pictures, and scream…scream, sign petitions and do nothing.
This morning I received a picture of an old dog and a story. At first I couldnt believe it but I asked one of our volunteers to check it out.
It was true.
Lara
We did what we always do. We rescued the dog. We took action. We saved a life.
We took the dog to our vet. Here is Lara’s diagnosis:
- Lara is severely dehydrated. Her skin is like sand paper. This happens because of the lack of sufficient hydration and lack of
vitamins. This happens when you live in total darkness for a year and a half.
- Lara is blind. Her condition has surely worsened by the lack of light during this period.
- Lara has cancer. What could have surely been treated had she been in a normal home went undetected. There are a number of tumors growing all around her body and she has carcinoma in her mamary region.
- We are conducting further analysis but we suspect cancer has metastasized.
The “animal lover” meant well.. but her lack of logic, combined with her irrational fears turned her into a torturer of the worst kind.
To be an “animal lover” is no excuse for this monstrosity. May God forgive her. May God forgive us all.
It is Friday night, Im just reading one of the nations largest newspapers.. an 80 year old woman has been “forgotten”, locked up, in
a car, by her grandson, under the sun in Erzurum.
Monsters… we are surrounded by monsters.
Now, please share this story, in any way you can. Let animal lovers read it and draw their own conclusions.
Dedikodular, karalama ver hakaret var bize yöneltilen, ancak biz doğruları savunmak için dimdik ayaktayız. Bize çamur atabilirler, bize taş atabilirler, ancak biz doğruları savunmak için dimdik ayaktayız.
Hikayeler uydurabilirler, hatta sizi inandırmayı bile başarabilirler, ancak biz doğruları savunmak için dimdik ayaktayız. Bizi tehdit
edebilirler, acınası sözcüklerle bizi korkutmaya çalışabilirler, ancak biz doğruları savunmak için dimdik ayaktayız. Bizi yanlış yapmakla, yasadışı davranışlarla, kanunsuz tavırlarla suçlayabilirler, ancak biz doğruları savunmak için dimdik ayaktayız.
Rescued
Kısa bir süre önce bir üyemiz, ve aynı zamanda çok çok sevgili bir arkadaşımız oturduğu bölgede apartmanın demir parmaklarına
zincirlenmiş bir köpek olduğunu fark etti. Ardından köpek hakkında bilgi edinip çocuğun doğru dürüst bir ev, sevilip bakılacağı bir yuva bulmak üzere yardım önerisinde bulundu. Köpeğin sahibi yardımı kabul etti yazılı olarak bunu belirtti ayrıca köpeğin ne yemekten hoşlandığını, nerede uyumayı sevdiğini de ekledi mektubuna.
Arkadaşımız köpeğe birkaç gün geçici olarak baktıktan sonra bir yuva bulmamız için bize teslim etti.
Buraya kadar herşey normal gelişti. Ama hemen sonra komedi başladı. İnsanlar bizi gecenin bir vakti arayarak köpeği kaçırdığımızı, ve hemen geri vermemiz gerektiğini söylediler. Öyle çok kişi işe karıştı ki sayısını bile aklımızda tutamaz olduk.
Sonunda arkadaşımızı “köpek kaçırmak” ve ne ne demek oluyorsa, “Kemerburgaz Mafyası”na teslim etmekle suçlayarak mahkemeye verdiler. Duyuruda hepimizin ismi geçiyordu. Görüşmelerimizi yaparak olayın detaylarını kendi bakış açımızla ilgililere ilettik. Yakınlarda, ülkemizin bilge ve adaletli savcıları bu duyuru hakkında kovuşturmaya gerek olmadığına ve konunun yargıya intikal etmeye değer bulunmadığına hükmettiler.
Bu, bizi nefret, ikilik ve utançlarının hedefi haline getiren o “insanlara”: Bizi mahkemeye verin! Hadi, gidip bizi dava edin! Bize
yönelttiğiniz tüm suçlamalarla ilgili olarak MASUMUZ ve inanıyoruz ki yaptıklarımız ve yöntemlerimiz doğru. Eğilmeyeceğiz, saklanmayacağız, korkmayacağız, tehditlerinize kanmayacağız, ve vazgeçmeyeceğiz.
Hayat kurtarmaya ve insanlara esin vermeye devam edeceğiz.
Nuray Sakar
Ülkemizde adalet olabildiğince kusursuz ve lekesiz. Bunu ilk elden yaşıyoruz. Yüce yargının her kademesindeki, insanın suçlu mu masum mu olduğunu gözünün içine bakıp anlayan ciddi ve ağırbaşlı insanlara hayranlık besliyoruz.
Şu anda bizi yıllardır rahatsız edenlere karşı pek çok duyurularda bulunulmakta. Bir sürü insan bizi toplum önünde küçük düşürmeye çalışan, ancak kendilerini dinleyecek “toplum” bulamayanları adalete kendi elleriyle taşımaya karar verdi. Bu “insanlara” soruyoruz; savcıların gözlerine bakıp “ben yapmadım…” diyebilecek misiniz?
ADALET var bu ülkede.
İyi şanslar.
Viktor Larkhill
—–
Justice
Dear Friends,
There are rumours, slander and insult and we stand up for what is right. They can throw mud at us, they can throw stones at us, but we stand up for what is right. They can make up stories, they can even make you believe in them, but we stand up for what is right. They threaten us, they try and scare us with their pathetic words, but we stand up for what is right. They can accuse us of wrong doings, illegal acts, unlawful conduct but we will still stand up for what is right.
Not long ago a group member and a dear dear friend noticed that in her neighbourhood there was a dog chained to the steel bars of an
apartment building. Then she found out about the dog and offered her help to find the poor thing a proper home where he’ll be loved and cared for. The owner agreed and gave our friend a written consent and list of what the dog likes to eat and how he’d like to sleep etc. Our friend, after fostering the dog for a couple of days, entrusted us to find a home for him.
Rescued
This is all very nice and normal until now. But then the comedy began.
People started calling us in the middle of the night telling us we had kidnapped the dog and he should be returned. There were so many of those involved that we lost count.
Finally, they took our friend to court for “kidnapping” the dog and giving it to ‘Kemerburgaz Mafia’, whatever the hell that means. We
were all named in the case and gave our detailed versions of the events to the authorities. Recently, the wise and just prosecutors of
this country decided that the case had no merit and therefore, will not to be carried to the judge.
This is to all those “people” who chose us as the target of their hatred, bigotry and shame: Sue us! Go ahead and sue us! We are
innocent of all the crimes you accuse us of and we believe that what we do and how we do it is right. We will not budge, we will not hide, we will not be afraid, we will not give in to threats, we will not give up.
We will continue to save lives and inspire people.
Nuray Sakar
Justice in our country is as perfect and as untainted as it gets. We have been witnessing this first hand. We are in awe of our solemn and serious men of justice who look into the eyes of the people and are able to tell in an instant who is innocent and who isn’t.
There are now charges being pressed for those who have been harassing us for years. Many many people have finally taken it up in their hands to seek justice against those who have tried to humiliate us publicly, although they found no public to listen to their lunacy. We ask these “people”, will you be able to look at your prosecutor in the eye and say “I haven’t done it…”?
Lucy bir Ankara kedisi… dünyanın her yerinde son derece pahalı bir kedi ancak Türkiye’de onu nerede isterseniz bulabilirsiniz, sokaklarda, arabaların altında, çop kutularının içinde…
Lucy birkaç hafta önce kurtarıldı. Korkunç bir durumdaydı. Özellikle ağzı inanılmayacak durumdaydı. Öyle kötüydü ki durumu HER BİR DİŞİNİçektirmek zorunda kaldık. Bu da size ders olsun. Bu kedi hayatı boyunca “mam” yedi. Sonuçlarını resimlerde görebilirsiniz.
Neyse. Yemek artık sorun değil çün¨ü yeni sahibi Lucy’yi çiğ et, balık ve yumurtayla besleyecek. Görüldüğü üzere bu kedinin tekrar ticari mamalara dönmesine izin veremeyiz.
Bu son derece özel bir durum ve sizden mümkün olduğunca çevrenize iletmenizi istiyoruz.
Lucy is an Angora Cat… extremely priced anywhere in the world, in Turkey you find them everywhere, in the streets, under the cars,
inside garbage cans…
Lucy was rescued a couple of weeks ago. She was found in an absolutely terrible state. Her mouth was in the worst condition you can imagine.
It was bad that we had to extract EACH AND EVERYONE OF HER TEETH.
So this is a lesson for you. This dog ate commercial food all her life. The result is what you see in this picture.
Anyway, diet is not a problem.. The adoptant will feed Lucy raw meat, fish, egs, all of it part of the Raw diet. For obvious and logical
reasons we cannot have this cat be fed with commercial garbage again.
Lucy needs an urgent home. Furthermore, she needs a home where she will be the only cat.
This is a very special case and we need your help to spread it as much as possible.
Avrupa Birligi (AB) uyesi olmayan bir ulkeden, evcil hayvanimi getirmek istiyorum. Giris prosedurleri nelerdir?
1 Ekim 2004 tarihinde, Avrupa Birligi evcil hayvanlarin Birlik sinirlari icine girisini duzenleyen yeni hayvan sagligi duzenlemeleri kabul etmistir.. Bu duzenlemelerin temel amaci, kuduz hastaliginin Birlik icine girisini ve yayilmasini onlemektir. AB uyesi olmayan ucuncu bir ulkeden getirilecek bir evcil hayvanin, sorunsuz bir bicimde giris islemlerini yapabilmesi icin, asagidaki hususlara dikkat edilmelidir:
.- sorunsuz bir bicimde okutulabilen mikrocip (2 Temmuz 2011 tarihine kadar okutulabilir dovme de mikrocip yerine gecebilmektedir)
- eksiksiz bir bicimde uygulanmis kuduz asisi
- kuduz asisinin uygulandigini gosterir kamu gorevlisi veterinerden alinmis karne; bu karneye mikrocip veya dovme numarasi da islenmis olmalidir. Bunun yanisira, asi karneleri ve bazi durumlarda ayrintili kan testi sonuclari da gerekmektedir.
Eger kuduz vakalarinin goruldugu veya kuduz gorulme riskinin henuz tespit edilmemis oldugu Turkiye, Misir, Fas, Tunus, Thailand veya Hindistan gibi ucuncu ulkelere seyahat ediyorsaniz;
- ayrilmadan once, ilgili ulkedeki AB-onayli bir labaratuarda kan testi (kuduz antikor testi) yaptirmalisiniz
- Almanya’ya giris yapmadan once, kan testinin yapildigi tarihte baslayan 3 aylik bekleme suresinin tamamlanmasi gerekmektedir.
Gerek asi sonrasi, gerekse kan testi sonrasi bekleme surelerinin tamamlanabilmesi icin, hayvan salgin hastaliklarinin onlenmesi yonetmeliginde de ongoruldugu uzere, bu ulkelerden getirilecek kopek, kedi ve gelinciklerin en az 7 aylik olmalari gerekmektedir.
Routes
- bu duzenlemeler, sahipsiz hayvanlar icin de gecerlidir (ornegin bir tatil beldesinde, kumsalda, otelde bulunmus bir kedi ya da kopek gibi)
- 5′ten fazla hayvan getirilemez.
Eger getirilen hayvan yukaridaki kosullari karsilamiyorsa, AB giris noktalarinda gorevli veterinerler asagidaki eylemlerden birini uygulayacaklardir;
- hayvan, geldigi ulkeye geri yollanacaktir (masraflar, hayvani getiren kisi tarafindan karsilanacaktir)
- hayvan birkac ay boyunca karantinaya alinacaktir
- bazi durumlarda, hayvanin oldurulmesi gerekebilecektir.
Kopek getiren kisilerin dikkat etmesi gereken ayri bir husus da, tehlikeli kopeklerin ulkeye getirilisi ile ilgili kisitlamalardir. Bu kisitlamalar kapsaminda, Almanya’da pitbull terrier, American staffordshire terrier, bull terrier, ve bu kopeklerin melezlerinin getirilmesi yasaktir. Belirtilen bu cinslerin yanisira, bazi bolgelerde ek kisitlamalar da olabilir.
Eger hayvan sahibi gerekli belgelere sahipse (irk belgesi, asi karnesi, davranis testi sonuclari), asagidaki durumlardaki hayvanlari, tehlikeli kopekler ile ilgili uygulanan kisitlamalardan muaftir.
Buradaki amac, gumruk islemlerinde olusabilecek buyuk zorluklari engellemektir.
1. Almanya’da 4 haftadan az kalacak kisiler tarafindan getirilen tehlikeli kopekler (temel olarak turist trafigi ile ilgilidir)
2. ilk cikis noktasi Almanya olan, ve bir baska ulkeden Almanya’da yeniden giris yapan tehlikeli kopekler
3. engelli kisilere yardim eden kopekler
1. dangerous dogs brought in by persons who are only staying in Germany for up to four weeks (this primarily applies to tourist traffic),
2. dangerous dogs originally from Germany which are being re-imported from abroad,
3. service dogs and companion dogs for handicapped people,
Bu kosullarin yanisira, gumruk islemlerinde uygulanan rutin kosullara da ayrica uyulmalidir.
I would like to bring a pet (dog, cat or ferret) with me from a non-EC country. What do I have to take into account on entry?
New animal-health regulations for pets (dogs, cats and ferrets) were introduced in the European Community on 1 October 2004. The new regulations aim to prevent the introduction and spread of rabies.
To ensure that there are no problems on entry, every pet that comes from a third country and is imported into the EC must be clearly identifiable by microchip (or a readable tattoo as a transitional arrangement until 2 July 2011),
properly vaccinated against rabies, accompanied by an veterinary inspector’s certificate in which the microchip or tattoo number has been entered. In addition, vaccination certificates and in some cases blood-test details must be carried.
If you are travelling to a third country where rabies occurs or where the epidemic status is unknown, e.g. Turkey, Egypt, Morocco, Tunisia, Thailand or India, a blood test (rabies antibody test) must be carried out before leaving in an EC-approved laboratory in the respective country, a three-month waiting period must be observed from the date of the blood test until entry into Germany.
Because of all the waiting periods that have to be observed (for the vaccination and blood test), dogs, cats and ferrets from these countries must be at least seven months old in order to meet the entry conditions as prescribed by the laws on animal epidemics.
It must also be borne in mind that:
these regulations also apply to bringing in found (stray) animals (e.g. beach dogs/hotel cats), no more than five animals may be brought in.
If animals are imported in violation of the above-mentioned conditions, it is likely that the veterinary inspector at the first EC frontier will either return them to the country of origin at the expense of the person bringing in the animal,
put the animal into quarantine for several months, or order the animal to be killed under certain conditions.
Further information about regulations on animal epidemics is available from your vet, the responsible veterinary inspector and the website of the Federal Ministry for Consumer Protection, Food and Agriculture on the subject of “Travelling with pets”.
When importing dogs, the law on the restriction of the introduction or importing of dangerous dogs into the country must be observed.
This law bans the introduction or importation into Germany of pit-bull terriers, American Staffordshire terriers, bull terriers and hybrids resulting from interbreeding or crossbreeding these breeds with other dogs. The ban also applies to other breeds that are considered dangerous according to the regional regulations that apply in the Land in Germany where they are to be permanently kept. Further information is available from the local Ordnungsamt (town clerk’s office).
To avoid excessive difficulties in passenger traffic, the following dogs are exempted from the import and introduction ban:
dangerous dogs brought in by persons who are only staying in Germany for up to four weeks (this primarily applies to tourist traffic), dangerous dogs originally from Germany which are being re-imported from abroad, service dogs and companion dogs for handicapped people,
if the dog’s owner has the documents required for checking the animals (e.g. pedigree, vaccination certificate, Wesenstestbescheinigung (certificate documenting a test of the dog’s temperament/character), other relevant documents from the responsible Ordnungsamt (town clerk’s office)).
The usual customs regulations on imports in passenger traffic must also be observed in addition to the above regulations.
Yalnızız. Bu gezegende, bizi çevreleyen tüm yaşam formlarının ortasında tamamen yalnızız…ve köpek hariç hiçbir yaşam formu da bizimle ittifak içinde değil.
Maurice Maeterlinck (1862 – 1949)
Sivas Kangal yerel bir ırktır, Türkiye’nin milli ırkıdır ve bazılarına göre milli bir hazinedir. Orjinalinde çiftlik hayvanlarını korumaları için kullanılan bu köpeklerin yetişkin ağırlıkları 64 kg’mı (120 pounds) aşabilir.
Bu köpek ırkı sıklıkla çoban köpeği olarak anılsa da aslında gütmek yerine sürü ile yaşaması ve kurt, çakal ve ayılara karşı bekçilik yapması için yetiştirilir. Türk Kangal köpeğinin koruyuculuğu ve küçük çocuklara yönelik yumuşak ve nazik tavrı, sürüsünü ekstrem bir adanma ile gözleyen bu köpeğin aynı zamanda aileler için muhafız bir köpek olarak da popülerliğinin artmasına sebep olmuştur.
Türkiye’nin doğusunda koyun yetiştiriciliği azalmaya başladığından safkan Kangallar gittikçe daha değerli hale gelip yüksek ücretlerle satılmaya başlanmıştır. Pek çok hayvan Kangal Festivali esnasında köylerden getirtilip ödül için rekabete sokulmaktadırlar. Kangallar kendi vatanlarında, kurt öldürebilen tek köpek türü olarak tanınmaktadırlar. Boyutlarına ve bağımsız doğalarına rağmen pek şehir ortamına getirilmiş pek çok kangal terk edilmişti. Bugün bu ırk Türkiye’nin milli mirasının bir parçası olarak Türk hükümeti tarafından koruma altına alınmıştır. Kangalların Türk vatandaşı olmayan kişilere ihracatı yasal hale getirilmektedir. Devlet sponsorluğunda Kangal ve Ulas’ta üretim merkezleri kurulmuştur. Buralarda lokasyona bakmaksızın her bir köpeğin sağlık, gelişim ve üretim kayıtları bulunmaktadır.
Wikipedia böyle diyor…
Acı ve üzücü gerçek ise şöyle…
Türkiye’nin milli hazinesi olan bu hayvan dünyada en çok istismar edilen hayvanlar arasında. Zavallı hayvanlar şehirlere getiriliyor ve açıkça köpek sahibi olmaması gereken kişiler tarafından bekçi köpeği olarak bir makineye veya ağaca zincirli olarak tutuluyorlar. Çoğu Kangal çöp, ekmek ve mısın karışımı ile besleniyor….heybetli görüntüleri ise bu hayvanların inanılmaz genetik yapılarının mirası.
Kangalların bağımsız bir doğaları olmasına rağmen sahiplerine karşı olağanüstü saygıları ve adanmışlıkları onları bu ülkenin en istismar edilen hayvanlarından biri haline getiriyor. Kulakları makasla kesiliyor, zincire vuruluyor, pitbullarla dövüştürülüyorlar…temelde en barbar davranışların mağdurları oluyorlar…ve hala sahiplerini seviyorlar…
Anatoli bir Kangal…bir milli hazine. 8 aylık, genç, güçlü… ırkının mükemmel bir örneği.
Bu olağanüstü hayvan için bir sahip arıyoruz…Ama herhangi bir sahip değil.
Anatoli geniş alandan hoşlanıyor…şehir geliştirme kapsamındaki bir küçük bahçeden bahsetmiyoruz…arazi bir alandan bahsediyoruz. Anatoli’nin sahibinin, Anatoli’nin mensubu olduğu ırkın ihtiyaç duyduğu düzeyde özgürlük ve hareketliliğe sahip olabileceği geniş bir arazisi olacak.
Anatoli başka köpeklerle beraber yaşayacak.
Anatoli bir evin içinde uyuyacak. Bu olmazsa olmaz bir şarttır. Bu şarttan ödün vermeyeceğiz. Bu Kangal kışın donmayacak.
Kısacası…bu köpek için mükemmel evi arıyoruz. Eğer siz mükemmel evseniz veya bu köpeği bahsettiğimiz şartlar altında kabul edecek birini tanıyorsanız lütfen bizimle temas kurun.
aşağıdaki bilgileri vermeniz gerekiyor:
1) Yaşadığınız yerle ilgili bilgi (ev, daire, bahçe vs..)
2) Bulunduğunuz şehir ve semt
3) Şu anda baktığınız hayvanlarla ilgili ve/veya hayvan bakma tecrübenizle ilgili bilgi
4) İrtibat detaylarınız
Yukarıdaki bilgiler olmadan başvurunuzu değerlendiremeyebiliriz.
Şu anda hayvan sahibi olmadığınız için başvuramıyorsanız, neden aşağıdaki güzel hayvanlarımızdan birini evinize geçici misafir olarak alıpbize hayvan bakma konusunda başarılı olacağınızı ispatlamıyorsunuz? Geçici aile olmak son derece tatmin edici bir görev; hem evsiz bir hayvana yardım etmiş hem de bir hayvanla paylaşılan hayatın tadına bakarak kedi köpek bakma yeteneklerinizi de geliştirme şansı buluyorsunuz.
Eğer bugün sahiplenemiyorsanız ve geçici aile olamıyorsanız, yine de BÜTÜN arkadaşlarınızı grubumuza davet ederek yardımcı olabilirsiniz.
Sizden haber bekliyoruz.
En iyi dileklerimizle,
Viktor
İrtibat: v.larkhill@googlemail.com
——
Anatoli
Anatoli.. Turkish national treasure..
We are alone, absolutely alone on this chance planet: and, amid all the forms of life that surround us, not one, excepting the dog, has made an alliance with us.
Maurice Maeterlinck (1862 – 1949)
The Sivas Kangal Dog is a breed of domestic dog, and is the national breed of Turkey, to some, a national treasure. This dog, which can weigh in excess of 120 pounds (64 kg) full-grown, was originally used as a Livestock guardian dog.
The breed is often referred to as a sheep dog, but it does not herd its charges. Instead, it is developed to live with the flock and act as a livestock guardian dog, fending off wolves, bears and jackals.The Turkish Kangal Dog’s protectiveness and gentleness with small children and animals has led to its growing popularity as a guardian for families as well, as it watches members of its flock with extreme devotion.
As the sheep industry continues to decline in eastern Turkey, purebred Kangals of the classic type are becoming increasingly prized, and sell for high prices. Many animals are brought from the villages to compete for prizes during the annual Kangal Festival. In their homeland, kangals are considered the only dogs capable of killing wolves.
Due to their size and independent nature, many dogs imported to urban settings were abandoned. Today, the kangal is protected by the Turkish government as part of Turkey’s national heritage, making it now illegal to export Turkish Kangals to non-Turkish nationals. Government sponsored breeding centres have been established at Kangal town and Ulas, where the breeding, development and health records of every dog are charted, regardless of location.
… thats what Wikipedia says…
Now.. here comes the hard and sad truth..
The national treasure of Turkey is one of the most abused animals in the world. The poor animals that are brought into cities are usually kept chained to a tree or to a piece of machinery as most of them are kept as guard dogs by people who simply, should not have a dog.
Most Kangals are fed a mixture of garbage, bread and corn.. their imposing presence is a testament to the amazing genetics of this animal. Because Kangals have an independent nature but great respect and devotion for their owners Kangals are some of the most abused animals in this country. Their ears are cut with scissors, they are hit with chains, they are made to fight against pitbulls.. basically, they are the recipients of the most barbaric behaviour… and still they love their owners… Anatoli is a Kangal.. a national treasure. He is 8 months old, a young, strong, perfect example of its breed.
We are looking for an owner for this unbelieveble animal.. but not ANY kind of owner.
Anatoli will enjoy a large space.. we are not talking a small garden in some city development.. we are talking about acres of land. Anatoli’s owners will have a large property where the dog will enjoy the level of freedom and activity his breed requires.
Anatoli will live with other dogs.
Anatoli will sleep inside a home. Thats a conditio-sine quanon. We wont compromise. This Kangal will not freeze in winter.
In short… we are looking for the perfect home for this dog. If you are that perfect home or you know someone who would accept to have this incredible dog under our conditions please get in touch with us.
To apply, please send a 250 word statement with:
1) Your living conditions (house, flat, garden, etc..)
2) Your location
3) Details of your current animals and/or your experience with animals
4) Full contact details
We may not be able to consider your application, if we don’t receive the information above.
If you do not currently own an animal, and therefore can not apply for adoption, why not foster one of the beauties below and prove us that you CAN be a suitable home? Fostering is an extremely fulfilling role; you do not only help a homeless animal but also get a taste of living with animals and develop your animal care skills.
Come on people; adopters, fosters… let’s get the list shorter and open space for other cats and dogs in need.
If you can not adopt or foster today, did you know that you STILL can help by inviting ALL your friends to our group?
Evcil hayvanlarımız evrim tarafından etobur yapılmışlardır.
İnsan yapımı hiçbir beslenme taze, doğal, işlenmemiş yemekle karşılaştırılamaz. Doğal ve işlenmemiş beslenmenin birçok alanda faydaları vardır; insanlar böyle bir beslenme şekline sahip olan hayvanlarıyla ilgili farklı olumlu etkiler rapor etmişlerdir. En basit fakat en belirgin gelişmelerden biri diş sağlığıdır. Doğal, çiğ etli kemikleri çiğnemek dişleri, fırçalayıp bir de üzerine diş ipi kullanmaktan daha fazla temizler. İşlenmiş gıdalarla beslenmiş hayvanlardaki periodontal hastalıklar kalp, böbrek ve karaciğer hastalıklarına neden olmanın yanı sıra çok ağrılı gingivitis ve kuru mamayla beslenen hayvanlarda çok sık görülen diş kökü iltihaplanmalarına yol açar. Araştırmalar gösteriyor ki hayvanların yüzde 80’i 2 yaşına kadar periodontal hastalık sahibi oluyorlar. Kötü nefes işlenmiş mamalarla beslenen milyonlarca evcil hayvanın acı çekip ölmesine neden olan hastalıkların bir semptomu olarak ortaya çıkıyor.
Lucy lost all her teeth due to commercial food
Çiğ beslenen evcil hayvanlar parlak, beyaz dişlere ve sağlıklı ağızlara sahip olurlar. Bu nedenle de kalp, böbrek, karaciğer başta olmak üzere pekçok organı etkileyen çeşitli hastalıklara yakalanma riskleri çok daha düşük olur.
Çiğ beslenmeye geçen hayvanların sahipleri tüylerindeki değişikliğe çok şaşırır. Daha az yıkamak gerekir, daha güzel kokarlar, yumuşak ve gür tüyleri olur. Çiğ beslenmeye başlamadan önce derisi ve tüyleri korkunç durumda olan kedi ve köpeklerin tüyleri bu beslenme düzenine geçişle birlikte çıkmaya başlar, uzar; ciltlerindeki kronik yaralar ve enfeksiyonlar iyileşir.
Huy ve tutum değişiklikleri de çiğ beslenmeye geçiş için başka bir nedendir. Köpeklerde uygunsuz beslenme hiperaktiviteye, odaklanma zorluklarına ve başka davranışsal problemlere neden olur. Çiğ beslenen köpeklerin daha enerjik ve canlı oldukları ancak daha sakin davrandıkları ve eğitilebilirliklerinin arttığı gözlenmiştir.
——-
Raw fed Cat
Why switch to raw?
To have a happier, healthier pet with cleaner teeth, better coat, and fewer medical problems. So you can spend more time with your furry friend and less time grooming, scooping the yard, and visiting the vet to address problems caused by poor diet.
Because you want your pet to live the longest, healthiest life possible.
A Raw Prey Diet It’s what our pet carnivores evolved to eat. No man-made diet can hope to compare to fresh natural whole food. The benefits of a whole natural diet include improvements in multiple areas. Most people report significant improvements in all areas after switching to a whole natural diet. One of the simplest but most profound improvements is in dental health. Chewing whole raw meaty bones scrubs teeth better than brushing and flossing. The periodontal disease suffered by most commercially-fed animals leads to heart, kidney, and liver disease, in addition to the painful gingivitis and tooth root abscesses typical of the kibble-fed pet. Studies have shown that over 80% of pets have periodontal disease by the age of 2. Foul breath is one of the outward symptoms of this deadly disease from which millions of commercially-fed pets suffer and die.
Raw fed pets typically have shiny teeth and healthy mouths. Because of this, they are at a lower risk of heart, liver, and kidney disease, to name but a few.
Lucy lost all her teeth due to commercial food
People who switch to raw feeding are often amazed at the difference in their pets’ coats. The require less frequent bathing, smell better, and have softer thicker fur. Dogs and cats that had terrible skin issues before raw feeding often regrow their hair and heal from the chronic hot spots and infections.
Improved temperament and attitude is another reason to switch to raw. Inappropriate diets in dogs can lead to hyperactivity, difficulty in focusing, and other behavioral and training problems. Dogs switched to raw typically have more energy and endurance than before, but are calmer and easier to train.
Tahmin ettiğimiz gibi dünkü mesajımızdan sonra epostalar yağmaya başladı.
Aniden İstanbul’un her yerinden hayvanseverler eski konuşmaları bir araya getirmeye, fatih ve çevre bölgelerde baktıkları hayvanlarının nasıl kaybolduğunu hatırlamaya başladılar.
Bu türden onlarca ileti aldık ancak en etkileyicisi ve açıklayıcısı bu oldu. Bir hayvansever tarafından gönderilmiş, korumak için adını vermiyoruz.
Beşiktaş Sinanpaşa Camiindeki kedileri düzenli olarak besleyen,sorunları yla ilgilenen,hastaları n tedavisine çalışan bir hayvanseverim.
Ne yazık ki camii imamı,güvenlik görevlileri,ara sıra mezarları ve türbeyi temizliğe gelen ve karşılığında gelen gidenden para toplayan yaşlı bir kadın ve çevre esnafının bir bölümü buna karşı.
Ben her zaman kuru mama,sosis,konserve gibi hayvanların sevdiği ve anında tükettiği yiyecekleri, dağıtmadan, ortalığı kirletmeden vermeye çalışıyorum.Kediler için ayrılan bölümün dışına çıkmadan (mecbur kalmadıkça) dağıtıyorum yiyecekleri. Benimle birlikte kedilere bakan birkaç hayvansever daha var.Ancak çoğu insan bilinçli değil, kedilerin yemeyeceği kurumuş ekmek,simit, bisküvi tarzı yiyecekler atılıyor.Daha kötüsü,orada hayvanlara bakıldığını fark edenler kedi atıyor.
Dün oradaki kedilere çok emeği geçen bir arkadaşımla cami güvenlikçisi ve zabıta arasında tartışma yaşandı.Avluda bir çınar ağacı var,çevresi insanların oturacağı şekilde düzenlenmiş.Bizden önce birisi buraya kuru ve yaş mama ile küçük kaplarda su bırakmış.(oysa orası her zaman pis,oturan insanlar yiyip içip artıklarını bırakıyor)
Tartışma da bundan çıktı,önce bizim bıraktığımız iddia edildi,yapmadığımızı söyleyince biz bırakmamış olsak da bizim temizlememiz gerektiğini,insanları n bizim yüzümüzden kedileri beslediğini söylediler.Zabı ta müdürü de olaya karışınca,benzeri bir olayın yaşanması durumunda kedileri toplatacakları nı söylediler.Zabı ta müdürü,güvenlikçiye isterse derhal Büyükşehire telefon açıp toplatabileceğ ini,bize de camii içinde kedi beslemenin zaten yasak olduğunu söyledi.Geçmişte görev yaptığı bölgede kedileri toplayıp denize atıp BOĞMAK suretiyle öldürdükleini de kendi ağzıyla söyledi!Çok seviyorsak evimize götürüp besleyecekmiş iz 30dan fazla kediyi…
Tartışmanın büyümemesi ve kedilerin toplanmaması için temizledik söz konusu alanı….
Bilen varsa lütfen söylesin,herhangi bir yerde hayvan beslemek yasak mıdır,suç mudur?Oradaki kediciklerin kime zararı dokunmaktadır? Daha önemlisi,hayvan koruma kanununa göre hayvanları yaşadıkları bölgeden alıp götürmek suç değil midir?
Hayvanların toplanması durumunda ne yapabiliriz?ü tfen bilen söylesin?
Ciddiye alınmayacağımı,yazı nın okunmadan silineceğini biliyorum ama bir umut yazıyorum….
Kuşkularımız bu iletiyle doğrulanıyor. Bildik bir hikaye. Hayvanlardan nefret eden insanlar (ki onlardan bir sürü var) bu insanların çabalarını görüp şikayet ediyor. Bunu da Zabıta’nın önünde yapıyor ki kedileri toplayıp attırabilsin.
Cats by the Bosphorus
Korkunç bir suç, bir trajedi. Ama bu iletide iki noktaya önemle eğilmek istiyorum.
1. Zabıta Müdürü’nden öğrendiğimize göre yapılanlar Fatih ve çevre bölgelerde sıradan işler. Müdür, tercih ettikleri ölüm biçimini, kedicikleri denize atıp boduklarını bile anlatıyor utanmadan.
Osmanlıdan bu yana değişen birşey olmadı demek.
2. Ancak gerçekten üzücü ve saçma olan şey bazı hayvanseverlerin boyun eğen ve koyun benzeri tutumu. Bu Zabıta Müdürü’nün bahsettiği şey bir suç. Bu ülkede kedileri toplayıp öldürmek YASAL DEĞİL! Doğrusu, bu Zabıta görevlisinin yaka numarasını ve adını alıp gerekli yerlere şikayet etmekti.
Ama gönüllü arkadaşımız ne yaptı? Hiç… Başkalarının çöpünü temizledi.
Benim gibi hayvan severlere baktığımda çoğu defa büyük hayal kırıklığına uğradığımı biliyorsunuz. Güçlü idealleri uğruna birleşmiş, yine güçlü bir akılla silahlanmış, çalışkan bir etikle donanmış bir gruptan çok uzakta tanık olduğumuz manzara.
Gördüğüm ise korku içinde yaşayan bir sürü insan. Baktıkları hayvanları, tam tersine, korumakla görevli oldukları halde öldürmek isteyenlerden; komşularından ve yetkilililerden, toplumda gerçek bir değişimi sağlamak için gerekli çalışma ve fedakarlıktan…
Korku bizi belaya girmekten koruyan bir savunma mekanizmasıdır. Hepimiz ara sıra korkarız. Problem, korku hayatımızı ele geçirdiğinde ve bizi ödlek ve sızlanan insanlara dönüştürdüğünde ortaya çıkar.
Bu gerçekleştiğinde umut kalmamıştır. Bu durumda hayvanseverlerin evlerinde kalıp TV seyretmeleri yerinde olacaktır (zaten genellikle yaptıkları da bu).
Türkiye’deki hayvanlar karşılarına birisi çıktığında korkudan titremeye başlayan korumacılara ihtiyaç duymuyor. Türkye’deki hayvanların, kabadayılardan korkmayan, kendinden emin ve yasal haklarının (hem kendilerinin hem de hayvanların) farkında, yürekli ve kararlı insanlara gereksinimleri var.
Cat Hagia Sophia
Fatih’teki katliam önlenebilirdi. Hayvanseverler ayaklanmalı ve hayır demeliydi.
Tersine, korku içinde çekildiler…
Bu türden katliamlar her biriniz, internet forumlarında sızlanıp dertlenmek yerine ayağa kalkıp doğruyu yapmak, BİRŞEYLER yapmak kararını alıncaya kadar önlenemeyecek.
Viktor Larkhill – Asli Han Gedik
———
Fatih'in Kedileri
As predicted yesterday’s post led into a flurry of emails.
Suddenly animal lovers all over Istanbul started piecing together old coversations, old instances where the animals they cared for in Fatih and neighboring areas had dissapeared.
We received tens of emails of such sort, but this is one of the most powerful and telling. It is sent by an animal lover, we will not disclose her name in order to protect her.
I am a volunteer who regularly feeds the stray cats of Beşiktaş Sinanpaşa Camii, solves their problems, tries to treat the sick ones.
Unfortunately the mosque’s imam, the security guards, the lady who comes around to clean the mausoleum and receives money from the people visiting and the shop keepers in the area are against me.
I always try to feed them with food they love and consume immediately such as dried food, sausages, canned food, so as not to dirty or clutter the place. I try to allocate the food making sure (as much as possible) inside the area specified for the cats. There are some other animal lovers who take care of the cats like me. But most people are ignorant and they throw them stuff they can’t eat like dried bread, simit, biscuits. What is worse, people throw in kittens because they know they are being looked after.
Yesterday a friend of mine who puts a lot of effort in those cats had an argument with the mosque security and a municipal police officer (zabıta). There is a plane tree in the garden around which an area is arranged for people to sit. Someone left there dry an canned food and water in small bowls, before us (and normally this is a dirty place where people sit down, eat and leave their rubbish behind).
This is why the argument started. first we were accused of leaving the food there, then we were told to clean it up even though we hadn’t left it there and people are trying to feed the cats because of us. Then the chief of municipal police arrived and said that if a similar incident occurs they will have the cats collected. The Chief said to the mosque security that he could call the Greater Municipality immediately and have the cats collected, and to us that it is forbidden to feed the cats inside the mosque anyway.
He said with his own words that in the past, at his previous location they used to collect cats and throw them in the sea to drown them!
If we like them so much we should take them home and care for them… more than 30 cats!!!
So as not to take the argument further and to avoid the cats being collected we cleared the area.
If anyone know, please tell me, is it a crime, banned to feed animals anywhere? Who do these little kittens harm? What is more important, isn’t it a crime according to the Animal Protection Law, to remove animals away from where they live?
Please, someone tell us what we can do if the animals are collected!
I am writing with a little hope, although I know I won’t be taken seriously and that what I have written will be deleted…
Cats by the Bosphorus
Our suspicions are confirmed by this email. It’s the typical story.Those people amongs us who hate animals (there are many many) complained about people’s efforts to help. They addressed the issue in front of the Municipal Police who, most likely, collected the kittens and swiftly dispose of them.
This is a horrendous crime, a tragedy. But there are two points from this email that I wanted to emphasize:
1. As evidenced by the Account of the Municipal Police Chief this is common practice in Fatih and adjacent areas. The Chief, without shame, went as far as describing the killing method of choice, throwing the kittens at sea and drowning them.
Not much has changed since Ottoman times…
2. But what is really sad and absolutely absurd here is the subservient and sheepish attitude prevalent in some animal lovers. What that Chief was describing is a crime. It is ILLEGAL in this country to collect cats and kill them. The right thing to do would have been to take note of the name and license number of the police agent and to file a complaint in front of the authorities…
But what did the animal lover in question did? Nothing. She did nothing. She cleared the rubbish away and took away the animals.
It is no secret that I feel an enormous disapointment when I look at my fellow animal lovers. Far from seeing a united group of people led by strong ideals and armed with strong intellects and hard working ethics I see a very different picture.
What I see is a massive amount of people living in fear. Fear for the animals they are protecting being killed by those who are paid to protect them, fear of the reprisals of neighbors and authorities, fear of the work and sacrifice required to implement permanent change in this society.
Fear is a defense mechanism that keeps us from getting in trouble. We all experience fear at times. The problem is when fear takes over our lifes and we turn cowardly and whiny.
When this happens all hope is lost. At that point it would be better for the animals if animal lovers stayed in their homes watching TV (which is what most do anyway).
The animals of Turkey don’t need protectors that will start shaking in fear the moment they are confronted. The animals of Turkey need courageous and determined people who stand up for them, unaffraid of bullys, sure of themselves and well informed about their rights (both theirs and the animals’).
Cat Hagia Sophia
The Fatih Massacre could have been avoided. Animal lovers should have stood up and say NO.
Instead they walked away in fear.
Massacres like this one will continue until you all decide to stand for what is right and DO SOMETHING about it instead of spending your life worrying and whinning on internet forums.
Türkiye’deki hayvanları korumayı kendimize amaç edindiğimizden bu yana pek çok belediyeyle ve yaptıklarıyla uğraşmak zorunda kaldık.
Sarıyer, Beykoz, Eyüp, Karşıyaka, Bolu, Çorlu, Erzurum, Bilecik, Erzincan, Antalya, Van, Didim… liste uzayıp gidiyor. Bir o kadar uzun bir liste de sokak kedi ve köpeklerinin öldürülme emrini veren Belediye Başkanını içeriyor. Onlardan burada bahsetmek istemiyoruz yoksa bu mesaj çizgi romanlardaki kötü karakterlerin listesine dönecek.
Sağdan sola tüm partilerden seçilmiş liderlerin yaptıkları karşısında büyük çaresizlik hissettik. Kimi genç, kimi yaşlı, kimi diğerlerinden daha popülerdi, ancak iki ortak noktaları vardı hepsinin:
1. Hepsi başlangıçta suçunu inkar etti,
2. Sonunda hepsi suçlu çıktı.
Kittens of Fatih
Bugün Fatih Belediyesi de bekleneni yaptı. Toparlanıp dün gecenin trajik olaylarını ört bas etmeye çalıştılar. Kimle konuştuğunuza bağlı olarak farklı farklı yanıtlar aldınız. Bazı Fatih Belediyesi görevlileri telefonlarını yüzümüze kapadılar, başkaları bizi mahkemeye vermekle tehdit etti. Diğerleri, mesela Temizlik İşleri Müdürü Veteriner Hekim Aydın Bey bize uzun uzun hayvanları ne kadar sevdiğini, ve kedilere (köpeklere o kadar değil) nasıl tolerasyon gösterdiklerini, asla böyle birşey yapamayacaklarını anlattı.
Aydın bey son derece içtendi.
Ama sorun şu; buna benzer o kadar çok olay yaşadık ki böyle inkarlara prim vermemiz çok zor. Eğer beni biraz itecek olursanız bu kişinin durumdan haberi olmadığı olasılığını kabul edebilirim, ancak bunun olasılığı nedir?
Bir yıldan fazla bir zaman önce Beykoz’un eski belediye başkanı Muharrem Ergül Beykoz Barınağı’ndaki binlerce köpeğin öldürülmesini ve toplu mezarlara gömülmesini ulusal televizyonda defalarca reddetti. Tv programlarına, radyolara çıktı… Bu arada biz Beykoz’da köpek mezarları ve cesetleri bulmayı sürdürdük. Sayın Ergül’ün inkarları devam etti; ta ki Sahip Çıkalım! Belediye ile Beykoz köpeklerinin ortadan kayboluşu arasında bir bağlantı kurmamızı sağlayacak kişi veya kişilere 6000 $ ödül vereceğini açıklayıncaya kadar. Bekleneceği gibi bunları bulduk birkaç gün sonra.
Itlaf Ekibi
Itlaf Ekibi
Belediyenin “İtlaf Ekibi”ne verdiği ölüm emrini bulmuştuk. Artık inkar edecek birşey kalmamıştı.
Muharrem Ergül sonraki seçimlerde partisi tarafından aday gösterilmedi.
Fatih Belediyesi şu anda inkar safhasında. Bir süre sonra, basının da baskıyı arttırmasıyla Belediye’deki bazı görevliler çelişkili ifadeler kullanmaya başlayacaklar. Bir ihtimal de Belediye görevlilerinden birisinin konuşmaya başlaması. Genellikle görülen bir durumdur bu.
Bu defa para vermiyoruz. Mübarek Ramazan ayındayız ve bu konuyla ilgili herhangi birşey bilen varsa kutsal saydığı herşey adına, Allah aşkına ortaya çıksın diyoruz.
Biz bebek kedi katili bir millet değiliz, biz ruhunu parayla satan bir millet değiliz. Biz dürüstlüğe ve sevgiye inanan bir milletiz.
Since we made our life mission to fight on behalf of the animals in Turkey we have had to deal with the handy work of a big number of municipalities in Turkey.
Sarıyer, Beykoz, Eyüp, Karşıyaka, Bolu, Çorlu, Erzurum, Bilecik, Erzincan, Antalya, Van, Didim… the list goes on. Equally long is the list of Mayors who have ordered the elimination of stray dogs and cats. We wont be mentioning them here, if we did this post would end looking like a list of villains from a comic book series.
We have had to witness and despair at the work of elected leaders belonging to all political parties, from the left to the right. Some of them were older, some younger, some were more popular than others… but all of them had two things in common:
1. They all denied their crimes (initially)
2. They were all proven guilty.
Kittens of Fatih
Today the Fatih Municipality did what we expected them to do… they went on to a mad scramble to cover up the tragic events of last night. Depending of who you spoke at the Municipality you got a different answer. Some officers from Fatih Municipality hanged up the phone on us, others threatened to sue us, others, like Aydin bey, the veterinarian in charge of the health department went on a long speech to explain us how much he loved animals, and how they tolerated cats (not dogs, of course), and how they would never do something like that.
Aydin Bey sounded very sincere.
The problem is, I have been involved in cases identical to this one for far too long to give any credit to such denials. If you push me I could accept the possibility of that particular person being unaware of the order, but what are the chances of that?
Over a year ago Muharrem Ergul, the now ex-Mayor of Beykoz denied repetitively, in front of national TV, having had anything to do with the killing and disposal of the thousands of dogs that were living at the Beykoz shelter. He went on TV programs, Radio Broadcasts… in the meantime we kept on finding dog graves and dead bodies all around the Beykoz area. Mr. Ergul’s denials went on until Let’s Adopt! offered a USD 6.000 Reward to the person who provided conclusive evidence of the link between the Municipality and the disappearance of the Beykoz dogs… as expected, a few days later we found this:
Itlaf Ekibi
Itlaf Ekibi
We found the killing orders signed by the Municipality for the Killing Team. There was no point for further denial.
Muharrem Ergul was not presented for re-election by his party.
We are now at denial stage in Fatih. We now predict that as the media pressure intensifies some people at the Municipality will start sending contradictory messages. Chances are one of the Municipal workers will end up speaking up. They always do.
We will not be offering money this time around. As we are in the Holy Month of Ramadan we ask those who may know anything to come forward in the name of all they hold sacred, that is, for the love of God.
We are not a nation of kitten killers, we are not a nation who sells its soul for money. We are a nation who believe in honesty and love.
Düne kadar İstanbul’un Fatih Camii bahçesindeki durum ülkemizdeki insanlığın en iyi ve en kötü yüzünü bir arada sergiliyordu.
Bir taraftan yüzlerce iyi kalpli insan, gönüllüler bu yüce caminin kedi ve kediciklerine ellerinden geldiği kadar bakar, yiyecek ve su sağlar, sağlık ihtiyaçlarını (çok yetemeseler de) karşılar, güçlerinin yettiği kadarını kısırlaştırıken öte yandan Belediye 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanununa göre üstlenmeleri gereken sokak hayvanalrını kışırlaştırıp, aşılatıp yerlerine bırakmak görevini bile yerine getirmedi. Oysa bu sokak hayvanlarının çoğalmasını önlemenin TEK YASAL VE ETKİN YÖNTEMİ.
Fatih Cami
Dün gece, kutsal ay Ramazan’ın başlarındaki bu günlerde, dünyanın en yüce camilerinden birinin kutsal topraklarında, önce İstanbul’u sonra da sevgisiyle gönülleri fetheden Fatih Sultan Mehmet’in adını taşıyan bu semtte ve bu caminin bahçesinde korkunç bir suç işlendi.
Gecenin bir yarısında, karanlıkların arasından karnında iftar yemeğinin artıklarını taşıyan güçlü kuvvatli işçiler kendilerine en kolay avları seçtiler. Onlarca, belki de yüzlerce, kimisi sadece birkaç günlük, annesinin memesine yapışmış, gözleri kapalı bebek kedi, vahşice toplandı, plastik torbalara dolduruldu ve bilinmez bir yerlere atıldı.
Tahminlerimiz bu işçilerin çok uzağa gitmediği yönünde. Çünkü, bu tür durumlarda genel yöntem canlı hayvanlarla dolu torbaların doğrudan çöp kamyonlarına atılmasıdır.
Belediyelerin sokak hayvanlarına karşı tutumu vahşetiyle ün salmıştır. Türkiye’deki hayvanseverler çöp kamyonlarının arkasında ezilerek can veren köpeklerin çığlıklarını kulaklarından silemezler. O ses hep oradadır, ülkemizin “görüntü ve sesler”inin bir parçası olarak izler bizi..
Dün gece kutsal bir mekanda işlenmiş olan bu suç ise konuşulamayacak kadar korkunçtur.
Fatih Belediye Başkanı 25 Ağustos’ta gururla yaptığı açıklamada Sultanahmet Meydanı’nın geleneksel Ramazan eğlencelerinin en renkli merkezi olacağını duyurmuştu. Meydandaki etkinlikler “Ramazan’a Merhaba” temasıyla düzenlenecekti.
Mustafa Demir
26 Ağustos gecesi ise Fatih, yüzlerce kediciğe ve dünyanın dört bir yanındaki insana unutamayacakları bir eğlence sundu.
Vahşi bir gösteri, masum kediciklerin korkakça katli…
Kınayın! Çığlık atın! Bu vahşi yöntemleri yoketmek sizin elinizde.
Fatih Belediye Başkanlığı numaralarıni arayın
0212 453 1453 – 0212 453 14 00 - 0212 584 16 00-03
ya da Belediye Başkanına “Sn Mustafa Demir’in dikkatine” şeklinde eposta gönderin ozelkalem@fatih.bel.tr
Onlara bu barbarca yöntemlerin geçmişe ait olduğu söyleyin. Onlara belirtin ki bu tür eylemler yüzünden Batı’da insanlar bizi babar bir millet olarak görüyor. Onlara, bu ülkenin insancıl yüzünü ve Türklerin masum yavru kedi ve köpekleri öldüren bir millet olmadığını dünyaya göstermenin onların görev ve sorumlulukları olduğunu hatırlatın.
Onlardan dünyaya gercek yüzümüzü gösterebilmek için yardım isteyin.
Viktor Larkhill - Asli Han Gedik
—–
Cats of the Fatih Mosque
Until yesterday the grounds of the Fatih Mosque in Istanbul, Turkey, represented the best and the worst of humanity of what this country has to offer.
On one hand hundreds of kind people and volunteers fed and cared for this grand mosque’s cats and kittens as best as they could. They provided food and water, did their best (although it was never enough) to provide them with basic medical care, spayed and neuter urgent cases when they could afford it.
On the other side the Municipality failed to fulfill its obligation to comply with the Animal Welfare Law 5199 that states that all stray animals must be collected, neutered AND returned to the place where they came from. This is THE ONLY LEGAL AND EFFECTIVE WAY to deal with stray animal overpopulation.
Fatih Cami
Yesterday night, in the beginning days of the Holy Month of Ramadan, in the holy grounds of one of the worlds largest mosques, one carrying the name of the Sultan who first conquered Istanbul then the hearts with his love, a most hideous crime was carried out.
In the middle of the night, under the cover of the shadows, a team of workers, strong men, with their bellies still filled with their iftar dinner, went around the grounds of the mosque selecting the easiest prey, the kittens. Tens, possibly hundreds of small kittens, some of them barely days old, eyes still closed, still feeding from their mother cats, were brutally collected, dumped in plastic bags and thrown in far away locations.
Our guess is that those brutal workers did not drive too far. The usual practice shown by a multitude of evidence, is to throw the animals alive on garbage trucks.
Municipalities’ treatment of stray animals is legendary in its brutality. The cries of dogs being crushed alive by garbage trucks resonates in the minds of any Turkish animal lover. It is always there, reminding us of the “Sights and Sounds” of our country.
The crime commited yesterday night, on holy grounds, is unspeakable.
On the 25 of August, the Mayor of Fatih, Mustafa Demir, proudly announced that Sultanahmet Square will be the city’s most colorful center of traditional Ramadan entertainment. Events at the square will run under the theme “Hello to Ramadan in Sultanahmet.”
Mustafa Demir
The Night of the 26 of August, Fatih provided hundred of cats and millions of people around the world with the kind of entertainment it will be difficult to forget.
A brutal spectacle, the cowardly killing of innocent kittens.
Denounce it. Scream. YOU have the power to force the reversal of such brutal policies.
Call the Fatih Municipality Mayor, on +90212 453 1453 – +900212 453 14 00 - +900212 584 16 00-03
Show them that this barbaric policies belong in the past.. Tell them that it is because of this actions that many people in the West view us as a barbaric nation. Tell them that it is their responsibility and duty to show the world the humane side of this country, and that, Turks are not killers of innocent and helpless puppies and kittens.
Ask them to help you show our real side to the world.
En son buu tür bir mesaj yayınlamamızın üzerinden neredeyse üç ay geçti.
O sırada, Sahip Çıkalım! kendisini Türkiye’deki en büyük hayvan hakları grubu olarak ispatlamış ve dahası, bulunduğu yön itibariyle diğer gruplardan nasıl apayrı bir duruşu olduğunu göstermişti. Diğer İnternet gruplarının faydasız eposta zincirleri, forumları, deli saçması komplo teorileri, yani Türkiye’de HAYVAN HAKLARI SAVUNUCULARINI ŞAKA GİBİ GÖSTEREN hiç bir pislik bulaşmadı bize.
Hayvan haklarını savunanları kimse ciddiye almıyordu. Neden? Çünkü geleneksel olarak hayvanseverler organizasyondan uzak ve anlık hareketlerde bulunuyorlardı.
Çoğu hayvansever ise yangınla tek başına savaşmak zorundaydı… Bunlar tabii “iyi”ler. “Kötü”ler, BURDA SÖZÜNÜ ETMEK İSTEMEDİĞİMİZ MIDE BULANDIRICI KARAKTERLER ise aslında yardım etmeye and içtikleri hayvanlara KARŞI çalışmalar yapıyorlardı.
Sahip Çıkalım! farklı bir secenek sunuyordu. Bilgisayar ekranlarının ötesinde de etkinliği olan bir Facebook grubu… Bugün TÜRKIYE’DE HER BÜYÜK KENTTEYİZ VE ULUSLARARASI AĞIMIZDA ABD, KANADA, İSPANYA, ALMANYA VE GÜNEY AFRİKA’DA BİNLERCE ÜYEMİZ VAR.
Kimileri yakindan bizimle işbirliği yapiyor, kimileri arkadaşlarımız, kimileri hayvanlarımızı sahiplenenler, kimileri problemlerinin çözümüne yardım ettiklerimiz, kimileri de sadece tavsiye almak için bize yazanlar… SİZLERİ ARKADAŞLARIMIZ OLARAK GÖRMEK BİZE GURUR VERİYOR.
Bunu geçmişte de söylemiştik, bir sayı oyunu bu. Ne kadar çok üyemiz olur ve ne kadar çok kişi gönderdiğimiz mesajları görürse, hayvanlara sahip bulma şansımız o kadar artacak. Bu nedenle bütün üyelerimize, arkadaşlarını Sahip Çıkalım! 2 grubuna davet etmelerini, ve davet ettikleri kişilerden de aynısını yapmasını istemelerini rica ediyoruz.
Yeni (ve eski) üyelerden bazıları ayrılacak, bazıları kalacak. Bu çok doğal. Önemli olan, her geçen hafta, Türkiye’deki hayvanlara yardım edebilme gücümüzün artıyor olması.
Saygılarımla
V Larkhill
———-
Viktor and Frankie Larkhill, too tired to walk any longer..
Hi…
Last time we sent a similar message to this one was about three months ago.
Back then, Lets Adopt had consolidated itself as the largest animal welfare group in Turkey, furthermore, what had clearly begun to be evident is that this was a direct action group totally different from others. None of the forums and useless email chains of other internet groups, none of the crazy conspiracy theories, basically, none of the bullshit that has turned TURKISH ANIMAL WELFARE ACTIVISTS INTO THE BUTT OF ALL JOKES.
Nobody takes animal activists seriously. Why? Because traditionally animal lovers have acted in a disorganized and haphazardly fashion.
People have been fighting fires on their own.. and those are the good ones.. the bad ones, REPULSIVE CHARACTERS WHO DONT DESERVE TO BE MENTIONED have actually been working AGAINST the animals they had sworn to protect.
Lets Adopt offered an alternative. A Facebook-based group with ramifications far beyond the computer screens. Today we have active groups IN EVERY MAJOR CITY IN TURKEY AS WELL AS AN INTERNATIONAL NETWORK WITH THOUSANDS OF MEMBERS IN THE US, CANADA, SPAIN, GERMANY AND SOUTH AFRICA.
Those who have been working closely with us, our friends, those who have adopted our animals, those that we have helped with their problems or simply those who have written to us asking for advice know the way we operate AND WE ARE PROUD TO CALL YOU OUR FRIENDS.
We have explained this in the past, this is a numbers game, the bigger number of people that receive our emails and get to see the animals we are trying to help the bigger the chances for adoption. This is why, we would like to ask all our members to please invite all their animal lover friends to Lets Adopt 2 and ask them to do the same:
Some of the new members (and old as well) will leave, some will stay.. it is entirely natural, but what is important is that, week after week, our ability to help animals where help is needed, WE NEED TO GROW.
Hera ve Hera gibi çocuklar Sahip Çıkalım!’ın Türkiye’deki ödün vermeyen tutumunun en önemli nedenleri.
Hera, b;r üyemiz tarafından kurtarılarak pansiyona yerleştirildi. Birkaç gün sonra üyemiz bize köpek için bir aile bulduğunu bildirdi.
Ona bu ailenin bizim 2 kriterimize uygun olup olmadığını sorduk:
- Ailenin bir köpeği daha olmalı
- köpek bahcede değil evde yaşamalı
Aile her iki kritere de uymuyordu; köpekleri olmadığı gibi Hera’ya bahçede, bir kulübede bakacaklardı.
Üyemize sahiplenmeyi iptal etmesini önerdim. O farklı düşünerek köpeği aileye verdi.
Bir hafta bile geçmeden köpek geri geldi. Neden? Komşuları köpekleri sevmediği ve bebeği öldürmekle tehdit ettiği için.
Hera, güzel, tatlı bir melek ve dışarısı canavarlarla dolu. Neden birisi onu sahiplenip bahcede her türlü tehlikeye maruz kalmak üzere
bıraksın, anlayabilmem mümkün değil.
Burada test sürüşüne çıkartsınlar veya bahçelerinde süs eşyası olarak kullansınlar diye köpek sahiplendirmek için bulunmuyoruz. Tüm çocuklarımıza kusursuz aileler bulmak için buradayız. Bütün hayvanlarımız evlerinde uyur, kanapede oturur ve çiğ etli kemik yerler.
Başka birşeyi de kabul edemeyiz. Sahip Çıkalım! bu konularda kesinlikle taviz vermeyecek. Koşullarımıza uymuyorsanız hayvanlarımızı sahiplenemezsiniz.
Hera’yı sahiplenin… O, ailenizin bir parcası olmak isteyen küçük bir bebek. Tabii ki dışarda yaşamak ve İstanbul’un buz gibi kışında
soğuktan titremek istemiyor.
Hera and animals like Hera are the reason why Let’s Adopt! Has the toughest adoption policies in Turkey.
Hera was rescued by one of our members and put on a pension. After a few days she contacted us to tell us that she had found a family for the dog. We asked if they complied with our two main conditions:
- family MUST currently have a dog
- dog will live inside the house, NOT in the garden.
The family did not comply with either of our conditions, they did not have a dog AND they were planning to keep the dog in a dog home at the garden.
I adviced her to cancel the adoption. She decided otherwise and gave the dog to them.
Barely a week later the dog was returned. Reasons? The neigbor didn’t like dogs and threatened to kill the puppy.
Hera is a beautiful, sweet little angel and there are many monsters out there. Why would someone adopt an animal to keep him out in the garden exposed to all those risks is totally incomprehensible to me.
We are not here to give away dogs to people who simply, want to give a dog a test-ride, or to those who want a living piece of furniture for their garden.. We are here to find perfect families for our animals.
All our animals sleep at homes, sit in sofas and eat Raw Meaty Bones.
Nothing else will do. Let’s Adopt won’t ever compromise on this issues. If you don’t comply with our conditions you simply won’t get one of our animals.
Adopt Hera… She is a beautiful puppy who wants to be part of a family. She certainly does not want to live outside freezing in the cold Istanbul winter…
Sadece 2 hafta önce Lakita İspanya’da bir barınaka yaşıyordu. Dünyanın her yerindeki çoğu barınakta olduğu gibi buradaki koşullar da onun için uygun değildi.
Nuray and Lakita
Sahip Çıkalım! uluslararası ağını kullanarak Lakita’nın kurtarılmasını ve sahiplenilmesini organize etti. Önce onu arabayla Endülüs’ten Madrid’e getirdik, buradan da Kanada’da Edmonton’a uçtu.
İşte şimdi orada… bu resimleri birkaç saat önce aldık.
Lakita at home in Canada
Federico Garcia Lorca’nın New York’a uzananKuzey Amerika Yolculuğu’ndaki adımlarını izleyen Lakita şimdi Kanada’da bir Endülüs köpek. Ona Grace ile mutlu bir yaşam diliyoruz.
Sahip Çıkalım!… İnanılmaz insanlar…
Önümüzdeki aylarda Canada ve Amerika’da bir sahiplendirme ağı kuracağız. Bu nedenle İspanya veya Türkiye’den bu ülkelere uçacak gönüllülere ihtiyacımız var.
Aranızda bize uluslararası sahiplendirmelerde yardımcı olabilecekler varsa benimle v.larkhill@googlemail.com‘dan bağlantıya geçebilirler.
Saygılarımla,
V
Viktor Larkhill
—–
——
Lakita's previous home in Spain
This is proof of the potential of the Let’s Adopt Network.
Two weeks ago Lakita was living on a Spanish shelter. The conditions there, like in the vast majority of shelters around the world, were not suitable for her.
Lakita out of the shelter
Let’s Adopt, by using its international network coordinated her rescue and adoption. First we drove her from Andalusia to Madrid, and from there we flew her to Edmonton Canada.
And here she is.. we received this great picture barely an hour ago…
Lakita at home in Canada
Following the North American Journey of Federico Garcia Lorca, a poet in New York, Lakita is now an andalusian dog in Canada. We wish her the best in her new life with Grace.
Let’s Adopt!… amazing people.
Over the coming months we will establish a network of adoption into Canada and the US. We will therefore need flight volonteers to fly
into any location in the US and Canada from Turkey and Spain.
Should you want to help us with this international adoptions please get in touch with me on v.larkhill@googlemail.com
Melike Acar Çizgi Roman Projesini iftira, hakaret ve baskılar yüzünden bırakıyor…
Melike Acar’ın Sahip Çıkalım! çizgi roman projesinden ayrıldığını büyük bir üzüntüyle duyurmak zorundayız.
Kendi sözcükleriyle:
Baskılar,davalar,kanıtlar,yeni yeni düşmanlar,bağırıp hakaret edenler,küsenler,küfredenler, boktan internet gazetelerinde adıma, mesleğime, namusuma leke sürmeye kalkanlar.. Bunlar henüz başlamadan tek bir çizim yüzünden oldu.. yemek yiyemiyorum, 1 haftadır uyumuyorum ve 2 gündür durmadan ağlıyorum.. Sağlık nedenleri yüzünden kendime gelene kadar Let’s Adopt projesine ara veriyorum. İlgililerin anlayışını bekliyorum.
Son birkaç gündür Melike inanılmaz bir baskıya maruz kaldı. Hepimizin çok yakından tanıdığı iki kişi hayatını çekilmez hale getirdi. Onu vatan hainliğiyle, teröristlikle, Sahip Çıkalım’a üye ve benim arkadaşım olmakla suçladılar.
Neticede Melike internet karalamacılarının baskılara dayanamadı ve vazgeçti.
Onun gidişi bu projenin sona erdiği anlamına gelmiyor. Sahip Çıkalım! baskılara asla boyun eğmeyecek. Bu acınası insanlar aramızdan birisinin moralini bozabilirler ama ülkemizin en büyük hayvan hakları örgütlenmesi olan grubumuza hiç bir zarar veremezler. Dahası, ben ben olduğum sürece Sahip Çıkalım!’ın politikasını ve kararlarımızı asla etkileyemeyezler.
Önünmüzdeki günlerde bu projenin sorumluluğunu üstlenecek sanatçı ve/veya sanatçıları açıklayacağız.
Türkiye’de “hayvanseverler” konusunda rüya aleminde değilim. Tek istediğim hayvanların iyiliği ve hayatım boyunca tek bir “hayvansever”le daha muhatap olmazsam mutlu öleceğim. Ülkemizdeki hayvan hakları hareketi derbeder durumda çünkü insanların tek yaptığı konuşmak, işe girişmek değil.
Sahip Çıkalım! insanlara örnek olarak onları yönlendirmek üzere kuruldu ve bunu yapmaya devam edecek. Ancak biz hayvanları özgürleştirmeye çalışır, insanların cehaletiyle, hayatlarımıza ve onurumuza karşı saldırılarla, hakaret ve karalamalarla savaşırken hayvanlar kafeslerinde, barınaklarda, cadde köşelerinde, zincirlerin ucunda, atıldıkları ormanlarda susuzluk, açlık ve çaresizlikten kurtarılmayı bekliyorlar.
Her millet hakettiği kaderi yaşar ve öyle görünüyor ki bu milletin hakettiği kader de bu.
Melike, sana en iyi dileklerimizi gönderiyor ve seni her adımında destekleyeceğimize söz veriyoruz. Kararını anlıyor ve saygı duyuyoruz.
Sevgiyle,
Viktor Larkhill
Viktor Larkhill
—–
To be continued...
Melike Acar leaves the Comic Book project due to slander and pressure.
It is with profound sadness that we must announce the departure of Melike Acar from the Let’s Adopt comic-book project.
Using her words:
“Pressure, court cases, evidences, new enemies, people who shout and insult, quarrel, swear, those who slander my name, my honor, my profession in shitty internet newspapers… All this because of a single draft drawing before I have even started. I cannot eat, cannot sleep for the last week and for I have been crying for the last 2 days. Because of health reasons, until i pull myself together I am postponing the Let’s Adopt! Project. I expect those involved to understand me.”
Over the last few days Melike has been put under amazing pressure. Two individuals whom we all know very well have, simply, made her life impossible. They have accused her of being a traitor to the homeland, of being a terrorist, of supporting Let’s Adopt!, of being my friend….
So in the end Melike couldn’t take the pressure of those internet slanders and gave up.
Her departure doesn’t mean the end of the project. Let’s Adopt won’t ever bow to pressure. These deplorable people can pick and demoralize one of us but they have nothing to do against the largest animal welfare movement in this great nation of ours. Furthermore, as long as I am who I am they will never be able to dictate Let’s Adopt policies or influence our decisions.
In the coming days we will be announcing the artist / artists who will be taking the helm of this project.
I have no illusions about animal lovers in Turkey. All I want is the good of the animals and as far as I am concerned if I never spoke to another “animal lover” I would die a happy bunny. Animal welfare in Turkey is a mess, and it is so because people talk so much and do nothing. Let’s Adopt was created to lead people by example and you can be sure we will continue doing that. But whilst we devout our lives to free animals, to fight people’s ignorance, their threats to our lives and honour, their insults and slander, the animals wait to be saved from hunger, thirst and desperation in cages, shelters, at the corners of streets, chained to posts, dumped into forests…
Every nation is lives the fate it deserves and it seems that this is what this nation deserves.
Melike, we wish you the best and will support your work every step of the way. We understand your decision and respect it.
Eminönü Pazarı’nda fiyatı 400 liraydı. Hayvan satıcısı bebeği satın alan cahil serseriye gözlerinin başka renklerde olmasının şans getireceğini söyledi.
Ve Boris 400 liraya satıldı. Sahibi maganda Boris’i alıp zincirledi, sonra da tamamen unuttu. Boris aylarca bir kap kirli su ve kuru ekmekle sürdürdü hayatını.
şimdi İstanbul’da biryerlerde salağın biri zincire bağlı köpeğinin yerinde yeller estiğini sonunda farkedip gözlerine inanamıyor. O köpek şimdi bizimle.
Sadece çok güzel değil Boris, son derece zeki, aktif, mutlu ve harika bir köpek aynı zamanda.
Sahiplenme koşulları şunlar:
- Evinizde mutlaka bir hayvanınız daha olmak zorunda (balık, kaplumbağa, kuş, hamster, börtü böcek sayılmıyor)
- Hayvanlarınıza onlar ailenizin bir üyesiymişçesine evinizin içinde bakmalısınız, bahçeye atıp unutmak diye birşey sözkonusu olamaz.
Başvurmak için bize 250 kelimeyi geçmeyecek bir mesajla aşağıdaki bilgileri vermeniz gerekiyor:
1) Yaşadığınız yerle ilgili bilgi (ev, daire, bahçe vs..)
2) Bulunduğunuz şehir ve semt
3) Şu anda baktığınız hayvanlarla ilgili ve/veya hayvan bakma tecrübenizle ilgili bilgi
4) İrtibat detaylarınız
Yukarıdaki bilgiler olmadan başvurunuzu değerlendiremeyebiliriz.
Şu anda hayvan sahibi olmadığınız için başvuramıyorsanız, neden aşağıdaki güzel hayvanlarımızdan birini evinize geçici misafir olarak alıp bize hayvan bakma konusunda başarılı olacağınızı ispatlamıyorsunuz? Geçici aile olmak son derece tatmin edici bir görev; hem evsiz bir hayvana yardım etmiş hem de bir hayvanla paylaşılan hayatın tadına bakarak kedi/köpek bakma yeteneklerinizi de geliştirme şansı buluyorsunuz.
Şu anda durumunuz sahiplenmeye veya geçici aile görevine müsait değilse, YALNIZCA arkadaşlarınızı gurubumuza davet ederek bize yine de ÇOK yardım etmiş olacağınızı biliyor muydunuz?
Sizlerden haber bekliyoruz.
En iyi dileklerimizle,
Viktor Larkhill
v.larkhill@googlemail.com
Boris free
—–
Boris
Boris… rescued from his chains.
Look at this amazing dog. His name is Boris.
Boris is a Golden-Retriever/Husky mix.
Boris was sold at the Eminonu animal trader center for 400 lira. The animal seller explained the uneducated brute that bought him that this dog was very special, that his eyes were a sign of good luck.
So he was sold for 400 lira. The maganda took him home and chained him… he then forgot about him… for months Boris struggled to survive with a few crumbs of bred and dirty water.
Today, somewhere in Istanbul there is an educated brute looking in disbelief at the chains that once held a beautiful dog prisoner. That dog is now with us.
Let’s Adopt! rescued him.
Boris is not only beautiful.. he is extremely inteligent, happy, active, an amazing dog.
Adopt him.
Adoptions are subject to approval. Our requirements have been developed in time and with experience to maximize the chances that the adopted animal lives a fulfilling, happy life without any risks of being thrown out in his lifetime. Therefore, we care about them very much.
Requirements are:
- You need to have at least one more animal (fish, turtles, birds, hamsters don’t count)
- Your animals will be looked after at home, not in your garden
To apply, please send a 250 word statement with:
1) Your living conditions (house, flat, garden, etc..)
2) Your location
3) Details of your current animals and/or your experience with animals
4) Full contact details
We may not be able to consider your application, if we don’t receive the information above.
If you do not currently own an animal, and therefore can not apply for adoption, why not foster one of the beauties below and prove us that you CAN be a suitable home? Fostering is an extremely fulfilling role; you do not only help a homeless animal but also get a taste of living with animals and develop your animal care skills.
Come on people; adopters, fosters… let’s get the list shorter and open space for other cats and dogs in need.
If you can not adopt or foster today, did you know that you STILL can help by inviting ALL your friends to our group?
Bu köpeği bu akşam sokaktan kurtardık. Kaybolmuş görünüyordu, amaçsızca dolaşıyordu. Neredeyse bir otobüs tarafından ezilecekti.
Bir bakın ona…
Yaşlı.
Tamamen ihmal edilmiş.
Kör.
Bazıları için Ray’in çöpeten farkı yok.
Yarın onu doktora götürüp gözlerindeki enfenksiyonu tedavi ettireceğiz. Bakalım gözlerini kurtarabilecek miyiz.
Ardından kuaföre gidecek hayatında ilk defa. Kıtık kıtık olmuş saçları kesilecek, yıkanacak, yaraları iyileştirilecek.
Onun için özel bir aileye ihtiyacımız olacak… Çok tatlı, kedilere bayılıyor ve köpeklerle çok iyi geçiniyor.
Yaşlı ve kör bir ruh…
ABD’deki bir üyemiz Ray’in hikayesinden o kadar etkilendi ki ona ömrünün sonuna kadar mutlu olabileceği bir yuva vermek istedi.
Dün klinikte, gününü check-up ve kuaför salonunda geçirdi, Ray. Gerçek yaşının tahmin ettiğimiz gibi 10 değil sadece 3 olduğunu öğrendik. Kötü durumu yıllar süren ilgisizlikmiş belli ki.
Ray on the wheel
Ray, kataraktı nedeniyle kör, ancak ameliyat edilebilir durumda. Yeni ailesinin yapacağı ilk iş Seattle’a gelir gelmez Ray’i bir göz cerrahına götürüp ameliyat ettirmek olacak.
Yani bir gece içınde Ray’in hayatı 180 derece değişti. Şu anda İstanbul’da harika bir geçici evde kalıyor. Bir hafta kadar sonra ise yeni ailesine, bir köpeğin de duyguları olduğunu anlayan insanların yanına gidecek. Onlardan öyle az var ki…
—–
Ray
We have rescued this dog from the street this afternoon. He was looking lost.. wandering aimlessly.
We was about to be hit by a bus.
Look at him.
He is old.
He is completely neglected.
He is blind.
To some Ray is garbage.
Tomorrow we will take him to the vet and have his eyes cured. The infection will be treated. We will try to save them if that is possible.
He will then go to the Pet Salon for the first time in his life. He will be shaved, and washed, his injuries will be healed.
We will need a very special family for him.. he is lovely, gets along with dogs and cats.
Ray was adopted the very same night we publicized his case.
One of our members in the USA was very taken by Ray’s plea and offered a forever home.
We couldn’t have been happier.
Yesterday Ray spent the day at the vet, first he had a full check up. His real age was determined, he is not over 10 years old as originally suspected, he is no more than three years old. His poor condition was due to extreme neglect.
Ray is blind due to cataracts, but of the operable kind. The first thing his new family will do when he lands in Seattle will be to take him to the eye surgeon and have his sight restored.
Ray going home
So… overnight Ray’s life has taken 180 degree turn. He is now staying at great foster home in Istanbul and will be flying to his new country within a week, leaving behind years of abuse and neglect and starting a new happy life with a loving family which understands that a dog has feelings, something very, very few people seem to understand…
Arkadaşlar, fotoğraflarını gönderdiğim Crispy (oğlan, 2 aylık) için acilen eve ihtiyacımız var. Bulunduğu yerde canavar bir kedi tarafından saldırıya uğruyor. Yardımlarınızı bekliyorum, lütfen.
Crispy needs an urgent home (foster or permanent..). Male, two months old.. he is currently being under attack by an evil cat and needs rescue inmediately!..
Dün geceGrace ve minik bebeklerini kaldıkları evden almak için Mahmutbey’e gittik. Uzun ve yorucu bir yolculuktu, eve döndüğümüzde saat 1 olmuştu.
Kısaca hatırlatalım, Grace 7 hafta kadar önce bulundu, veteriner hekimin kontrolünden geçti ancak ileri derecede hamile olduğu tespit edilemedi. Geçici evine gelişinin 2. gününde 3 dünyalar güzeli bebeği oldu.
Onlara Tayland’da yaşayan yeni ve tatlı arkadaşlarımız onuruna Vernon (oğlan), Allie (kız) and Petuk (kız) isimlerini koyduk.
Petuk
Bundan sonra olanları anlatmak çok güç. O ya da bu sebeple (tabii hepsi son derece geçerli!) Grace gittiği 3 geçici aileden de geri gönderildi. Ne Grace’de ne de bebeklerinde bir sorun yok. Durum işte bu. Yavruların fotoğraflarına bakmak çok tatlı ama iş gerçeğe dönünce herşey farklılaşabiliyor. Bu nedenle bizden yavru köpek almak isteyenler konusunda çok dikkatliyiz. Yavru köpekler köpeklerin Ferrari’si gibidir. Herkes Ferrari kullanamadığı gibi herkes yavru köpek sahiplenemez.
Dün gece Grace ve bebeklerini İstanbul’da bir pansiyona bırakmak zorunda kaldık. Onları orada, hayatlarında ilk defa kafese girmiş olarak görmek çok acı vericiydi. Ne yapacaklarını bilemeden bir köşede birbirlerine sarılıp kalakaldılar.
Bu görüntünün verdiği acıya bir de Türkiye’nin hayvanseverleri biraraya getiren bu gruptan hiç kimsenin, HİÇ KİMSEnin, tek bir üyenin bile yardıma gelmediğini bilmek ekleyin. Aranızdan hiç kimse bana bu bebekleri almak istediğini belirten bir mesaj göndermedi.
Hiç kimse…
Grace and baby Vernon
Sahip Çıkalım!’ın kimi üyeleri var ki müthişler, onlar kim oldukların, neler yaptıklarını biliyorlar her zamanki gibi, ancak büyük bir çoğunluk sadece oturup eğlenmeyi ve parmaklarını bile oynamamayı tercih ediyorlar. Yaşadığımız hayal kırıklığını tarif edemem.
Bu da bizi Sahip Çıkalım!’ın geleceğini ve amaçlarını tekrar gözden geçirmeye itiyor. Bugünden itibaren Sahip Çıkalım! elimizdeki hayvanlarımız sahip bulana kadar herhangi bir talebi kabul etmiyor. Dosyalarını buradan görebilirsiniz.
İki yıldır elimizden geldiği kadar, ve pek çok şeyden fedakarlık ederek, kim yardımımızı istediyse yanında olduk. Bu andan itibaren yardım taleplerini kabul etmeyeceğiz. sadece yardım etmek isteyenlerin mesajları yanıtlanacak.
Şu anda geçici evlerde pek çok hayvanımız var ve hepsi birer birer geri gönderiliyor. Bu çocukları kalıcı evlerine yerleştirmenin zamanı geldi.
Grubun bundan sonraki aylardaki tek amacı bu olacak. Elimizdeki projeleri tamamlayacak ve yeni proje kabul etmeyeceğiz. Sorumluluğumuz altındakileri sahiplendireceğiz ancak başkalarını kurtaramayacağız. Üyelerimiz SORUMLULUK ve BAĞLILIK sözcüklerinin anlamını öğrendiğinde Sahip Çıkalım! bambaşka ufuklara açılacak.
Şimdi ise Grace ve bebeklerine bir yuva bulmamız gerek.
Lütfen birisini sahiplenin.
Sahiplenme koşulları (İSTİSNA YOK)
1. En az bir başka hayvanınız olacak!
2. Köpek bahçede değil EVİNİZDE bakılacak.
Saygılar,
V larkhill
v.larkhill@googlemail.com
——
Grace
Dear Friends,
Yesterday night we drove to Mahmut bey to collect Grace and her 3 puppies. It was a long and exhausting drive and we arrived back home at 1 in the morning.
Let me give you a quick reminder.. Grace was rescued 7 weeks ago.. she was taken for a check up but the vet failed to see she was heavily pregnant. After two days in her foster home she delivered three beautiful puppies.
We have named them Vernon, Allie and Petuk in honor of our new good friends in Thailand.
Petuk
What happened next defies description.. for one reason or another (all of them very valid, of course), Grace has been returned by 3 foster homes. Nothing wrong with her or the puppies. This is just the way it is. Puppies are very cute to look at in pictures, it is a different story to have them with you. This is the reason why we are extremely careful and sceptical at people wanting to adopt puppies from us. A puppy is like the Ferrari of dogs. Not everybody knows how to drive a Ferrari, very few people are able to handle a puppy.
Yesterday night we had to place Grace and the kids in cages at an Istanbul pension… It was very sad to see them there, caged up for the first time in their lives, not knowing what to do, huddling up to each other.
To add to the sadness of seeing this image is the fact that I kept of thinking that nobody, NOBODY, not a single member in the largest group of animal lovers in this country came to offer his help. Not a single of you sent me an email and offered to take on any of those babies.
Nobody.
Grace and baby Vernon
Let’s Adopt has some amazing members, extraordinary people, you know who you are and you know what you do.. unfortunately the large majority of its members are just here to be entertained and wont lift a finger to help. It is extremely disappointing.
This is making us re-asses the future of this group and our goals. As of today Let’s Adopt wont be handling any more rescues until we have placed the ones we have in our adoption files. Here:
For two years we have helped everybody who asked for our help, we have done so to the best of our knowledge and with great sacrifice. From on on we wont be able to answer any request from help. Only those emails offering their help to the group will be answered.
We have a large number of animals currently in foster homes and being returned on a daily basis. We now need to place all those animals in final homes.
This will be the sole objective of the group over coming months. We will finish the projects we started but wont start new ones.. we will place the animals we have under our responsibility but we wont be able to save new ones. Once our members learn the meaning of the word RESPONSIBILITY and COMMITMENT then Let’s Adopt will be able to reach new heights.
We now have Grace and three little puppies to find homes to:
Sahip Çıkalım! Ve uluslararası üne sahip sanatçı Melike Acar
(http://www.facebook.com/pages/Melike-ACAR/18396619980?ref=mf) ile hayvanlara hayvanlara ugulanan şiddeti konu alan bir dizi resimli roman konusunda işbirliğine başladığımızı duyurmaktan mutluluk duyuyoruz.
Amerikalı erkeklerin hükmettiği bu dalda cinsiyet, dil ve kültür bariyerlerini yıkan bir Türk kadını olan Melike Acar, benzersiz sanatı ile bize destek veriyor. Tarzının ve hem derin hem de karanlık konulardan ilham alan çizimlerinin hayvanlara ugulanan şiddet gibi zor bir konuyu anlatmaya çok uygun olacağına inanıyoruz.
Melike ile çalışacak olmaktan ve bizlere böyle eşsiz bir fırsat sunulmuş olmasından dolayı çok mutluyuz. Bu deneyimin sonuçlarını görmek için sabırsızlanıyoruz.
“Şefkatli Kahramanlar – Compassionate Heroes” adını vereceğimiz bu seri Türkiye’nin önde gelen gazetelerinin yanısıra letsadopt.wordpress.com adresindeki blog sayfamızda da yer alacak.
First draft
—–
Melike Acar
Let’s Adopt! teams up with Melike Acar
It gives us great pleasure to announce that Let’s Adopt! will be working with the international renowned artist Melike Acar ( http://www.facebook.com/pages/Melike-ACAR/18396619980?ref=mf) in the production of a series of a series of comic strips about cruelty against animals and animal rescues.
Acar, a Turkish woman working on a typically male-American dominated industry, crosses the barriers of gender, language and culture and connects to us through her unique art. Her style, drawing on a variety of influences has a depth and darkness that will be perfect to depict the difficult issue of cruelty against animals.
We are honored to have been given the unique opportunity to work with Melike and can’t wait to see the result of this experience.
The series, Compassionate Heroes will be published weekly in Turkey’s leading newspapers as well as in our blog: letsadopt.wordpress.com
Bu Karam… Sahipleri tarafından harap bir evde terkedilmiş 9 yaşında, aklı başında bir erkek terrier.
Kusursuz bir köpek, arkadaş canlısı, hem hayvanlarla hem de insanlarla arası çok iyi. Acilen kalıcı veya geçici bir eve ihtiyacı var.
Karam
Bu benim için çok özel bir durum. Karam, sahip Çıkalım!’a esin veren köpeğim simba’ya çok benziyor. Albümü açın ve bir bakın, ve görün bakalım Karam’a sıcak bir yuva ve hakettiği sevgiyi verdiğinizde olacakları.
Sahiplenme koşulları şunlar:
- Evinizde mutlaka bir hayvanınız daha olmak zorunda (balık, kaplumbağa, kuş, hamster, börtü böcek sayılmıyor)
- Hayvanlarınıza onlar ailenizin bir üyesiymişçesine evinizin içinde bakmalısınız, bahçeye atıp unutmak diye birşey sözkonusu olamaz.
Başvurmak için bize 250 kelimeyi geçmeyecek bir mesajla aşağıdaki bilgileri vermeniz gerekiyor:
1) Yaşadığınız yerle ilgili bilgi (ev, daire, bahçe vs..)
2) Bulunduğunuz şehir ve semt
3) Şu anda baktığınız hayvanlarla ilgili ve/veya hayvan bakma tecrübenizle ilgili bilgi
4) İrtibat detaylarınız
İletişim: v.larkhill@googlemail.com
—
Karam
This is Karam… a wise 9 year old male terrier abandoned by her owners on a house in ruins.
He is the perfect dog.. friendly, loving, great with animals and people. He needs an urgent foster or permanent home.
Karam
This is a very special case for me. He is practically identical to Simba, the dog that inspired the creation of Let’s Adopt. Please open this album and you will see what will be of Karam if you offer him a warm home and the love he deserves
Requirements are:
- You need to have at least one more animal (fish, turtles, birds, hamsters don’t count)
- Your animals will be looked after at home, not in your garden
To apply, please send a 250 word statement with:
1) Your living conditions (house, flat, garden, etc..)
2) Your location
3) Details of your current animals and/or your experience with animals
4) Full contact details
We may not be able to consider your application, if we don’t receive the information above.
If you do not currently own an animal, and therefore can not apply for adoption, why not foster one of the beauties below and prove us that you CAN be a suitable home? Fostering is an extremely fulfilling role; you do not only help a homeless animal but also get a taste of living with animals and develop your animal care skills.
Come on people; adopters, fosters… let’s get the list shorter and open space for other cats and dogs in need.
If you can not adopt or foster today, did you know that you STILL can help by inviting ALL your friends to our group?
Bacağını bir trafik kazasında kaybetti (insanlar araba kullanmasını) bilmiiyor. Şimdi gayet iyi. Oyuncu kedicik halleri hiç geçmedi ama. Koşmayı, zıplamayı, hatta ağaçlara tırmanmayı bile öğrendi (çok iyi bir tırmanıcı olduğunu söylemeliyim). Yine de mahalledeki diğer kediler gibi olması imkansız. Kabul edelim ki kış mevsimi sokak hayvanları için yeterince zor, üç bacaklı hayvancıklar için daha da zor.
Yani, Mary’nin bir eve ihtiyacı var.
Bana bu tür vak’aların gelmesine memnun oluyorum. Sahip Çıkalım!’ı bugüne getiren bu tür kedi ve köpekler oldu. Bundan iki yıl önce kör veya engelli bir hayvanın evlat edinilmesi düşünülemezken Sahip Çıkalım! “kusurlu” bir hayvanı evlat edinmeyi ve gururla taşımayı mümkün hale getirdi.
Bu grupta inanılmaz insanlar var, ve şu anda her zaman olduğundan daha büyük bir hızla büyüyoruz, yani hergün aramıza pekçok yeni üye katılıyor. Bugün iki görev var önümüzde:
a. Queen Mary’yi sahiplenin… Çok tatlıi bir bebek!
b. Arkadaş listenizi sahip Çıklaım!’a davet edin. Sahip Çıkalım! tutkusunu büyütelim. Büyümek ve ülkenin en kalabalık hayvan sever ağı olmak daha da büyük başarılar getirecektir bize.
Sevgiler,
V
email: v.larkhill@googlemail.com
Viktor Larkhill
—
Queen Mary
Queen Mary here is no ordinary cat.
She lost her leg on a traffic accident (people dont really know how to drive)…
She recovered great.. Her playful kitten character never changed. She learned how to run, how to jump, even how to climb the tree with three legs (she is not a great climber I must say)… Still, she is not as fast as the other cats on the street, and lets face it, winters are very very tough out there and so much more so for a three legged animal.
So… Mary needs a home.
I love to be entrusted these cases. It is cases like this that have made Let’s Adopt the organization it is today. When we arrived onto the scene two years ago it was unthinkable to find a home for a blind dog, or a handicapped animal. Let’s Adopt has made acceptable to adopt an “imperfect” animal, and to display it with pride!
We have amazing people in this group, and, right now we are growing as fast as ever which means, more people like us are joining every day.
So… Two tasks for today:
a) Adopt Queen Mary… she is an amazing kitten.
b) Invite everyone on your friendslist to Let’s Adopt. Make the Let’s Adopt tribe grow. Growth, and the creation of the country’s largest network of animal lovers is what enables us to do what we do.
Bu Tanker, iki ay önce kurtardığımız muhteşem bir Golden Retriever. Bu zaman içinde harika bir geçici evde, arkadaşımız Deniz’de kaldı.
Ona kalıcı ailesini bulma zamanı geldi artık.
İnanılmaz bir köpek bu.
İletişim: v.larkhill@googlemail.com
Sahiplenme koşulları:
Sahiplenme koşulları şunlar:
- Evinizde mutlaka bir hayvanınız daha olmak zorunda (balık, kaplumbağa, kuş, hamster, börtü böcek sayılmıyor)
- Hayvanlarınıza onlar ailenizin bir üyesiymişçesine evinizin içinde bakmalısınız, bahçeye atıp unutmak diye birşey sözkonusu olamaz.
Başvurmak için bize 250 kelimeyi geçmeyecek bir mesajla aşağıdaki bilgileri vermeniz gerekiyor:
1) Yaşadığınız yerle ilgili bilgi (ev, daire, bahçe vs..)
2) Bulunduğunuz şehir ve semt
3) Şu anda baktığınız hayvanlarla ilgili ve/veya hayvan bakma tecrübenizle ilgili bilgi
4) İrtibat detaylarınız
Yukarıdaki bilgiler olmadan başvurunuzu değerlendiremeyebiliriz.
Şu anda hayvan sahibi olmadığınız için başvuramıyorsanız, neden aşağıdaki güzel hayvanlarımızdan birini evinize geçici misafir olarak alıp bize hayvan bakma konusunda başarılı olacağınızı ispatlamıyorsunuz? Geçici aile olmak son derece tatmin edici bir görev; hem evsiz bir hayvana yardım etmiş hem de bir hayvanla paylaşılan hayatın tadına bakarak kedi/köpek bakma yeteneklerinizi de geliştirme şansı buluyorsunuz.
Şu anda durumunuz sahiplenmeye veya geçici aile görevine müsait değilse, YALNIZCA arkadaşlarınızı gurubumuza davet ederek bize yine de ÇOK yardım etmiş olacağınızı biliyor muydunuz?
Sizlerden haber bekliyoruz.
En iyi dileklerimizle,
V
Tanker
Dear friends,
This is Tanker, a beautiful golden retriever we rescued a couple of months ago. During this time he has been staying with your friend Deniz, in a great foster home.
It is time for him to find a final home of his own.
This dog is amazing…
Conditions for adoption:
Adoptions are subject to approval. Our requirements have been developed in time and with experience to maximize the chances that the adopted animal lives a fulfilling, happy life without any risks of being thrown out in his lifetime. Therefore, we care about them very much.
Requirements are:
- You need to have at least one more animal (fish, turtles, birds, hamsters don’t count)
- Your animals will be looked after at home, not in your garden
To apply, please send a 250 word statement with:
1) Your living conditions (house, flat, garden, etc..)
2) Your location
3) Details of your current animals and/or your experience with animals
4) Full contact details
We may not be able to consider your application, if we don’t receive the information above.
If you do not currently own an animal, and therefore can not apply for adoption, why not foster one of the beauties below and prove us that you CAN be a suitable home? Fostering is an extremely fulfilling role; you do not only help a homeless animal but also get a taste of living with animals and develop your animal care skills.
Come on people; adopters, fosters… let’s get the list shorter and open space for other cats and dogs in need.
If you can not adopt or foster today, did you know that you STILL can help by inviting ALL your friends to our group?
Bildiğiniz gibi Sahip Çıkalım! kuruluşundan beri ülkemizdeki veteriner hekimlik standartları konusunda sesini yükseltmiştir. Kısaca söylemek gerekirse durumu çok parlak görmüyoruz.
Herşey gözler önünde… Hayvanları sevdiği için değil Tıp fakültesine giremediği için veteriner olanlar, mezun olur olmaz sokak köpeklerinin kontrolü için belediyelere giren ve yakaladıkları hayvanlara şefkat ve empati göstermek uzak olanlar…
Kırık bir bacağın tedavisini bacağı kesip atmakta görenler, veya alçıyı doğrudan hayvanın derisine uygulayanlar.
Durum öyle kötü ki Sahip Çıkalım! Veterinerlikte Kusursuzluk ödülünü koymak ve iyiyi kötüden ayırmak gereği duydu ki üyelerimiz hangi veterinerlerin hayvanlarını öldürmeyip kurtarabileceğini bilsinler (Prof. Dr. Kürşat Öner bu ödülü almayacak mesela).
Ancak bazen, nadiren de olsa, ufak umut pırıltıları görüyoruz. Bulaşıcı sevgi ve hayvan hayatı kurtarma tutkusu olan gerçek profesyonellerin işine yakından bir bakış….
İşte bu, o hikayelerden biri.
Gulumser
Ona, kliniktekiler Joker dese de biz sürekli gülümseyen güzel yüzü nedeniyle Gülümser demeyi uygun bulduk.
İstanbul’daki bir veteriner kliniğine kutu içinde getirilmişti. Kutu açıldığında klinik çalışanlarının gördükleri manzara karşısında dona kaldılar. Orada, 4 haftalık minik bir bebek yatıyordu ve neredeyse tamamen kurtlar tamamen yenmişti. Solucanlar bir kulağını, dudaklarını ve dilinin büyük bölümünü yemişti. Diğer bulguları anlatmıyorum bile.
Sokak kedimiz aklımıza gelebilecek en kötü durumdaydı.
Veterinerimiz hayvanı baştan ayağa kontrol etti. Durumu kritik görünüyordu.
Yine de bu bebek savaşmaya kararlıysa ona hayata tutunmak için her fırsatı sağlayacaklarına karar verdiler.
Gülümser gayet iyi. Müthiş bir savaşçı. Enfeksiyonlara karşı tüm gücüyle mücadele ediyor. Bir aslanın iştahıyla yemek yiyor ve sürekli ilgi istiyor, kollarınıza aldığınızda hemen şarkılar söylemeye başlıyor. Bu işten sağ salim çıkacağına kuşkumuz yok ama yine de sizden bu meleğe bir dua göndermenizi rica ediyoruz. Bugünkü mesajımızın amacı bu.
Gulumser
Önümüzdeki haftalarda Gülümser’in gösterdiği gelişmelerden sizi haberdar edeceğiz. Veterinerlerimiz zarif bir alçakgönüllülükle bu yazıda isimlerinin verilmesini istemiyorlar. Yine de eğer hayvanınız için iyi bir hekime ihtiyacınız olursa bana v.larkhill@googlemail.com’dan ulaşabilirsiniz. Sizi doğru adrese yönlendirmekten memnun olacağım.
——
Gulumser
A Baby Miracle of Life
As most of you know from its inception, Let’s Adopt has been very vocal on the issue of the state of the Veterinary profession in our country, Turkey.
To put it very simply, things don’t look good at AT ALL.
We have it all here… Veterinarians that went into the Veterinary faculty not because they loved animals but because they couldn’t get into Medical Faculty, Veterinarians who went to work straight for municipalities with the only purpose of stray dog control and who show a total lack of compassion and empathy for the animals they capture.
Veterinarians who at the sight of a broken leg will, simply, amputate. Or put the cast straight on the skin of the animal.
It is so bad that we have had to come up with the initiative of the Let’s Adopt! Award for veterinary excellence with the only goal of separating the good from the bad and let our members know which vets will save their animal instead of killing it (Prof. Dr. Kursat Oner will definitely NOT qualify for this award).
But then, sometimes, very rarely, we have slight glimmers of hope.
Rare insight into the work of true professionals with a contagious love and passion for saving animal lives.
This is one of those cases.
Gulumser
We have called her Gülümser (one who always smiles) for she has the sweetest smile on her sweet face, although the people at the clinic call her Joker.
She was brought to an Istanbul veterinary clinic in a box. When the box was opened the staff at the clinic gasped in horror. There it laid, a four week old kitten almost completely devoured by worms. The worms had eaten one of her ears, her lips and most of her tongue. I will spare you from the rest of the diagnosis…
A stray cat in the worst possible conditions you could ever imagine.
Our vet checked the animal thoroughly. The condition was critical.
Still, they decided if the kitten wanted to fight back she would be given all chances to survive.
Gülümser is doing much better. She is a great fighter. She is fighting infection with all her might. She is eating like a lion and constantly asks for attention, purring when you take her in your arms. We have no doubt she will make it and the purpose of this post is to ask you to send a little prayer to this little angel.
Gulumser
Over the following weeks we will be updating you in Gülümser’s evolution.
Our vets in their gentle and humble approach don’t wish his name to be mentioned in this article…. still, if one of you needs a good vet for your animals just drop me a line on v.larkhill@googlemail.com and I’ll be glad to point you out in their direction.
Bu önemli bir ileti. Eğer Sahip Çıkalım! üyesiyseniz ve yaptıklarımıza bir parça da olsa önem veriyorsanız bu mesajın geri kalanını okumak isteyeceksiniz.
Sahip Çıkalım! bir hareket. Bu yüzden başından beri dernek-vakıf gibi örgütleşmelerden kaçındık. Bunun birkaç nedeni var:
Organizasyon
Hayvanların ülkemizdeki kaos ve dehşet ortamında yaşamak zorunda olmalarının en önemli nedeni hükümetlerin kendi hayvan hakları yasalarını işleme koymakta gösterdikleri isteksizlik ve beceriksizliktir. Dernekleştikten sonra benzer gözlemlerde bulunmamamız dernekler yasası ve masası nedeniyle çok daha zor olacaktır. Benzer birtakım politik olarak doğru bulunmayan eleştiriden sonra derneğimiz kapatılacaktır. Türkiye hergün benzer örnekleri yaşamaktadır.
Dernekleşmemek bize özgürlük, hareket, konuşma ve eylem serbestliği veriyor. Bu, ülkemizdeki pek çok topluluğun sahip olmadığı birşey.
Öte yandan yine bu konu bağış toplama (fon oluşturma) konusunda bizi ciddi olarak kısıtlıyor.
Bonzo
Fon oluşturmak
İdeal bir dünyada Sahip Çıkalım! kesinlikle bağış toplamak zorunda kalmazdı. Sahip Çıkalım! demek eve bir kedi veya köpek alıp hayatının sonuna kadar bakmak değil sadece. Sahip çıkmak demek aynı zamanda sorumluluklarınıza da sahip çıkmak demek, ve hayvan kurtarmak, arkadaşlar, büyük bir sorumluluk. Sokaktan hayvan kurtarmak demek, bizi çağırıp “bu köpeği/kediyi alın ama ben bakamam, zaten bir Golden’ım veya Siyam’ım var!” demek olamaz. Bu, çöpünüzü ordan oraya aktarmaktan başka birşey değildir. İster inanın ister inanmayın ama pek çok üyemizin “kurtarmak” kelimesinden anladığı şey bu.
Başlangıçta buna izin verdim. Sayı küçüktü ve bu nedenle tüm masrafları ben karşıladım; veteriner faturaları, çocukların ordan oraya nakledilmesi vs. Hayvanını bana bırakıp ortadan yok olanlar ne dediğimi gayet iyi anlayacaklardır. Tabii aranızdan bazıları da kurallara gore oynayıp başından sonuna kadar sorumluluklarına sahip çıktı. Sizlere çok teşekkür ederim. Siz olmasaydınız yaptıklarımızın çoğunu gerçekleştiremezdik.
Ancak durum kontrolden çıktı. Güvene dayalı sistemimiz üyelerimiz tarafından o kadar kullanıldı ki desteklenemez hale geldi, ve şu anda birşeyler yapmazsam çökecek.
Bu günler sonra erdi. Bugünden itibaren Sahip Çıkalım! kurtarıcı tarafından maddi olarak desteklenmeyen hiç bir vakayı üstlenmeyecek. Kısaca, eğer kendi sorumluluklarınıza, başından sonuna kadar sahip çıkmayacaksanız kendi başınızasınız. Tabii alternatifiniz çöpünüzü Asude Ustaoğlu’na (Üsküdar Barınağı) veya Sema Mandev’e (Gürpınar Barınağı) atabilirsiniz. Sorun şu ki, bunu yaptığınız takdirde hayvan bir-iki gün içinde ölür. Ülkemizdeki barınakların içler acısı durumunu biliyorsunuz.
Tessa on the way home
Lojistik
Sahip Çıkalım! Türkiye’deki benzerleri arasında en fazla üyesi olan topluluk. Ayrıca, başka ülkelerden bizi takip edenler sayesinde uluslararası bir açılım da gerçekleştirdik. Sahip Çıkalım! Bugün Kanada, Güney Afrika, ABD ve Almanya’da faaliyet gösteriyoruz. Eylül ayından ise İspanya ve İtalya’ya açılmış olmak için çalışıyoruz.
Yaptığımız şey tarihi, gelenekleri ve ritüelleriyle insanların kendilerini güçlü bağlarla ait hissettikleri bir marka yaratmaktı. Bizimle çalışmış olanlar ne demek istediğimi anlayacaklar.
Bu başarı sizin destek ve birlikteliğiniz olmasa gerçekleşemezdi. Ama kabul edelim ki günün sonunda herşey, komik denecek kadar küçük bir grup insan tarafından yapılıyor. Hayvanları tedaviye götürmek, geçici veya ailesine götürmek, başvuru yapanların incelenmesi… Yani Viktor Larkhill sayfasında gördüğünüz herşey bir kişi hergün sabahın altısından yine sabahın ikisine kadar çalıştığı için gerçekleşiyor, buna doğumgünü dahil.
Elbette çekirdek bir grup gönüllü yardımcı oluyor bana ama bu sadece telefonu elime alıp veya email yazıp yardım istediğimde mümkün olan birşey. Böylesine bir dostluğa ve sadakate şahit olmak benim için gurur verici olsa da system son derece yetersiz.
Eğer Sahip Çıkalım! Operasyonlarını sürdürecek ve büyümeye devam edecekse bir takım görevleri, hatta bütün bir iş alanını gönüllü arkadaşlarımıza devretmemiz gerekiyor. Tabii bu işlerin başından sonuna kadar ve hiç bir mali beklenti olmadan yerine getiriliyor olması koşuluyla. Tüm bunlar, sadece Sahip Çıkalım!’ın misyonu konusunda benimle aynı tutkuyu paylaşıyorsanız mümkün olabilir.
Ne koşulda olursa olsun, mazeret göstermeden burada olabilecek, yardım etmeyi önerdikten sonra ortadan kaybolmayan gönüllüler olmalı bunlar.
Lina, looking for a home
Amacım sahip Çıkalım!’ı profesyonel bir organizasyon haline getirmek ama bunun için altı ay-bir yıl kadar daha zamana ihtiyacım var. Şu anda bile güncel maaşlarla tutabileceğimiz profesyonellerle çalışmamızı sağlayacak çeşitli olasılıkları ve yasal yapılanmaları gözden geçiriyoruz.
Ancak şimdi çalışır bir system kurmaya ihtiyacım var. HAftalık raporlarla ilerlemeyi ve konularıyla ilgili son durumu bana aktarabilecek, dikkatlice seçilmiş gönüllü ekipler olmalı bunlar. Aynen bir şirkette olduğu gibi, yerlerinde görevlerini yerine getiremeyenler olduğunda organizasyonlar da çökecektir. Ama bu defa ben birşey yapmayı unuttuğum veya bir başka şeye koşturmaya zaman bulamadığım için değil.
Felix
Oluşturmamız gereken departmanlar şunlar:
Lojistik: Hayvanlarımızın bulundukları yerden veterinere, geçici veya kalıcı evlerine, pansiyonlara, havaalanına ulaştırılmalarını koordine edecek en az 2 kişi den oluşacak bir ekibe ihtiyacımız var.
Sağlık: Emaille bize gelen hayvan sağlığıyla ilgili sorulara yanıt verebilecek ve/veya soruları veterinerlerimize ileterek yanıtlarını açıklayacak, ayrıca ülkenin dört bir yanındaki kliniklerde bulunan hayvanalarımızın listesini ve gelişim dosyalarını tutacak gönüllülere ihtiyacımız var.
Barındırma: Geçici aile ve ve pansiyonlarımızı organize edecek ve buralarda barınmakta olan hayvalarımızın kayıtlarını tutacak, geçici aile ve pansiyon ağımızı İstanbul’da ve ülke çapında genişletecek 2 gönüllüye ihtiyacımız var.
Eğitim ve Kültür: Blog sayfamızı yönetecek iki kişiye ihtiyacımız var. Metin yine Viktor Larkhill tarafından oluşturulacak ama izleyici sayısını arttırmak ve tartışmaların yönetilmesi, yorumların yanıtlanması konularında çalışacak iki arkadaşımıza yöneticilik vereceğiz.
Mali İşler: Bu grubun vazifesi faturalarımızın ödenmesini koordine etmek ve fon yaratmak. Biraz oyuncaklı bir iş. Eğer bankacılık, fon yaratımı/yönetimi, muhasebe vs. gibi konularda deneyiminiz varsa sizden haber bekliyorum.
Şimdilik bu kadar. Bundan sonra benim tek başıma yaptığımı 10 kişi yapacak. Çok da zor olmamalı.
Phoenix
Yukarıdaki konularla en derinden ilgilenmek isteyenler lütfen benimle bağlatıya geçsin. Bunu yüzlerce hayvanın hayatında büyük ve gerçek değişiklikler yapmak, ve tanıyabileceğiniz en hoş insanlarla bir araya gelmek için bir şans olarak kabul edin.
Doğrudan uğraşmak istemeyenlerden de bir ricamız var. Lütfen arkadaş listenizdeki herkesi Sahip Çıkalım!’a davet edin, arkadaşlarınıza da aynı şeyi söyleyin. Grubumuzu büyütelim. Önümüzde uzun bir yol var.
This is an important email. If you are a member of Let’s Adopt and care the slightest about what we do you want to read this message.
Organization:
Let’s Adopt is a Movement. From the beginning we shied away from the Association concept for a number of reasons, namely:
1. Most of the chaos and horrors companion animals experience in this country is caused by an inability/lack of will, of the government to implement its own animal welfare law. It would be a terrible conflict of interest to allow ourselves to be regulated by the Organization comission and we would always be under threat of being closed down. After a months and a few arguments about political correctness we would be shot down. In a country with a tradition of shooting down political parties last thing we want is to be shot down by some bureaucrat who doens’t like animals in the first place.
2. Not to be registered allowed us independence, total freedom of movement, action and speech. Something that many organizations in this country simply, do not enjoy.
On the other hand being unregistered meant we would be severely limited when it came to fund raising.
Bonzo
Funds:
In an ideal world Let’s Adopt would never be in need to fund raise.
Let’s Adopt doesnt only mean getting a dog or cat home and care for him for the rest of his life. Let’s Adopt means completely owning up to your responsibilities, and rescuing, my friends, is a great responsibility. To rescue an animal from the street and then call us and ask us to take him immediately because you already have a Golden or a Siamese is not rescuing, is moving the trash from one place to another.
Believe it or not this is what a large number of the members of this group consider “rescuing”.
At the beginning I allowed this situation to happen, the numbers were small enough so I financed everything myself, including all veterinary treatments and transport of the animal to his final home. Those of you who simply dumped your rescues on to me will know what I am talking about. There have been of course, many of you who played by the rules, who owned up to your responsibility from the beginning to end. To you I thank you, because we couldn’t have achieved what we did otherwise.
The situation has, however, ran out of control. Our trust system has been abused by our members, so many times, that in the end has become unsustainable and it will crash unless I do something about it.
Viktor, come here, get this dog and pay for everything, treatments, transport expenses…
Those days are over. From today Let’s Adopt wont accept a single more case who is not fully sponsored by the “rescuer”. Quite simply, if you don’t commit and own up to your responsibilities, from beginning to end, you are on your own. Of course, your alternative is to dump your trash on Asude Ustaoglu (Uskudar Shelter) or Sema Mandev (Gurpinar Sheleter)… The problem is that, if you do that, the animal will die in a matter of days as you all know by know the deplorable conditions of shelters in this country of us.
Tessa on the way home
Logistics:
Let’s Adopt has the largest number of members of any organization of its kind in Turkey.
Our international audience has enabled us to expand internationally and today we are operating in the US, Canada, South Africa and Germany. We will hopefully be expanding onto Spain and Italy in September.
What we did was to create a brand, a brand with its own history, traditions and rituals, and a brand that people felt very strongly connected with. Those of you who work with us know precisely what I mean. This achievement couldnt have happen without your support and involvement, but let’s face it, most of the work is done by a ridiculously number of people, taking dogs for treatment, moving dogs to foster homes, screening applicants, basically everything you see happening on Viktor Larkhill’s homepage happens because one person works from six in the morning to two in the evening, every day, including birthdays.
I am, of course, assisted by a small number of hardcore volonteers, but this assistance only happens when I pick up the phone or send an email and ask for help. To witness such friendship and loyalty is a source of pride to me, and very flattering, but this system is also very inefficient.
If Let’s Adopt is to continue operating, and growing, I need to be able to delegate tasks, entire areas of work onto volunteers, whilst being completely sure that those tasks will be performed fully, from beginning to end without the expectation of financial reward, simply because YOU share the same passion about the mission of Let’s Adopt as I do.
Volunteers who will be there, no matter what, no excuses. Volunteers who will not disappear after offering help.
Lina, looking for a home
It is my goal for the future to turn Let’s Adopt into a professional organization, but this will not happen for at least another six months to a year. I am currently considering several possibilities and legal structures that will enable me to hire professionals and to pay competitive salaries.
But for now, I need to be able to create a working system. To create several departments and leave them entirely in the hands of carefully chosen teams of volunteers who will report on the weekly progress. Like in any company, if those people in charge fail to perform the organization will crumble… the difference being that if it crumbles, animals will pay with their lives and suffering.
Felix
We need to create the following departments:
Logistics: We need to put together a team of at least two people to handle occasional transports of animals from their current location to their foster/final homes, veterinarians, pensions, airport… Heatlh-care: We need two people to answer email questions related to health -care and/or direct those questions to our approved vets. Also to keep track of the animals we currently have in clinics across the country. Hospitality: We need two people to coordinate our network of foster homes and pensions. Keep updated track of which ones are available and which ones are not as well as help us increase the network of foster homes and pensions in Istanbul and in other cities. Education and Culture: We need two people to run our blog. The text will still be produced by Viktor Larkhill but we will give administrative powers to two volunteers who will be in charge of expanding its audience as well as moderate answers/postings. Finance: To coordinate payments and raise funds. This one is the tricky one…. If you have any experience in fund raising/accounting/banking etc I am waiting to hear from you.
So this is it for now. 10 people who will do what one has been doing until now. It should be easy.
Phoenix
Please contact me if you want to get involved and be part of this exciting group at the deepest level. Consider this as a chance to truly make a difference in the lives of hundreds of animals and to get to know the nicest bunch of people you are ever likely to meet.
To those who dont wish to have direct involvement we ask you to please invite everyone on your list to Let’s Adopt and to ask their friends to do the same. Make the group grow, we have a long way ahead of us.
Merhaba…
Bu sabah bir gönüllümüzden Yeditepe Üniversitesindeki köpeklerin toplanarak Tuzla ormanına götürülüp bırakılmasına karar verildiğini öğrendik. Bu köpeklerden bazıları en fazla bir kaç haftalık. Az önce üniversite rektörü Prof. Dr. Ahmet Serpil ile yaptığım telefon görüşmesinde, ki kendisi mükemmel İngilizce konuşuyor, kendisinin bu durumdan hiçbir şekilde haberi olmadığını ve derhal ilgili kişilerle konuşarak durduracağını belirtti.
Let’s Adopt daha önce de bu gibi durumlarla karşılaştı. En sonuncusu olan Yıldız Teknik Üniversitesi şimdi uluslararası platformda kedilerin çuvallara doldurularak yollara atıldığı bir yer olarak biliniyor. Bu gibi olaylar sürekli oluyor ve bizi artık inanmama yoluna sevk ediyorlar.
Yine de Prof. Serpil’e bu konuda bir şans vereceğiz ve sözünü tutacağı konusunda güveniyoruz.
Lütfen Yeditepe Üniversitesi’nde çalışıyorsanız veya eğitim alıyorsanız bu konudan haberdar ve ihtiyatlı olunuz zira tecrübelerimiz bu konunun burada bitmeyeceğini söylüyor.
Selam ve saygılar
—–
Yeditepe University
Emergency at Yeditepe University in Kayisdagi.
Hi..
This morning we were informed by a volunteer that the Yeditepe University has decided to round up the dogs of the campus and dump them at the Tuzla forest.
Some of those dogs are barely weeks old.
A few minutes ago I got on the phone to the Rector of the University, Prof. Dr. Ahmet Serpil who, in perfect english, explained me that he is totally unaware of such plans and that he would immediately speak to his people to halt them.
Lets Adopt has experienced this kind of situation before.
Last time at Yildiz Technical University, now internationally recognized as a place where cats are put in bags and dumped on the road.. they happen constantly, so we are inclined not to believe it.
Still, we will give a vote of confidence to Mr. Serpil and trust that he will honor his word.
In any case, if you are working or studying at the Yeditepe University please be aware and vigilant as experience tells us this issue wont end up here.
“Köpekleri bulundukları yerden kaldırmak veya öldürmek bir toplumun kopek fazlası problemine çözüm olamaz: sorunun kaynağı hakkında hiçbir çözüm getirmez.” – Köpek Nüfusu Yönetimi, WHO Geneva 1990 (Sayfa 74).
Soykırım: Kasıtlı ve sistematik olarak bir ırkın, politik ya da sosyal grubun yokedilmesi.
Bugün modern zamanlardaki bir soykırımdan söz edeceğiz.
Bugün odağımız ülkemizde, Türkiye’de, ırkından bağımsız bir türün tamamı üzerinde yürütülmekte olan bir soykırım. Bu tür, köpek…
Thirst
Her rejimin tercih ettiği bir metod oldu. Nazi Almanya’sı “Son Çözüm”ü gaz odalarında, açlıkta ölümde ve infazda buldu. Rwanda’da ise Hutu’ların seçtiği ölüm silahı uzun bıçaklarıydı. Toplu katliam ve tecavüz Balkanlar da tercih edilmişti.
Bugün, 2009’da, Türkiye’nin dört bir yanında belediyeler bir başka yöntem deniyorlar, Osmanlı’nın Hayırsız Ada’da denediğine benzer bir yöntem bu. Ülkemizde pek çok belediye sahipsiz sokak hayvanlarını metropolleri çevreleyen ormanlık alanlara atıyor. Bu alanlarda içecek bir yudum su, yiyecek bir lokma ekmek bulmak imkansız.
Desperation
Bu sistematik yokediş politikasının sonuçları ekteki fotoğraflarda görülebilir. Türkiye’nin her yerinde kentlerden toplanmış, kimi zaman kısırlaştırılmış ve ardından gecenin karanlığında ıssızlığın ortasında kaderine terkedilmiş köpeklerle ağzına kadar dolu. Yüzlerce, binlerce hayvan arabasıyla gelip geçenlerin şaşkın bakışları altında açlık ve susuzluktan ölüyor.
Bu fotoğraflarda gördüğünüz belediyelerin büyük çaplı ve genel bir biçimde bu ülkenin yasalarına karşı çıktığını göstermektedir. 5199 sayılı Hayvan Hakları Yasası açıkça kısırlaştırılan hayvanların alındıkları bölgeye geri bırakılmasını emrediyor. Son derece ironik ve trajik olan o ki bizzat yasaları uygulamakla görevli olanlar yasayı bu derece utanmaz bir umursamazlıkla yok sayabiliyorlar.
Hunger
Bu utanç verici durum mutlaka sona ermeli ancak kendi başına son bulmasını da bekleyemeyiz. Politik güçlerin bir anda, yasal olmayan davranışlarıyla yarattıkları ekolojik katliamın farkına varıp vicdanlarını dinlemeye başlamalarını beklemek büyük saflık olur. Eko-sistemler büyük zarar görmekte, ormanlar bu keskin yoksunluğa katlanamayan hayvanların çürümekte olan bedenleriyle dolu. Bu hayvanların acısını dindirmek için savaşan pek çok insanın hayatı da bu nedenle kökünden değişmiş durumda.
Ulusal medyanın ve kamuoyunun bu konu hakkında aktif bir duruş sergilemesinin; ülkemize utanç veren ve itibarını zedeleyen devasa bir yokedimle karşı karşıya olduğumuzu anlamasının zamanı geldi. Verdiği görüntü ve algılanış biçimine dair kaygıları olan Türkiye gibi bir ülkenin konunun çözümüyle yakından içtenlikle ilgilenmesi ve soruna mantık ev insanlık ışığında yaklaşması gerekiyor.
Bu gerçekleşinceye kadar modern zamanların soykırımı devam edecek… gözlerimizin önünde hem de.
Viktor Larkhill
Sadness
——
Modern Day Genocide
A modern day Genocide.
“Removal and killing of dogs should never be considered as the most effective way of dealing with a problem of surplus dogs in the community: it has no effect whatsoever on the root cause of the problem.” – Guidelines for Dog Population Management, W.H.O. Geneva 1990 (page 74).
Genocide: the deliberate and systematic destruction of a racial, political, or cultural group.
We are going to focus on a modern-day genocide.
We will focus on the genocide committed today, in Turkey, our country, against a whole species, independently of its race. The Dog.
Thirst
Every regime has a preferred method. Nazi Germany chose a variety of methods to apply its “final solution”, gas chambers, death by starvation, executions. In Rwanda, the Hutu’s method of choice was death by long knife. Mass rape and executions were preferred in the Balkans.
Today, in 2009, Municipalities around Turkey are opting for a different method, but one that was already applied by the Otomans in Hayirsiz Ada… A large number of municipalities in Turkey are sending their stray dogs to the forests circling metropolitan areas; areas where they have neither a piece bread nor a drop of water to survive.
Desperation
The result of this systematic policy of extermination can be seen in the following pictures. Forests all around Turkey are filled to the brim with dogs collected in the cities, neutered (at times) and then dumped in the middle of the night in a location away from any inhabited settlement. Hundreds, thousands of animals starving and dehydrating to death under the disbelieving eyes of those who drive by.
What you see in this pictures if a massive and general act of breaking the law on the part of Municipalities. Animal welfare Law 5199 clearly states that stray dogs must be neutered and returned to the precise location where they were found. It is somewhat ironic and tragic that laws are being broken with such a blatant nonchalance by those people who were supposed to enforce them.
Hunger
This shameful state of affairs must stop, but it won’t stop by itself. It is completely misguided to live in the hope that the political powers will suddenly acquire conscience of the ecological cataclysm they are causing with their unlawful behavior. Entire ecosystems are being damaged. Forests all around the country are now littered with the rotting bodies of those who couldn’t survive this absolute deprivation. The lives of many people are completely transformed too, as they are fighting with all their might to alleviate the suffering of all those animals.
It is time for national press and the general public to take an active stance on this issue. It is time for the Press to understand that we are facing here is a massive act of destruction which brings shame and disrepute to our nation. A nation as concerned about is image and the way it’s perceived as Turkey should make a concerned and sincere effort, and a logical and humanistic approach in solving this situation.
Until it does so, this modern-day genocide will continue. Right under your very eyes.
Sadece dündü, Yıldız üniversitesi rektörünü yayınladığı bildiride kampüsteki kedilere bakan gönüllülerle ortak çalışılacağını belirttiğinde.
Aptal yerine konulduk. Prof. İsmail Yüksek bize yalan söyledi.
Bize Yıldız Üniversitesindeki kedilerin toplanmasına son verileceği söylenmişti. Geçtiğimiz günlerde Rektör toplumun çeşitli kesimlerinden telefonlar aldı. Bunlardan bazılarına verdiği yanıtlarda işbirliği yapacağını söyleyerek gönüllülerden hayvanların kısırlaştırılmasında yardımda bulunmalarını istedi.
Maalesef arka planda Rektörümüz temizlik işçilerine mümkün olduğu kadar çok kedi toplanması konusunda emir vermiş.
Aşağıda kayıp kedilerin bir listesi var. Hepsine birer isim verdik ki onları birer “can” olarak düşünün, sadece sıradan birer “kedi” değil.
1. Mamie – tekir anne, emzirdiği 4 yavrusu var; Benek, Duman, Zeytin ve Peynir.
2. Melek – siyah beyaz bir anne (3 bebeği veterinerde tedavi görüyor)
3. Pamuk – beyaz anne
4. Pıtırcık – tekir erkek
5. Çiçek ve Böcek – kız erkek iki kardeş
Aynı anda Rektör hem sözlü hem de yazılı olarak yalanlarını sürdürüyordu. Hatta evinde bir kedisi ve bahçesinde bir köpeği olduğunu söyleyecek kadar ileri gitti.
Merak ediyoruz; acaba kedisi hakkında ne düşünüyordur…
Kampüs çalışanları yakalamalara şahit ancak kovulma korkusuyla konuşamıyorlar.
Rektörlük şimdi de üniversite görevlilerini ve öğrencileri, kedileri doyuran gönüllüleri taciz ediyor. Kedileri istemeyen akademisyenler (!) ise her zaman olduğundan daha kışkırtıcı. Öyle görünüyor ki yıllarca süren öğretim yaşamları onlara bir şey öğretmemiş, çete halinde bir grup kedinin üzerine gitmekten başka tabii.
Durum içler acısı.
Sahip Çıkalım! ülkemizin en saygın yüksek öğrenim kuruluşlarından birinde süregitmekte olan bu talihsiz durumdan medyayı haberdar etmek için elinden geleni yapacaktır.
Genellikle kurumların?insanların yaptığı bu tür şeyler kimse suçlarının farkına varmadığından gözden kaçar. Yıldız üniversitesinin durumunda bu böyle olmayacak.
Bizi izlemeye devam edin… gelişmelerden sizleri haberdar edeceğiz.
Lütfen rektörü aşağıdaki telefonlardan arayın veya kendisine bu adresten email gönderin.
Just yesterday we informed that the Rector of Yildiz University had decided to cooperate with the volunteers caring for the cats of the campus.
We were fooled. Mr. Ismail YUKSEK lied to us.
We informed that our volonteers were able to stop the collection of the cats at Yildiz University campus. The following day, the Rector Ismail YUKSEK received a large number of complains from members of the public. He replied to some of them offering his cooperation and asking for us, the volunteers to assist them in the neutering of some of those cats…
Unfortunately, in the background, the Rector gave orders to his cleaning team of collecting as many animals as possible.
So this is the count of the missing cats. We have given them names, so that you can relate to them as individual lives, not just ” a cat”.
1. Mamie…a tabby mother feeding four kittens, Benek, Duman, Zeytin and Peynir.
2. Melek, a Black and white moter (her kittens were at the clinic for treatment)
3. Pamuk, a white mother
4. Pitircik, a tabby male
5. Cicek and Bocek, brother and sister.
In the meantime the Rector continue lying both verbally and by email correspondence. He went as far as saying that he has a cat a home and a dog in the garden.
We wonder what his cat thinks of him nowadays…
The employees of the Campus are witness to the catching, however, they dont want to speak out because of fear of being fired.
The Rectorate is now harrassing the university staff and students, volunteers feeding the cats. The academicians who don’t want the cats are now more and more virulent. It seems their many years of teaching experience has not taught them anything and, in a pathetic display of mob mentality are now ganging up against a bunch of cats.
The whole situation is pathetic.
Lets Adopt will do its utmost to bring out the attention of the media to this unfortunate situation currently taking place in one of Turkey’s institutions of higher learning…
Usually institutions/people get away with things because nobody notices their crimes. This wont be the case at Yildiz University.
Stay tuned.. we will be updating you as events develop.
Özel bir gün bugün çünkü özel bir kulüp kuruyor ve sizleri de hergün biraz daha büyüyen topluluğumuz içinden bu klübe katılmaya davet ediyoruz.
Bu kapalı ve gizli bir grup! Sadece davetliler girebilir.
Bu gruptaki herkes grafik tasarımcı, çizgi roman yaratıcısı, ressam, fotoğrafçı, yazar, müzisyen, oyuncu, yönetmen, dansçı, radyo/tv/sinema yapımcısı, ses mühendisi, web veya endüstriyel tasarımcı, multi-medya uzmanı, dekoratör, mimar, yani sanatçı.
Ve hepiniz Sahip Çıkalım! gönüllülerisiniz.
Sahip Çıkalım! tasarım, multimedya, yayıncılık gibi projelerde yeteneklerinizden yararlanmak istiyor.
Ayrıca çalışma grupları, Skype toplantıları ve yaratıcı fikirlerin özgürce paylaşıldığı bir ortam yaratacağız hep birlikte.
Dilerseniz bize katılın, ama sadece katkıda bulunmaya istekliyseniz.
V Larkhill
Not Dövme sanatçıları buyursunlar!
—–
The Creative Team
Dear friends,
Special day today as we are setting up and sending you an invite to join a very special Club within our ever growing community.
This is a private and invitation only Club.
Everyone in this group will be a very special person. You are all either a graphic designer or a comic book artist, a painter, a photographer, writer, musician, actor, filmmaker, dancer, TV – Radio Producer, Sound Engineer, web or industrial designer, multi media expert, Interior Designer, Architect, in short, an artist.
All of you are also Let’s Adopt! volunteers.
Lets’s Adopt! will draw on your talents for a variety of projects including design, multimedia and broadcasting.
There will also be workshops, Skype meetings and a free exchange of creative ideas.
Join us at your will, but only if you are willing to contribute.
Her gün üyelerimizden o veya bu hayvan hakları sorunu için onlarca dilekçe imza isteği alıyoruz.
Bunu yapmayacağımızı ve nedenlerini anlatmak istiyorum.
Bence dilekçeler müthiş şeyler.Dünyanın her yanında on binlerce, yüz binlerce hayvan hakları savunucusu imzalıyor bunları, nerdeyse her gün. Biz değil.
Öncelikle, birisini desteklesek her birini desteklemek zorundayız. Ardından, eğer her birini tek tek inceleyecek ve imzalayacak olsak başka hiç bir şeye zamanımız kalmaz. Son olarak ve herşeyden önemlisi, çoğu defa bunların sonuca ulaştığına inanmıyorum.
Dilekçelerin uzun ve renkli bir tarihçesi var. Örneğin en sevdiklerimizden birisi 1783’te William Wilbeforce tarafından Britanya Parlamentosu’na verilendir. Burada Willam Willeforce ve imzacılar köle ticaretinin sona erdirilmesini rica ederler. Bu iğrenç ticaret 25 Mart 1807’de sona erer.
Bugün, 21. Yüzyılda teknolojik gelişmeler bize sivil toplumun bireyleri olarak çok daha etkin olma fırsatı getirdi.
Bloglar ve vatandaş haberciliği harika gereçler, ancak bunları esaslı bir sosyal medya anlayışıyla birleştirince etkileri katlanarak artıyor.
Son bir ay içinde Sahip Çıkalım! Bu tür 3 etkinliğin içinde yer aldı. Bir: HaberTürk’ün sokak köpekleri hakkındaki editorial yaklaşımını değiştirdik. İki: Yıldız Üniversitesi rektörünü kampüsteki kedilerin bakımını üstlenen gönüllülerle işbirliği yapmaya ikna etti. Ve son olarak bugün, arkadaşımız Tolga Yıldız sahibinden.com’u boykot kampanyasında başarısını ilan etti.
Sahibinden.com yöneticileri sitelerinde bundan böyle evcil hayvan satışı yapılmayacağını, bunun yerine yurdun dört köşesinde barınaklarda acı ve çaresizlik içinde kıvranan hayvanların sahiplendirilmesi için bir platform yaratacaklarını bildirdiler.
Bu, bir yerde Tolga’nın zaferi ve buradan kendisini cesareti ve kararlılığı için kutluyoruz. Ancak, Tolga tek başına bu sonuca ulaşamazdı. Sizin sayenizde, sizin telefonu elinize alıp aramanız, değişiklik için mektup ve emailler yazmanız sayesinde bu zafere ulaşıldı.
Yani, bu sadece Tolga’nın değil sizin de zaferiniz.
Siz harikasınız!
Sahip Çıkalım! Sahibinden.com genel müdürü Müge Seymen’e de konu hakkında gösterdiği anlayış ve olumlu tepki için teşekkür ediyor.
We are receiving daily requests from members who ask us to support petitions on behalf one or another animal cause.
We can’t do that for them but I thought I’d tell you why.
I think petitions are great. Tens of thousands of animal welfare activists around the world sign not one but many of them on a daily basis. Not for us though.
First, if we supported one petition we would have to support all of them. Second, it takes too much of our time to even think about them, never mind sign them. Finally, and most importantly, I am convinced they don’t work most of the time.
Petitions have a long and illustrious history. One of our favorites was presented to the British Parliament in 1783 by William Wilbeforce. In it, Wilbeforce and the undersigned requested the abolition of slave trade. This abhorrent trade was finally abolished on 25th March 1807.
Today, in the 21st century technology has changed everything and it has granted us more effective ways to create change in civil society.
Blogs and citizen journalism are great tools but if you combine them with a good understanding of social media, their effect increases exponentially.
In the last month Let’s Adopt! has been involved in three such actions. First, we made HaberTurk change its editorial line on stray dog issues. Secondly, we convinced the rector of the Yildiz Technical University to cooperate with the volunteer groups caring for the cats in the campus. And finally today, our friend Tolga Akyildiz, announced the success of his Boycott Sahibinden.com Campaign.
The Management of sahibinden.com has announced that there won’t be any more advertisements promoting sales of companion animals on their site. Instead, they will create a platform for the adoption of animals languishing in shelters all over the country.
This is partly Tolga’s victory and from here we salute his courage and decision. However, Tolga alone could not have achieved these great results. It was thanks to YOU. YOU took the time to grab the phone and call, you took the time to write and email and express your wish for change.
So this is not only Tolga’s victory. It is YOUR victory too.
You are all wonderful…
Let’s Adopt! salutes you and wants to thank Muge Seymen, the General Manager of Sahibinden.com for her understanding and handling of the issue.
Ankara’nın meşhur (!) Haykod barınağının yöneticisi Gamze Erkök Neer bir bildiri yayınlayarak Sahip Çıkalım gönüllülerinin hayvanlarını asla kurtaramayacağını iddia etti.
Bu bildiri zaten kendi içinde son derece acıklı çünkü bu insanların köpekleri kafeslere tıkmak yerine kurtarıp sahiplendirmeye çalışmaları gerekiyor.
Göreceğiniz fotoğraflar bu kurtarma operasyonlarından birisine ait.. Bu iki bebek Ankara Haykod barınağından kurtarıldı. Görevlinin başlangıçtaki direnci de 50 lirayla kırıldı.
İki hasta bebek derhal Istanbul’a getirilip veteriner bakımı altına alındı ve geçici evlerimizden birisine alındı. Dört ay sonra bir arkadaşımızla yaşamak üzere Barselona’ya (İspanya) gittiler.
Sahip Çıkalım! gönüllülerini İstanbul ve diğer kentlerdeki barınakları ziyaret ederek buralardan bir kedi veya köpek kurtarmaya ve biz bu cana yeni bir ev bulana kadar geçici ailelik yapmaya çağırıyor.
Dünkü mesajımızda da belirttiğimiz gibi bu insanlar bu barınakların sorumluluğunu alabilecek niteliklere sahip değiller. Sahip Çıkalım! hayvanları bu insanların elinden kurtarmak için SİZDEN yardım bekliyor.
Yesterday Gamze Neer, the manager of an infamous Ankara shelter, HAYKOD, issued a statement saying that they would never allow Let’s Adopt volunteers to rescue any of their dogs.
This statement, in itself is very sad, as those people should be working towards rescuing and re-homing dogs instead of keeping them locked in cages.
The pictures you are about to see are the story of one of those rescues. Those two little puppies were rescued from the HAYKOD shelter in Ankara. The initial resistance on the part of the employee was soon forgotten with the help of that great problem solver… a 50 lira note.
The two ill puppies were immediately flown to Istanbul, given proper veterinary care and placed on one of our foster homes. Four months later they were flown to Barcelona (Spain) were they live with a friend of us.
We love you
From hell to heaven thanks to our Let’s Adopt volunteers in Ankara.
In coming days we will be disclosing similar stories of animals we have been rescuing from shelters all across Turkey.
Let’s Adopt would like to encourage its volunteers to visit any shelter in Istanbul and other cities to rescue a dog or a cat from there and to keep him at home on a foster home basis whilst we find the perfect family for him. As we described on yesterday’s post the people currently involved in those shelters shouldn’t be allowed to handle such responsibilities, Let’s Adopt will do its very best to save as many animals from the hands of those people but to do so we need YOUR help.
Please contact v.larkhill@googlemail.com in order to coordinate specific rescue operations in your local shelter.
Siz okumadan söyleyeyim, bu ileti hayvanseverler camiası içinde infial yaratacak. Okumayı bitirdiğinizde konuyla bir bağ kurduğunuzu düşüyorsanız lütfen listenizdeki tüm hayvanseverlere gönderin.
Bu ileti neden önemli? Çünkü yeni bir sistemin başlangıcına işaret ediyor. Çünkü barınaklarda şu anda kullanılmakta olan sistem çalışmıyor. Bir kandırmacadan başka birşey değil. Bu barınaklardaki bazı kişiler de yüceltilmiş “toplamacı”lardan başka birşey değiller. Bu insanlar için hayvan koruma bir tür güç oyunu, masum hayvanların hayatları üzerinden oynanan bir oyun.
Frankie Larkhill at the forest with Elif
Bundan iki yıl önce Sahip Çıkalım! kurulduğunda amaçlarımızdan biri de İstanbul’un çeşitli barınaklarında bulunan çaresiz hayvanlara yardım etmekti. Ancak çok kısa zaman içinde bunun imkansız olduğunu öğrendik. Sahip Çıkalım! yeni bir sistem ve bambaşka değerlerle gelerek oturmuş düzene karşı çıktı ve barınaklardaki hayvanlara savaş esiri muamelesi yapan “eski ekol” gönüllüler buna çok da sıcak bakmadı. Ne zaman kör, üç bacaklı kedi ve köpeklere yardım elimizi uzatsak reddedildik. Ne kadar şeffaf olduğumuzu göstermeye çalıştıysak o kadar dinlenmedik… hatta şiddete bile maruz kaldık.
Sonra, yaklaşımımızı değiştirdik.
Hero, the day we met her
Son iki yıldır Sahip Çıkalım! Gönüllüleri İstanbul’daki barınakları ziyaret ederek çaresiz durumdaki köpekleri kurtarıyor. Bazılarını verdiğimiz link’te görebilirsiniz. Onlardan daha çok ama çok var. Bu köpekler acilen onaylı kliniklerimize götürülerek tedavi edildi, çoğu zaman ameliyata alındı, tedavisi zor kırıklarda ise Avrupa’da tedavi olmak üzere yurt dışına gönderildiler. Bu durumlardaki köpeklerimizin büyük çoğunluğu, hayat kurmak için herşeyi göze alan bir grup özel insan, yani en yakın gönüllülerimiz tarafından sahiplenildi. Burada isim vermek istemiyorum, onlar kendilerini biliyorlar. Zaten liste çok uzun…
Hero, the day of her rescue
Üsküdar (Asude Ustaoğlu yönetiminde) ve Gürpınar (Sema Mandev yönetiminde) barınakları gibi bir çök barınaktan çok sayıda köpek kurtardık. İzmir’den, Ankara’dan, Bolu’dan, Adana’dan… Ankara’daki meşhur (!) Haykod barınağından kurtarabildiğimiz her can bize apayarı bir mutluluk vermiştir hep. Her defasında bu çocuklar İstanbul’daki kusursuz yuvalarında, kusursuz hayatlara kavuştular ve gerçek hayvanseverlerle çevrili oldular, hayatına bir çeşit anlam vermeye çalışan “toplayıcılar”la değil.
Bu kurtarma operasyonları hakkında birşey yazmadık… neden? Çünkü hayvanları kurtarmaya ve bu işin nasıl yapıldığını göstermeye odaklandık.
Hero Today
Barınaklardaki gönüllülere, özellikle de sahiplendirme yapanlara şu dört öneride bulunmak istiyoruz:
1. Sahiplendirmenin ilk ve en önemli koşulu ikametgah DEĞİLDİR, sahiplenenin karakteridir. Başka bir deyişle, birisine bir köpek veya kedi vermeden önce onun bir hayvan sahiplenmenin ne demek olduğunu anladığına emin olmanız lazım. Bu sıradan bir öneri gibi görünebilir. Sahiplendirme yapan yöneticiler gördüğümüz en kötü karakter analizcileri.
Zorra, rescued from Uskudar, with Parvo
2. Bakımından sorumlu olduğunuz hayvanların sağlığını korumak ve kollamak gibi çok kutsal bir göreviniz var. Yerine getirin! Bu korkunç barınaklardan kurtardığımız kaç hayvanda PARVO virüsü olduğunu duysanız kulaklarınıza inanamazsınız. Bunların her birini elimizdeki tıbbi olanaklar sayesinde kurtardık, bulamadığımız ilaçları da, maliyeti ne olursa olsun, ithal ettik. Bu şekilde sayısız can kurtuldu.
3. ASLA ama ASLA av için veya güvenlik amacıyla kullanmak isteyenlere köpek vermeyin. Bu hayvanlar sizin kararınızın bedelini yaşamlarıyla öderler.
Zorra today
4. Son olarak, bizimki gibi kuruluşlardan yardım alın. Sizin bakımınız altında giren hayvanlar size ait değildir. Göreviniz onları korumaktır. Bu görevi yerine getiremediğiniz noktada ahlaki vazifeniz başkalarından yardım almayı kabul etmektir.
Lütfen bu link’e tıklayın ve bu yazıda sözünü ettiğimiz hayvanların önce-sonra hallerine bir bakın. Bu fotoğraflar barınaklardaki sistemin çalışmadığını ve ciddi bir şekilde düzeltilmesi gerektiğini gösteren kanıtlar. Bizim bu barınakların yöneticilerine tavsiyemiz derhal sahiplendirme koşullarını gözden geçirmeleri ve vermiş oldukları hayvanların durumunu acilen kontrol etmeleridir. Büyük ve acı bir sürprizle karşılaşabilirler, çünkü biz bu hayvanların büyük bir bölümünün başka barınaklarda veya daha da kötü bir durumda olduğuna eminiz.
Gitmeden önce önemle üzerinde durmak isteriz ki, Sahip Çıkalım, gönüllülerinin yardımı olmadan bu hayat kurtarma operasyonlarını gerçekleştiremezdi. Onlara destekleri için, tüm içtenliğimle teşekkür ediyor ve bütün üyelerimizi, yaptıklarımıza sadece yardım isteyerek değil yardım ederek de katılmaları konusunda cesaretlendirmek istiyorum.
Tüm bunlar, bu barınakların başında olanların birgün “hapishane bekçisi” yerine “hayvan sever” olduğu günleri görmek için…
Uzun mesaj için kusura bakmayın ve lütfen listenizdekilere bu iletiyi aktarın.
Before you start reading let me tell you this post will raise a storm amongst the Turkish animal welfare community. If by the time you have finished reading you relate to it please forward it to all animal lovers you may have on your friendslist.
Why is this post important? Because it marks the beginning of a new system. Because it is the proof that the current adoption systems in Turkish shelters doesn’t work. Its a sham. A number of people in those shelters, far from being animal lovers they have just become glorified hoarders, and people for whom animal protection is nothing but a power game, a game of control over the lives of innocent animals.
Frankie Larkhill at the forest with Elif
When Let’s Adopt was founded two years ago it was our intention to help the different shelters in Istanbul to rehome their animals in desperate need. However, it soon became obvious that this would not be possible. Let’s Adopt introduced a new system, a completely different set of values, a challenge of the status quo, and the old guard, the volonteers that treated those poor animals in shelters like their own “prisoners of war” didn’t like it. Every time we offered our help in rehoming three legged animals, blind animals, dogs and cats in desperate situation our offers of help were refused. Reasons? God only knows… No matter how much we tried to show them our completely transparent system those people wouldnt listen… and at times they even became violent.
We then changed our approach.
Hero, the day we met her
For the last 2 years volunteers of Let’s Adopt have been visiting Istanbul’s shelters and rescuing dogs in desperate condition. You can watch some of them in the following link, there are many many more. Those dogs were inmediately taken to our approved clinics for emergency treatments, in many cases they were in need of surgeries, in the case of broken bones they were sometimes flown to Europe for life saving operations. The vast majority of cases though those dogs were rehomed amongst our closest volonteers, a very special group of people who would do anything to save a life. I wont mention any names, they all know who they are, the list would be too long anyway….
Hero, the day of her rescue
We have rescued scores of dogs from shelters like Uskudar (run by Asude Ustaoglu), Gurpinar (Sema Mandev), and many many others, Izmir, Ankara, Bolu, Adana… special pleasure it gives us every time we rescue a dog from the infamous Haykod shelter in Ankara. Each and everyone of those animals lives a perfect life in a perfect home in Istanbul, surrounded by REAL animal lovers, not just glorified hoarders in search of some sense to their lifes.
We never said anything about those rescues… why? Because we focussed on saving animals and in showing others how to do so.
Hero Today
We would like to give four pieces of advice to the volunteers of those shelters, specially those in charge of adoptions:
1. The single most important factor for the success of an adoption is NOT the proof of address, it is the character of the adoptant. In other words, before you give a dog to anyone make sure that person understands what it is to have a dog. This sounds like simple advice. The vast majority of cases those adoption “officers” are the worst evaluators of character we have ever met.
Zorra, rescued from Uskudar, with Parvo
2. You have a sacred responsibility to improve the health conditions of the animals under your care. Fulfill it. You would be shocked at the amount of animals with Parvo we have rescued from those abject shelters. We managed to save all of them thanks to having at our disposal the most advanced treatments available, and when they were not available we imported them from overseas, regardless of the cost. Countless lives have been saved this way.
3. NEVER give dogs to people who plan to use them as security guards or to hunters. Those animals end up paying your decision with their lives.
Finally…
4. Accept offers of help from organizations such as ours. The unfortunate animals that fell under your care do not belong to you. Your obligation is to protect them. The moment you fail to fulfill that obligation it is your moral responsibility to accept help from others.
Zorra today
Please click on this link and you will have the before and after of a few of the animals we have been refering in this article. Those pictures are proof that the system on those shelters doesnt work and needs serious improvement. Our suggestion to the management of those shelters would be to inmediately reorganize their rehoming procedures and to check on the current state of the animals they gave in adoption. They are up for a surprise, as we are convinced a great number of those animals have been left in other shelters, or worst.
Finally,and very important, Let’s Adopt could not perform its life saving operations without the assistance of our volonteers. To them I must humbly thank for their support whilst encouraging all our other members to get involved in our work not only by asking for help but by offering your help to us.
In the hope that one day, “animal lovers” involved in shelter work start acting as such instead of “jail masters”…
- Başka kaynaklardan da doğruladığımız kadarıyla eğer 14 Temmuz gecesi gönüllüler müdahale etmemiş olsalardı kampüste yaşayan kediler toplanıp bilinmeyen bir yere atılacaktı. Kedi-Avı işi üniversite görevlilerine değil kampüsün temizlik ve düzeninden sorumlu olan temizlik şirketine verilmiş ve kendilerine fazla mesaiye kalmaları, mümkün olduğu kadar kediyi endüstriyel çöp torbalarına koyup ağızlarını bağlamaları söylenmiş. Torbalara doldurulan kedilerin bilinmeyen bir noktaya atılabilmesi için de otoparkta bir araba bekletilmiş.
- Durum ortaya çıkınca panikle beraber çelişkili mesajlar verilmeye başlanıyor elbette. İnkar edin! Şimdi durun, sonra halledersiniz!!
- Dün akşam rektörden, kendisinin de bir hayvansever olduğunu, bahçesinde bir köpeği, evinde de bir kedisi ve bir de kuşu olduğunu bildiren komik bir mesaj aldık. Kedisinin sahibi Sayın Yüksel’in yok etme güdüsünden ne kadar haberi var bilmiyoruz. Herhalde büyük hayal kırıklığına uğrardı.
- Kampüste olan biteni yakından izliyoruz. Sizi de bilgilendireceğiz. Rektörden, şu ana kadar yaşananların bir hata olduğuna ve bundan böyle hayvanların toplanıp bölgelerinden uzağa atılmasını yasaklayan 5199 sayılı Hayvan Haklarını Koruma Yasasına uyulacağını bildiren bir özür mektubu bekliyoruz.
Bu mektup yayınlanıncaya kadar gözümüz Sayın Yüksel’in üzerinde olacak!
Lütfen Rektör Profesör Dr. Yüksek’e telefon açıp veya yazıp konuyla ilgili düşüncelerinizi bildirin.
- We have confirmation from several sources inside the University that the cats living at the campus would have been caught and dumped somewhere else if volunteers hadn’t been there on the evening of the 14th of July. The Cat-Hunting job was not assigned to the University staff but to the cleaning company who is in charge of the cleaning and maintenance services. As a part of their duties that day the workers were order to stay over-time, and to use the heavy duty bags to collect as many kittens as possible. A van was provided and was waiting at the car park to carry the bags full of cats and dumped them at an unknown location.
- After the case was revealed there was a panic and contradictory messages started to circulate… Denie!!!Stop now!! do it later!!!
Last evening we received a ridiculous letter from the Rector himself stating that he is an animal lover and has a dog at his garden as well as a cat and a bird at home!! (we wonder what Mr. Yuksek cat thinks of the extermination instincts of his master. He must surely be quite dissapointed.
- We are monitoring closely the situation at the campus. We will update you. We are expecting anytime a letter of apology from the Rector himself stating that his actions were a mistake and that he will, from now on abide to the Animal Welfare Law 5199 that specifically prohibits the collection and dumping of animals away from their territory.
Until this statement is issued Mr. Yuksek’s name will be under constant scrutiny by Let’s Adopt.
Please drop a quick line or a call to Prof. Dr. Ismail YUKSEK, The Rector.
Saygın bir yüksek öğretim kurumu, ülkemizin en parlak ve başarılı genç beyinlerine eğitim veren bir kuruluş. Bu kurum hakkında son derece olumlu duygu ve düşünceleri olan pek çok insan var.
Ancak maalesef üniversiteler bile kendilerini en eğitimsiz sınıfların görüş ve bakışlarıyla aynı yerde konumlayabiliyor.
Takip eden hikaye tek başına bile son derece tedirgin edici ama böylesine saygıdeğer bir kurumdan kaynaklanınca konu son derece acınası ve skandal boyutlu bir hal alıyor.
Hikayeyi tüm detaylarıyla anlatabilirim ama sizi sıkmak istemiyorum. Doğrudan konuya gireceğim.
- Yıldız Üniversitesi Rektörlüklüğünün kampüsteki kedilerden kurtulmak için toplayıp biryerlere atmak gibi bir çözüme (!) başvuracağı söylentileri başlar. Meğerse rektör İsmail Yüksek kampüste çok fazla kedi olduğuna ve kedilerin de pireyle dolu tehlikeli hayvanlar olduğunu düşünürmüş.
- Bu durumda biz de sekreterliği arayarak kedilerin kısırlaştırılması ve pirelerden arındırılması için yardımcı olabileceğimizi söyledik. Bize, kedilerin toplanıp atılması gibi birşeyin kesinlikle söz konusu olmadığını, bunu çok tehlikeli olabileceğini anladıklarını belirtip bunu ASLA yapmayacaklarını söylediler…
- Bütün yalancılar kendilerini hep aynı dille ifade ederler, biz de tek kelimesine bile inanmadık.
- O gece bir grup gönüllü arkadaşımız kampüse giderek kedilerin başına birşey gelmediği konusunda emin olmak istedi. Neyle karşılaştık dersiniz? Büyük sürprize bakın ki kampüs kedilerini toplayıp,kocaman torbalara dolduran, bağlayarak uzaklara atacak olan üniversite işçileriyle…
- Her zaman olduğu gibi bu tür işleri yapanlar korkaktırlar… Bizi gördükleri anda torbalarını atıp koşarak kaçmaya başladılar. Onlarla konuştuğumuzda da herşeyi inkar ettiler. Önce torbaları ve torbalarla olan bağlantılarını (ve torbaların içeriğini), sonra durumu kabul ettiler ama kimden emir aldıklarını söylemek istemediler… sonra da kaçtılar.
Acınacak bir durumdu.
İşte gerçek bu. Bu korkakça olayın arkasındaki kişi Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörü İsmail Yüksek. Bu kişiler bu kedilerle ne yapacaktı? Kedileri yola mı bırakacaklardı? Ya da bir çöp kutusuna mı?
Yıldız Teknik Üniversitesi hayvansever öğrencilerle dolu. Pek çoğu da üyemiz. Sayın Yüksek, kurumunuzun adını gölgelemek için ne kadar da gülünesi bir yöntem! Sizin ve ekibinizin konuyla ilgili tutumu yanlış, yasalara aykırı, suç ve korkakça. Daha da ötesi, hiç bir faydası yok. Ne kadar kedi atar (veya yok ederseniz) o kadar kedi gelip gidenlerin yerine yerleşecektir. Kedi nüfusunu azaltmanın tek yolu kısırlaştırmak ve yerlerine bırakmaktır. Bunun dışındaki her yöntem yasadışı, korkakça ve komiktir.
Lütfen Rektör Profesör Dr. Yüksek’e telefon açıp veya yazıp konuyla ilgili düşüncelerinizi bildirin.
Kendisine sadece yaptıklarının bu saygıdeğer kurumun itibarını zedelediğini ve aklını kedi yakalama operasyonları yerine daha verimli işlere vermesi gerektiğini söyleyin.
A lesson for the Rector of the Yildiz Technical University
Yildiz Technical University.
A respected center of higher learning, training ground for some of the brightest young minds in the country. So many people hold this institution in high regard.
Unfortunately, sometimes, even Universities can align themselves with the views and positions of the uneducated.
The story that follows would be bad enough on its own but it is truly scandalous and pathetic coming from such a respected institution.
I could tell the story with all kind of details but as I don’t want to bore you. I will be straight to the point.
- Rumours start circulating that the Office of the Rector of the Yildiz University will be catching the cats living in an out the campus and dumping them somewhere else. Apparently the rector, Prof. Dr. Ismail YUKSEK believes that there are too many cats and that they are dangerous animals filled with fleas.
- We called the General Secretary and offered our assistance in neutering the cats and sterilize, vaccinate. They told us that under no circumstance they were planning to catch any cat and that they understood to drop the cats somewhere else would be dangerous to the cats. We would never do that! they say…
- Those who never tell the truth express themselves in the same way so we didn’t believe a word….
- In the evening we sent a group of volunteers to patrol the campus and make sure all cats were ok. And what did we found? To our surprise we bumped face to face with a couple of university workers busy catching cats and dropping them on a plastic bag to be closed with rope and thrown away.
- As usual people doing that kind of job are cowards.. they run away the moment they saw us, dropping the bags behind. Upon questioning they denied everything, first they denied having anything to do with the bags (and its content) then they acknowledged the situation but refused to tell us who they received orders from… then they ran away..
It was pathetic.
So, here is the truth. The Rector of the Yildiz Technical University, Ismail Yuksek, is responsible for this cowardly act. What were those two individuals going to do with the cats? were they going to drop them in the highway? Maybe in some garbage container?
Yildiz University is filled with students who are animal lovers. Many of them are our members. Mr. Yuksek, what a ridiculous way to taint the good name of your insitution.. Your actions and those of your team are wrong, illegal, criminal and cowardly. Furthermore they are useless.. No matter how many cats you catch and drop (or kill) there will always be new cats arriving. The only way to reduce the cat population is to neuter the existing cats and allow them to stay in their territory. Anything else is not only useless, its illegal, cowardly and ridiculous…
Please drop a quick line or a call to Prof. Dr. Ismail YUKSEK, The Rector.
Simply tell him that his actions are bringing disrepute to this respected institution and that he should use his brains for something productive instead of planning cat catching operations…
Bugün size Türkiye’nin yasadışı hayvan ticaretinin yeni yüzünü göstereceğiz.
Bazı insanlar hayvanları korumak için internette gruplar kurmaya, bir kısım insanlarda düzgün çalışan bu grupları anlamsız ithamlarla suçlamaya çalışırken, www.sahibinden.com gibi siteler de gözlerimizin önünde hayvanların ticari amaçla üretilmesi ve yasadışı satışı gibi ticari faaliyetlerle uğraşmaktadırlar!.
Backyard Breeders online
Sitelerinde yüzlerce,binlerce hayvanın damızlık olarak kullanılmak amacıyla kendilerine bir kaç lira daha fazla verecek alıcıya satılmak üzere açık arttırmaya konulmuş olduğunu görebilirsiniz.
Bu ticaret tamamıyla kayıtdışı,nakit akışına dayalı,ve belgesiz,faturasızdır.Yani “Karaborsa”dır.Her açıdan yasadışıdır.Kesinlikle yasaklanmalıdır.
Victims of greed
Bu şeklide satılan bir hayvanın geleceği de belirsizdir.Kısa bir süreliğine bir çocuğun oyuncağı olacak,daha sonra bir çöp gibi sokağa atılacak,hatta belki de daha kötü bir son yaşayacaktır..belki de kendisini “sahiplenen” bir “maganda” tarafından yasadışı köpek dövüşlerinde kullanılacaktır.
Birşeyler yapmanın tam zamanıdır . www.sahibinden.com Aksoy grubuna aittir. Genel müdürünün adı Müge Seymen dir. Bağlantı bilgileri
muges@sahibinden.com mail adresi ve 90 216 571 49 00
numaralı telefonlardır.
Lütfen telefona sarılın ve Müge Seymen i konuyla ilgili arayın..kısa bir konuşma kendilerinin bu hatalı davranışının nasıl bir tepkiye yol açtığını anlamalarını sağlayacaktır.
Today we are going show you the very visible face of Turkey’s underground animal trading.
Whilst a bunch of crazy people are dedicating their sorry lives to slander rescue groups there, in front of your faces a number of internet sites, namely Sahibinden.com is making brisk business out of Turkey’s puppy mills and backyard breeders.
In their pages you will see hundreds, thousands of animals being used as breeding machines and sold on the open market to whomever has a few liras to spare on a dog…
All of this trade is unregistered, purely cash, no receipts involved. Black Market. Illegal from all points of view. It should be banned.
Backyard Breeders online
Animals purchased this way face a bleak future. They will be toys for a kid for a while, discarged like garbage later, or much worst.. they will be purchased or traded by some maganda who will then be using them as a bait in the underground dog fighting ring.
Victims of greed
Time to do something. Sahibinden.com belongs to the Aksoy Group. The name of the General Manager is Müge Seymen.
Her public details: muges@sahibinden.com
Tel: (90 216) 571 49 00
Please grab the phone and give Muge Seymen a call.. a quick call is all you need to let them know the terrible repercusions of their misguided actions.
Bu sabah Türkiye’nin önde gelen radyo istasyonlarından Best FM’deki arkadaşlarımızı ziyaret ettik.
Sahip Çıkalım! üyesi, kanalın haber sunucusu ve Cumartesi sabahı yayınlanan “Tatlı Hayat” programının yapımcısı Nur Banu Molla bize geçtiğimiz haftalarda ulaşmış ve bize programında yer vermek istediğini belirtmişti.
Terrier Esmeralda Larkhill’de sabah uykusundan binbir zahmetle kalkıp bizimle stüdyoya teşrif ederek ilk defa kamuoyunun önüne çıktı. Bugünkü star performansından sonra da son olmayacak herhalde.
Ne zamandır bu kadar eğlenmemiştik.
Nur Banu Molla
Esmeralda ve Banu hemen kaynaştılar. Türkiye’de hayvan hakları hareketi konusunu konuştuk ve hayatlarını bizi ve yaptıklarımızı kötülemeye adayan “çılgın hanımlar”la dalga geçtik.
Grubumuzun ortaya çıkışını, ülkemizdeki hayvan hakları ortamına getirdiği taptaze havayı ve gelecekle ilgili planlarımızı aktarma fırsatı bulduk.
Master Plan
Baştan sona harika ve çok yakında tekrarını umduğumuz bir deneyimdi.
İşin ilginci, bugünkü ziyaretimiz bize, mesajımızı iletmek için radyonun müthiş bir potansiyeli olduğunu gösterdi. Önümüzdeki haftalarda kendi haftalık yayınımızla karşınızda olmak üzere çalışmalarımıza başladık.
This morning we visited our friends at Best FM, one of the leading radio stations in Turkey.
Nur Banu Molla, a Let’s Adopt! member, station’s newscaster and the producer of the Saturday morning program called “Sweet Life” approached us a couple of weeks ago, offering us a slot in her Saturday Program.
Esmeralda Larkhill, the Terrier kindly agreed to get out of bed and join us in what would mark her first appearance on a public broadcast. Possibly not her last after today’s star performance.
We have not had as much fun for quite a while now.
Nur Banu Molla
Esmeralda and Banu bonded immediately, had a great time discussing Turkish animal welfare and a laugh at the expense of the “crazy ladies” who have sadly dedicated their lives to slander us and try to undermine our work.
We had the chance to discuss the origins of our group, the breath of fresh air it has brought up to the Turkish animal welfare environment and, our immediate plans for the future.
Master Plan
All in all, a great experience and one that we hope well have the chance to repeat very soon.
Interestingly, the visit of today has made us realize the potential of radio as means of spreading our message. Over the next weeks we will be working towards setting up our own weekly broadcast…
Biz “Sahip Çıkalım!”da hergün birbirinden acayip davranışlara tanık oluyoruz. İnsanların hayvanlara yaptıkları anlaşılmaz ötesi; bunu hepimiz biliyoruz ve bazı insanlar bu konuda birşeyler yaparken bazılarıysa sadece izliyor.
Ancak zaman zaman bazı insanlar röntgenciliğin son noktasına gidiyor. Havlatavla ve ortakları Kanal T’nin yaptığı gibi.
TV’de yarışmaların her türlüsünü gördüğümüzü zannettiğimiz bir anda Kanal T dünyanın en saçma, garip, iğrenç ve sapkın sözde eğlencesiyle karşımıza çıkıyor. Bunu da, adı yaptığı rezilliklerle anılan, nefret edilen bir karakter olan Panter Emel’in sunuculuğunda yapıyor.
Her satıcının bir alıcısı olduğunu, televizyondaki kanallar karıştırıldığında varolduğundan haberdar bile olunmayan insanların görülebildiğini, alternatif gerçeklere gidilebildiğini biliyoruz.
Kanal T’nin Program Direktörü Turgut Moralı’nın durumu da bu olsa gerek. Kendisi kanalın Patronu.
Tam Türk Halkı hayvan haklarıyla ilgilenmeye başladığından, medya nihayet hayvanların iyiliğiyle ilgili konulara eğildiğinde ve tam da en çok saygı duyulan yazarlar bu konuyla ilgili sorunlara daha önce ulaşılmamış bir derinlikte yaklaştığında, tam hayvanlar hakları konusu tartışılmaya başlandığında bir televizyon kanalı çıkıyor ve olabilecek en düşük seviyede bir yayın yapıyor. Kısaca söylemek gerekirse hayvanların seks yapmasını destekliyor ve televizyonda yayınlıyor.
Biz “Sahip Çıkalım!”da ifade özgürlüğünden yanayız, ancak toplumu hayvanların seks yapmasını izlemekten zevk almaya yönelten bir televizyon programı çizgiyi aşıyor. Kanal T’nin burada yapmakta olduğu şey insanlığın en korkunç hali, Kanal T Zoofili’yi cesaretlendiriyor.
Ödül? Ortaya çıkan yavru köpekler onları yakalayanlara ödül olarak verilecekmiş.
Sahip Çıkalım! burada konuyu ne kadar kınadığını açıklıyor, fakat kınamamız sözle kalmayacak. Üyelerimizin hepsinin karşı çıkmakla ilgili vatandaşlık haklarını kullanarak bu konuda birşey yapmalarını istiyoruz.
Bu konuda yapacağımız iki şey var:
1. Turgut Moralı’nın ofisini arayarak (telefon numarası 0212 642 35 35) bu programın iptalini istemek. Bu kadar basit bir iş.
2. Sahip Çıkalım! Bu televizyon kanalının sponsorlarını (eğer varsa) tek tek arayacak. Durumu ne kadar kabahatli ve çirkin bulduğumuzu açıklayıp bu korkunç yayın kuruluşuna olan desteklerini çekmelerini rica edecek.
Internet, toplumun iletişim yollarını ve medyanın izleyicilerle ilişkisini tamamen değiştirdi. Çok uzun olmayan bir süre önce bize sunulanı almak zorundaydık. Ancak bugün izleyiciler medyaya ne yayınlamalarını istediklerini söyleyebiliyorlar. Kanal T Sivil Toplum hareketinin gücünü görmek üzere.
Turgut Moralı: 0212 642 35 35
Sizden ayrıca RTÜK’ü arayarak ve onlara yazarak bu program hakkında düşündüklerinizi iletmenizi istiyoruz.
We, at Let’s Adopt, get to see and deal with some pretty bizarre behavior on a daily basis. What humans do to animals is beyond description, we all know it, some of us get to do something about, most people are mere passive spectators.
But sometimes, some people bring voyeurism to the extreme.
This is the case of the internet site, Havlatavla and their partners Kanal T.
Just when we thought we had seen it all in TV formats there comes Kanal T with the most ridiculous, bizarre, disgusting and perverted notion of entertainment this country has ever broadcasted…. and all of it under the hosting of an infamous and despised character, Panter Emel.
We all know there is a public for everything, a quick stroll through your the cable networks will take you to places you didn’t even know existed, you’ll get to come into contact with people who, to put it mildly, live in an alternative reality.
This seems to be the case of Kanal T Programming Director, Turgut Moralı. In other words, the Channel’s Boss.
At a time when Turkish society is beginning to deal with the issue of animal rights, at a time when the nation’s leading media are finally becoming aware of the social issues regarding animal welfare, when the most respected writers are treating the issues with a depth not found until now, at a time of struggle and fight for the cause of animals there comes a TV Channel, broadcasting to the absolute lowest social strata, who, simply, will encourage and broadcast animals having sex.
We at Lets Adopt are all for freedom of expression, but a TV program that addresses to the masses encouraging them to watch, and enjoy, the pleasures of animal sex is where we draw the line. What Kanal T is about to do here is to cater to the lowest form of humanity, Kanal T will be encouraging Zoofilia.
And the prize? Whatever puppies are produced will be given away free to whomever want to catch them.
Lets Adopt hereby expresses its strongest condemnation for this program, but our disapproval will not just remain in words. We want our members, all of them to do something about this and exert their citizen’s rights to protest.
So we are going to do two things:
1. Call Turgut Moralı’s office on 0212 642 35 35 and simply, let them know that it is your wish for this program to be canceled. As simple as that.
2. Let’s Adopt will be contacting, one by one, the sponsors (provided that they have any) of this TV Channel. We will be expressing our strongest condemnation and will encourage them to withdraw their support to this ridiculous broadcasting enterprise.
The internet has completely changed the way society communicates and the way media companies engage with their audiences. Until not so long ago it was a bottom-down approach. Today it is us, the viewers who dictate what media broadcasts.
Kanal T is about to find out the power of Civil Social movement.
İzmir’de tanık olduklarımız iyice rahatsız edici olmaya başladı. CHP’den seçilen Karşıyaka Belediye Başkanı Cevat Durak kendisini diğer partilerin belediye başkanlarının da sık sık başvurdukları bir noktada konumladı. Yani, yalana başvurup kendi yaptıkları için başkalarını suçladı.
Ve biz yine bir Halkla İlişkiler curcunasıyla karşı karşıyayız. Neden? Çünkü Sayın Durak’ın karşısında bu defa Yağmur var; arkasına binlerce kişiyi almış, hiç bir art niyeti olmayan, 5 yaşında bir kız.
Sayın Durak’ın 5 yaşındaki Yağmur’un çocuk dünyasını yok etmeye hakkı yok. Belediye memurlarının istedikleri her şeyi yapabildikleri günler çok gerilerde kaldı. Bugünün dünyasında hepimiz her şeyin farkındayız, herkes birbirine bağlı. İzmir’de yapılan neyse dünyanın her yerinde izlenip yargılanabilir halde artık.
Yağmur tek bir şey istiyor. O da köpeği Sarı Kız’ın belediye tarafından alındığı yere bırakılması.
Yağmur, Sarı Kız ve arkadaşlarını geri istiyor!!! Canlı olarak!
Cevat Durak
Sayın Durak bugün kaybedilmiş bir kamuoyu savaşı veriyor. Yağmur’a karşı bütün savaşlar kaybedilmeye mahkum. Çünkü küçük Yağmur şimdiden bir kahraman. O, yanlış yönlendirilmiş belediye başkanlarının ürettiği suç ve yalanları geçmişte bırakan, daha büyük, daha iyi ve daha insancıl bir dünya arzulayan bir toplumun sembolü artık.
SON HABERLER: Bize iletilen son haberlere göre Karşiyaka Belediyesi tüm olanaklarıyla Sarı Kız’ı arıyormuş. Nereye attıklarını bilemiyorlar, bize de söyleyemiyorlar. Dua etsinler de canlı bulabilsinler.
What we are witnessing in İzmir defies description. Cevat Durak, CHP’s elected Mayor of Karşıyaka has decided to position himself in the same way that mayors from other political parties have done in the past. That is, by lying and blaming someone else for his misdeeds.
Once again, what we are witnessing is a PR catastrophe in the making. Why? Because this time Mr. Durak is fighting against a most formidable opponent, Yağmur, a 5 year old girl who has no agendas and the support of thousands.
Yağmur has only one goal in mind. She wants her dog Sarı Kız back to the place the municipality kidnapped her.
Yağmur wants Sari Kız and her friends back Alive!
Cevat Durak
Mr. Durak, to destroy the childhood dreams of 5-year-old Yağmur has absolutely no justification. Gone are the days where municipal officials could do whatever they wanted and get away with it. In today’s world we are all interconnected, and whatever you do in your neighborhood in İzmir can be seen, and judged, all over the world.
Today Mr. Durak is fighting a lost public opinion war. Any war waged against Yağmur is a lost one. Why? Because, little Yağmur already is a HERO. A SYMBOL for what this society should become one day whereas the crimes and lies of yet another misguided Mayor are the past of a nation which wants to become bigger, better and more humane.
LATEST NEWS: We have just been informed that they municipality of Karşıyaka is, apparently, desperately trying to locate Sarı Kız. They have no idea where they dumped her but they cannot tell us that. They better find her alive….
İzmir’den inanılmaz haberler aldık.
Her şeyden önce, Sarı Kız için yaptıklarınızdan ötürü size çok teşekkür ediyoruz. Belediye bize sizlerden yüzlerce telefon ve e-posta aldıklarını bildirdi.
Ancak bugün dehşet verici bir şey oldu. Sahip Çıkalım! Sarı Kıza bir aile bulmuş, Karşıyaka barınağına köpeğimizi almaya gitmiştik.
Yağmur ve Sarı kız
Karşımıza çıkan ise insanlığımızdan utandırdı bizi. Bu cehennem köşesinde konuştuğumuz belediye çalışanının söyledikleri bizi şoka soktu. Adam yüzümüze karşı bize Sarı Kız’ın barınaktan kaçtığını söyledi.
Bu adamlar herhalde bizim salak olduğumuzu düşünüyorlar. Karşıyaka barınağında 500′den fazla, kafeslerde, insanlık dışı koşullarda yaşam savaşı veren köpek var. Bu barınaktan kaçmak imkansız. Buradan hiçbir hayvanın kaçmadığına eminiz.
Şimdi ne yapacağız?
Sahip Çıkalım! Karşıyaka Belediye Başkanı’nın yaptıklarını tüm dünyaya duyuracak.
We have just received the most amazing news from Izmir.
First of all, thank you for your help in the case of Sarikiz. We have just been informed by the municipality that hundreds of you have emailed, and many have called.
Today something appalling has happened. Let’s Adopt had found an adoptive home for Sari Kiz and we went to the Karşıyaka Municipal shelter to get Sari Kiz out.
Yagmur and Sari kiz
What was waiting for us there is an insult to human decency.
To our surprise and bewilderement the Municipal Worker in that particular hellhole told us, right at our face that Sari Kiz has escaped the shelter.
Those people must think we are idiots.
The shelher has over 500 dogs. All them locked up in inhumane conditions. It is quite impossible for a dog to escape from that shelter.
I am absolutely convinced that no dog has ever escaped from that place. IT’S A LIE.
So.. what are WE going to do?
Let’s Adopt is now start a campaign that will expose the Mayor of Karşıyaka..
To beging with we are urging all of you to write to the municipality of Karşıyaka. on the following address:
Gün geçmiyor ki hayvanlara yapılan zulüm hakkında yeni haberler duymayalım.
Ve hatta bunların çoğunda da başrolde seçilmiş insanları görmeyelim. Genellikle de belediye başkanlarını.
Hikaye aynı. Başkan seçilir, arasında, Hayvan Hakları Yasasını takip ederek sokak hayvanlarının kontrolünü sağlamak da bulunan pek çok söz verir. Bir kaç ay sonra da bu seçilmiş kişiler insan doğasının en alçaltıcı içgüdüsüne yenik düşerek hayvanları öldürmeye, zehirlemeye başlarlar.
Bu işler böyle yürür, bilirsiniz…
Ama aslında bu hayvanlar sadece birisi onları bulup sokaklarda bakmaya karar verinceye kadar isimsiz kalırlar.
Geçen ay Ebru’nun bütün gazetelerin baş sayfasında yer bulan öyküsü bize umut olmuştu. Maalesef insanoğlu çabuk unutuyor ve sokak hayvanlarının çok azı meşhur olabiliyor zaten.
Sahip Çıkalım! Ebru’nun ölümünden para kazanmaya çalışmakla bile suçlandı hatta.
Bugün bunu burada çözeceğiz.
Yagmur and Sari kiz
Bu Yağmur’un ve en sevgili arkadaşı Sarı Kız’ın hikayesi. Yağmur İzmir’de yaşayan beş yaşında bir kız; kelimenin en saf anlamıyla bir hayvansever. Bu öyle bir saflık ki ikiyüzlülük ve önyargıyla karşılaşmadan önce, sadece çocukken yakalanabilen birşey.
Son üç yıldır hergün, Yağmur Sarı Kız’ın karnını doyurdu. Her sabah yarım saat erken kalkıp ana okuluna gitmeden önce yolunun üstündeki meydanda Sarı Kız’a yiyeceğini verdi ve onunla birkaç dakika oynadı.
Akşamları da durum aynıydı.
Hergün, yağmur da yağsa güneş de açsa…
yagmur friends
İki hafta önce Sarı Kız ve Yağmur’un hikayesi dramatik bir şekilde değişti. Karşıyaka Belediye Başkanı Cevat Durak, sokak hayvanları konusuna kendi yöntemleriyle son vermeye karar verdi. Bu yöntem, hayvanları toplayıp uzaktaki tepelere götürmek ve becerebildiği kadarını da dehşet verici bir toplama kampı olan Belediye barınağına tıkmaktı.
Ama sorun şu; Cevat Durak’ın yaptığı şey yasalara aykırı. Hayvan Haklarını Koruma Yasası açıkça, sokak hayvanlarının aşılanması, kısırlaştırılması ve bulundukları yere bırakılması gerektiğini emrediyor. Sarı Kız kısırdı, aşılıydı da. Yine de Cevat Durak, o ve onun gibi onlarcasını kamyonlara doldurup Nazi toplama kamplarını andıran bir “barınakta” açlık, susuzluk ve hastalıktan ölmeye mahkum etti.
Türk insanı çocuğunu sever. Onu mutlu etmek için yapmayacağı şey yoktur. Bu maalesef Cevat Durak’ı Yağmur ve okul arkadaşlarını ağlatmaktan alıkoymadı.
Sari Kiz locked up
Sarı Kız bugün atıldığı “barınakta” hayatta kalmaya çalışıyor. Yğmur’un gözleri yaşlı, arkadaşını özlüyor, bekliyor. Sayın Durak İzmir’in en güzel restoranlarından birinde arkadaşlarıyla balık yiyecek, ardından sevdiği diziyi seyretmek üzere evine gidecek.
We hear and read news about atrocities committed against animals on a daily basis.
Furthermore, in most cases, these atrocities are committed by elected people. In most cases, Mayors.
It’s always the same story. Mayor gets elected, lots of promises amongst them to do his best to contribute to the control stray animal population following the Animal Welfare Law. Then, after a couple of months promises are forgotten and the elected official gives free rein to its lowest instincts by engaging on a killing/poisoning spree.
This is how it works… and you all know it.
But you see… The thing is that normally those animals are anonymous beings to most except those who cared for them on the streets.
Last month we briefly saw a glimpse of light when we saw Ebru’s death make it to the front page of every single newspaper in the nation.
Unfortunately memories are short, and most stray animals don’t enjoy “celebrity” status.
Let’s Adopt was accused (amongst other things) of trying to profit from Ebru’s death and neglecting to showcase the plea of other strays.
Today we are going to do solve this.
Yagmur and Sari kiz
This is the story of Yağmur and her best friend, Sarı Kız (Blonde Girl). Yağmur is a five year old girl in İzmir; An animal lover in purest form, a purity that can only be enjoyed by children before they are tainted by bigotry and prejudice.
For the last three years Yağmur has been feeding Sari Kız daily… Every morning she would wake up 30 minutes earlier and rush out of the home on the way to the kindergarten without forgetting to stop at the square down the road to feed Sarı Kız and to play with her for a few minutes.
Same ritual at night.
Everyday. Rain or shine.
yagmur friends
Two weeks ago the story of Sarı Kız and Yağmur took a turn for the worse. Cevat Durak, the mayor of Karşıyaka, one of İzmir neighborhoods decided to end the stray dog problem his way, that is by rounding them up, dropping some in far away hills and dumping as many as possible, at a terrifying concentration camp for dogs.
Turkish people love children. They will do anything to make a child happy. Still, for years the Mayor of Karşıyaka has made Yağmur and her friends at school cry with his illegal acts.
The problem is, what Cevat Durak did is illegal. The Animal Welfare Law clearly states that stray dogs must be vaccinated, neutered and return to the place where they were found. Sarı Kız was neutered. She was also vaccinated. Still, Cevat Durak loaded her (and tens of others) on a truck and dumped them on a nazi-style concentration camp for dogs where they will die of hunger, thirst and disease.
Sari Kiz locked up
Sarı Kız is, today, desperately trying to survive at the “shelter” she was sent to. Yağmur cries, missing, waiting for her friend. Mr. Durak will have a nice fish lunch with his friends in one of İzmir’s best restaurants and return to his comfortable home to watch soap operas in the evening.
Cevat Durak
Please call Cevat Durak on his mobile is: 0532 418 28 86 / 0532 21311 18 or call the Municipality at 0232399 40 00.
Alternatively, if you are abroad just send them this link by email on
Öncelikle hepinize linkteki yazıya hızlı bir şekilde yanıt vermiş olduğunuz için teşekkür ederim.
Sayın Fatih Altaylı’nın mesaj kutusu kendisine hayal kırıklıklarını bildiren kişilerin postalarıyla dolup taşmıştır.
Sayın Altaylı bu durum karşısında bir bilgilendirme yazısı yollamıştır.
Sayın Fatih Altaylı’ya hızlı ve içten karşılığı için takdirlerimizi sunuyoruz. Bundan sonra kendisinin ve içinde Oğuzhan Beyaz ve Rahsan Gülşan’ın da içinde bulundukları ekibinin gazetecilik sorumluluğunu konusunda daha duyarlı olmalarını bekliyoruz.
Gazete köşelerinin bireylerin kendilerini özgürce ifade edebildikleri yerler olmaları gerçeğine dayanarak; Sayın Fatih Altaylı’nın, köşesini belli kesimlerin sesi olmasına izin vermekten kaçınması gerektiğini düşünüyoruz. Yine aynı şekilde; gazetesini, yabancı düşmanlığı, ırkçılık, eşcinsellik karşıtlığı, hayvan düşmanlığı ve hayvanların zehirlenmek yoluyla toplu katliamını destekleyen bir tavır takınmasından korumasını umuyoruz.
Fatih Altayli’s email box got flooded with your expressions of dissapointment.
Mr. Altayli has issued an acknowledgment.
We commend Mr. Altayli’s quick and sincere acknowledgement and we sincerely hope that from now on, his team, people like Oguzhan Beyaz and Rahsan Gulsan will gain a renewed understanding of the expression “journalist integrity”.
As for the newspaper editorial guidelines being just an expression of people’s complains we sincerely hope Mr. Altayli will do his best to avoid the masses to take control of his paper. Much in the same way we hope his newspaper will not become the voice of xenophobic, racist and anti-gay groups (and there are many of us amongst us), it shouldn’t become a voice for those who advocate animal cruelty and mass poisoning in our cities (and there are many of those either!)
Bugün, popüler gazetelerimizden HaberTürk’ün İstanbul ekinde başlığı şöyle olan bir haber çıktı:
“Aşılılar ama saldırıyorlar!”
Haberin görselindeki seçimleri ise birkaç yüz metre uzaktan çekilmiş bir anne-kız ve onları bir yudum ekmek umuduyla takip eden ve mutlulukla kuyruk sallayan bir köpek sürüsü.
Bu aslında bir sürpriz değil. İstanbul bölümü gazetenin çıktığı ilk günlerden beri sokak hayvanları meselesine olumsuz bir havada yaklaşıyor. Şaşırtıcı olan gazetenin başındaki Fatih Altaylı başta olmak üzere pek çok yazar ve çalışanının hayvanlara olan sevgisine rağmen bu durumun sürüyor olması. Grubumuzda HaberTurk’ten pek çok üyemiz olduğunu da biliyoruz.
Habercilikte doğrulukla ilgili yüzlerce özlü söz var. Basın, demokrasinin ayarının sağlanmasında çok önemli bir yer tutarken bir taraftan da habercilik standartlarından ve editoryal doğrulardan taviz verenler son derece tahrip edici sonuçlara yol açabilirler.
Türkiye’deki hayvan hakları konusu doğru yolu bulmaya başlamışken, ilerici bir Hayvan Hakları Yasası daha da güçlendirilerek uygulamaya sokulurken, ve her şeyden önemlisi tabandan gelen eğitsel hareketlerin toplumun, özellikle de geçlerin ve çocukların bilinç ve farkındalığını arttırmakta olduğu şu dönemde sözde bir gazetecinin popülist bir tavırla yazdığı bu haber, her gün gazetesinden doğruyu ve yanlısı takip etmeye çalışan kitleleri yanlış yönlendirmektedir.
Bu ülkede, konuyla ilgili tavırlarında dengeli, adaletli ve prensip sahibi pek çok gazeteci bulunuyor. Bu insanlar Türkiye’nin en önde gelen gazetelerinde yazıyor ve halkımıza “doğruluk” denen dar patikada önderlik ediyorlar.
Tabii bir de diğerleri var…
Sayın Fatih Altaylı’ya söylemek istediğimiz şu: Ne kadar arzu etsek de aşı açlık ve susuzluğa çare değildir, aynen cehalet ve dar görüşlülüğe olmadığı gibi.
Lütfen, saygılı bir dille, Fatih Altaylı’ya HaberTürk’ün sokak hayvanlarıyla ilgili editoryal tavrına katılmadığınızı bildirin.
Lütfen bu mektubu kopyalayarak Fatih Altaylı’ya gönderin.
İletişim: faltayli@htgazete.com.tr
faltayli@cyh.com.tr
Sayın Altaylı,
Gazetenizi çıktığı günden beri izlemekte olan, ve piyasadaki örneklerinden çok daha ilerici ve öncü niteliklerinden ötürü takdir eden bir okurunuz olarak size, özgür düşünceye ve güçsüz ve ünsüz de olsa haklıyı savunmaya yönelik tavrınızdan ötürü teşekkür ederim.
HaberTürk, Türkiye’de gazeteciliğin uzun süredir arayışında olduğu taze bir nefes olmuştur. Eminim pek çok okur benimle aynı düşünceyi paylaşacaktır.
Ancak, gazetenizin ilk günlerinden itibaren İstanbul ekinde ulusal bölümlerin tam tersine bir “sokak hayvanları politikası” izlendiği görülmektedir.
Ulusal gazete ne kadar insancıl, ne kadar doğrudan ve iyiden yanaysa İstanbul o kadar “sokak hayvanları korkutuyor” “başıboş hayvanlar saldırıyor” “korkudan dışarı çıkamıyoruz” türünden kışkırtıcı ve hayvanları heddef gösteren nitelikte haberler geçmektedir.
Bunun en son örneği ise bugün gazetenizde yayınlanan “Aşılılar ama saldırıyorlar” başlıklı, bir anne kızı bir lokma yemek için takip eden aç ve susuz bir kopek grubunu gösteren haberdir.
Sevgili Altaylı, uygar bir ülke özlemimiz içinde herbirimizin üzerine düşen görevi yapmak zorunda olduğu bir dönemdeyiz. Gazeteniz de bu uğurda savaş vermekte ve beğeniyle kabul görmektedir. Sizden, ülkemizin aklıbaşında hayvanseverleri olarak dileğimiz, lütfen editoryal masanızda (İstanbul eki) bu konuda daha dikkatli ve duyarlı davranılması ve bu çaresiz ve suçsuz hayvanların hedef haline getirilmemesidir.
Sizin de bir hayvansever ve savunmasızı nasıl her pahasına savunmaya hazır olduğunuzu çok iyi bildiğim için bu mektubun yerine ulaştığına eminim.
Saygılarımla,
Lütfen bu bağlatıyı ilgileneceğini düşündüğünüz kişilerle paylaşın.
Today the popular newspaper Haberturk, in its İstanbul edition published an article with the following headline:
“They are vaccinated but they attack”
To illustrate that insidious statement they choose to published picture taken from a few hundred meters away of a group of stray dogs happily wagging their tails whilst following a lady and her daughter in the hope of a piece of bread, perhaps.
This doesn’t come as a surprise as the newspaper Istanbul edition has been covering the stray animal issue in a negative light since its beginning. What is surprising is that the Editor in Chief of this newspaper, Fatih Altaylı is known for his love for animals and so do most of the writers in this newspaper. We, in fact have quite a few members in our group who work for HaberTurk.
There are hundred quotes out there that deal with the necessity of integrity in journalism. The Press, as much as it is needed to keep democracy in check can become a very destructive force when those in charge of keeping its editorial integrity fail to do what is right.
The article of today is one of such examples.
At a time when Turkish animal welfare seems to be finding the correct path, at a time when the country’s progressive Animal Welfare Law is being modified and strengthened, at a time of expanding awareness and reflection about our shortcomings, of unprecedented grassroots and education efforts addressed to the youth in order to shape the nation there comes a so-called-journalist, publishing an misleading article in a paper read the masses who are daily trying to decide what is right and what is wrong.
There are many great journalists in this country known by their balanced, fair and principle stance on the issues that matter. They write for some of the leading newspapers in Turkey and they face a daily struggle trying to lead this nation through a narrow path of integrity.
And then there are the others…
We would like to say this to Mr Fatih Altaylı: As much as we would love it to be vaccination is not a remedy for hunger and thirst. Neither is it for people’s ignorance and bigotry
Please write to Fatih Altaylı and respectfully express your rejection at Haberturk’s editorial line on Stray Dog issues.
Please copy and send the following letter to Fatih Altayli
Gazetenizi çıktığı günden beri izlemekte olan, ve piyasadaki örneklerinden çok daha ilerici ve öncü niteliklerinden ötürü takdir eden bir okurunuz olarak size, özgür düşünceye ve güçsüz ve ünsüz de olsa haklıyı savunmaya yönelik tavrınızdan ötürü teşekkür ederim.
HaberTürk, Türkiye’de gazeteciliğin uzun süredir arayışında olduğu taze bir nefes olmuştur. Eminim pek çok okur benimle aynı düşünceyi paylaşacaktır.
Ancak, gazetenizin ilk günlerinden itibaren İstanbul ekinde ulusal bölümlerin tam tersine bir “sokak hayvanları politikası” izlendiği görülmektedir.
Ulusal gazete ne kadar insancıl, ne kadar doğrudan ve iyiden yanaysa İstanbul o kadar “sokak hayvanları korkutuyor” “başıboş hayvanlar saldırıyor” “korkudan dışarı çıkamıyoruz” türünden kışkırtıcı ve hayvanları heddef gösteren nitelikte haberler geçmektedir.
Bunun en son örneği ise bugün gazetenizde yayınlanan “Aşılılar ama saldırıyorlar” başlıklı, bir anne kızı bir lokma yemek için takip eden aç ve susuz bir kopek grubunu gösteren haberdir.
Sevgili Altaylı, uygar bir ülke özlemimiz içinde herbirimizin üzerine düşen görevi yapmak zorunda olduğu bir dönemdeyiz. Gazeteniz de bu uğurda savaş vermekte ve beğeniyle kabul görmektedir. Sizden, ülkemizin aklıbaşında hayvanseverleri olarak dileğimiz, lütfen editoryal masanızda (İstanbul eki) bu konuda daha dikkatli ve duyarlı davranılması ve bu çaresiz ve suçsuz hayvanların hedef haline getirilmemesidir.
Sizin de bir hayvansever ve savunmasızı nasıl her pahasına savunmaya hazır olduğunuzu çok iyi bildiğim için bu mektubun yerine ulaştığına eminim.
Eğitim, dünyayı değiştirmek için kullanabileceğiniz en güçlü silahtır.
Nelson Mandela
Çocuklarımıza verdiğimiz eğitim onların bundan sonraki yaşamlarında takip edecekleri çizgiyi belirler ve toplumumuzun geleceğini şekillendirir.
Bunu düşünerek, Sahip Çıkalım! şimdiye kadar giriştiğimiz en iddialı girişimi başlatıyor; Genç Sahip Çıkalım!
Bu grup Türkiye’deki en önemli internet-merkezli eğitsel grup olacak. Amacımız, ülkemize hayvansever kuşaklar yetiştirmek.
Bu, çok özel olduğu kadar çok da farklı bir biçımde yönetilecek bir grup olacak:
Grubun ve grubun blog sayfasının yöneticisi, en genç üyelerimizden biri olan Zeynep Dal. Zeynep insanlıkta iyi olan ne varsa içinde barındırıyor. Okulda son derece başarılı, açık fikirli, şefkatli, sosyal ve eğlenceli, inanılmaz bir genç kız. Zeynep aynı zamanda yaşının çok ötesinde birr uh derinliğine sahip. Ama Zeynep’i başkalarından ayıran başlıca özelliği hayvanlara olan sevgi ve anlayışı.
Zeynep bu görevinde yalnız bırakılmayacak. Arkasında ona Türkiye’nin gençlerine güçlü bir hayvanlara sevgi, saygı ve şefkat mesajı göndermesinde destek olacak eğitimciler ve tasarımcılardan oluşan bir ekip bulunacak.
Zeynep Dal Türk çocukları için bir örnek. Ve eminiz ki basındaki arkadaşlarımız bize Zeynep’i tanınan bir isim yapmakta, bu girişimi yaymakta, böylece ülkemizi ve dünyayı daha iyi kılmakta yardım edeceklerdir.
Anne-Babalara bir not: Sahip Çıkalım! üyeleri olarak lütfen çocuklarınızı Genç Sahip Çıkalım!’a üye olmaya davet edin!
Anne-Baba olmayanlara bir not: Yeğenleriniz, kuzenleriniz, arkadaşlarınızın çocukları… Davet edin, bizimle yürüsünler.
Education is the most powerful weapon, which you can use to change the world.
Nelson Mandela
The education our children receive today will establish their course in life and shape our society in the future.
This in mind, Let’s Adopt! launches its most ambitious initiative today, Young Let’s Adopt!
This group will become the most important internet-based educational group in Turkey. Our goal is, help cultivate future generations of animal lovers in our country.
This is going to be a very special group, and very different in the way other groups are run:
The Administrator of Young Let’s Adopt! and the group’s blog, youngletsadopt.wordpress.com will be Zeynep Dal, one of our youngest members. Zeynep embodies what is good about humanity. She is an incredible young girl who excels at school; she is open minded, generous, social and fun. Zeynep has also a depth of character far beyond her years. But what truly sets Zeynep in a league of her own is her love and understanding of animals.
Zeynep will not be alone in this task though. Assisting her there will be a complete team of educators and designers who will help her send the young people of Turkey a powerful message of love, respect and care for all animals.
Zeynep Dal is a role model for the children of Turkey. We are confident that our friends in the media will help us make Zeynep a household name and help this initiative in its goal, to improve the country and the world.
A note to all parents: As a member of our group please invite your children to be members of Young Let’s Adopt!
A note to those who are not parents: Cousins, nieces, nephews, children of your friends… Invite them, let them walk with us!.. HERE!!!
Yıllardır Türkiye’deki hayvanseverlerin itibarı birtakım internet tahrikçiklerinin durmak bilmeyen, ahlaksızca tacizine tarafından kirletilmeye çalışıldı.
Hayvanseverlik kisvesi altında HAYKOD çevresinde toplanan bu acaip gurup mükemmel insanları terörize edip adlarına leke sürdüler.
Sahip Çıkalım! bu gülünç iddialara ve saldırılara yanıt vermeme politikası izlemektedir. Biz, tam bir şeffaflıkla üzerimize düşeni yapmayı sürdürmüş ve ülkenin en büyük hayvan hakları örgütü haline gelmiş bulunuyoruz.
Bu, yapmamız gerekenleri yapmıyor olduğumuz anlamına gelmiyor elbette.
Biraz sonra görecek olduğunuz belgeler, (ne kadar kalacağı belli olmaz ama) Boğaziçi Üniversitesinde memur olarak çalışan Nuray Şakar hakkında açılan davalara ait.
Bu belgelerde Avukat Ahmet Kemal Şenpolat’a yönelik olmadık taciz ve hakaretler göreceksiniz.
Konuya ciddiyetle yaklaşan mahkeme Nuray Şakar’ı sorguladı, evini aradı ve bilsayarının hard diskine el koydu. Nuray Şakar Ahmet Kemal Şenpolat’la bağlantıya geçmekten men edildi.
Dertleri bununla da kalmayacak. Pazartesi günü, biz de üç kişi hakkında kendi davamızı açåcağız; Gamze Erkök Neer, Hamiyet Şahin ve Nuray Şakar.
Gamze Erkök Amerika’da yaşıyor. Uzunca bir süre deTürkiye’ye dönemeyecek çünkü burada hakkında açılan davalar var. Hamiyet Şahin ve Nuray Şakar da pek uzağa kaçamayacaklar.
Bundan sonra Nuray Şakar’dan pek fazla ses çıkacağını sanmıyoruz. Bu davalarla birlikte açık ve net de bir mesaj gönderiyoruz. Yaptıklarınız bundan böyle yanınıza kalmayacak.
For years the reputation of Turkish animal lovers has been soiled by the continuous and vicious slander of a gang of internet agitators.
Under the cover of an animal welfare organization, HAYKOD, a motley crew of individuals have terrorized wonderful people, who demoralized, have seen their reputations tarnished.
Lets Adopt! has made a policy of not replying to ridiculous rumors and attacks. We continued doing what we do, with total transparency until we have become the country’s largest animal welfare network.
Still, this doesn’t mean we don’t take measures.
The documents you are about to see are the court files of Nuray Sakar, until now staff at Bogazici University (for how long remains to be seen)…
In it the documents describe a series of henious crimes and insults against one person, Ahmet Kemal Senpolat.
The court took the matter seriously and this is the result. Nuray Sakar was interrogated, her house searched, her computer hard drive seized. She has been banned for communicating with Ahmet Kemal Senpolat.
Her problems won’t end here though… on Monday we will open our own case for slander against three people, Nuray Sakar, Gamze Erkok and Hamiyet Sahin.
Gamze Erkok lives in the US. She won’t be returning to Turkey for a very long while as she has causes pending here, Hamiyet Sahin and Nuray Sakar wont be able to run too far.
It is highly unlikely that we will hear from Nuray Sakar again. With this we send a clear and unequivocal message. Some behaviors wont be tolerated any longer.
Bugünkü yazı hayvanlarla değil insanlarla ilgili. İnsanlarla, ve değişiklikle…
Sahip Çıkalım – Let’s Adopt Türkiye’deki hayvan koruma ortamını tamamen değiştirdi.
Birden bire, statükoyu değiştirmeye kararlı bir grup sabit fikirli insan çıktı ortaya.
Sahip Çıkalım – Let’s Adopt’un ortaya çıkmasından önceki statüko neydi? O kadar da eski olmadığına göre hatırlamanız zor olmasa gerek.
Yalnız.
Yalnız, çevrenizdeki olayların gelişmesini izlerken uzun süre kendinizi nasıl hissettiğinizdir… Suç teşkil eden davranışlar ve sistemli yalancılıkla meşgul belediyeler, en temel sözlerini unutum hayvanlarını sokakların acımasız yaşamına terk eden hayvan sahipleri, her gün vahşice hayvanlara zulüm eden sayısız insan, etkilerine tanık olduğunuz ve ruhunuzun çaresizlik içinde haykırmasına neden olan davranışlar… Etrafındaki insanlar da pek yardımcı olmuyorlardı. Aileniz, hayvanlara karşı hissettikleriniz yüzünden size sırt çevirdi, anne babanız siz ortada yokken ağladığı için köpeğinizi dışarı attı, kocanız kurtardığınız kedi yavrularından kurtulmadığınız takdirde sizi terk etmekle tehdit etti.
Yalnızdınız.
Sonra, insanlara en önemli şeyi sunan bir grup çıktı ortaya. Bir bağlantı. Bir kabile. Sahip Çıkalım – Let’s Adopt size, sizin gibi insanlarla bağlantı kurma olanağını sundu. Size başkalarından destek alma, basit bir önerme çerçevesinde arkadaşlıklar kurma, hayvanlara sevgi ve saygı gösterme olanağını, bir yaşam tarzını sundu.
birden herşey değişmeye başladı. O yıllar süren yalnızlığın bir hayalden ibaret olduğunu düşünmeye başladınız. Aslında sizin gibi başkaları da vardı. Pek çok başkaları. Yolun aşağısında, her gece evinin rahatını bırakıp mahalledeki başıboş hayvanları beslemeye çıkan şu bey vardı. Birkaç yüz metre ilerde, hayatlarını yaralı hayvanları kurtarıp, rehabilite edip onlara ev bulmaya adamış çok tatlı bir çift vardı… birden bu insanlar sizin etrafınızdaydılar.
Sahip Çıkalım – Let’s Adopt hiç bir şey yapmadı, sadece o bağlantıyı kurdu.
Sahip Çıkalım – Let’s Adopt çok özel insanların bir ağıdır. Sizin gibi, grubun gücünden güç alan, inanılmaz şeyler başarmaya kararlı, ve en önemlisi, örnek olarak önderlik eden insanlar…
Hepsini kurtaramayız. Üyelerin sayısı ne kadar çok olursa olsun, eylemlerimiz üyelerimizin çalışmalarıyla sınırlıdır. Ama size yolunu öğretebiliriz, SİZ bir kurtarıcı olabilirsiniz, ve SİZ diğerlerine yolunu öğretebilirsiniz.
Doğal olarak, bu yeni yaklaşım insanları rahatsız etti. Birden bire, bugüne kadar komplo teorileri ve anlamsız yalanlarla kafanızı ütülemeye çalışan küçük bir doyumsuz insan grubu kendilerini tehdit altında hissettiler ve yaz sonundaki sivrisinekler gibi daha saldırganlaştılar. Emaillerle akıl almaz yalanlar, ancak zayıf bir beyinde şüphe yaratacak suçlamalar gidip gelmeye başladı. Sorun şu ki, zayıf beyinler yer yerde var. Suçlayıcılar, hepimizin ortak bir yönünü, vatan sevgisini harekete geçirecek düğmeye basmaya çalıştılar.
Birden bire bu doyumsuz kişiler Sahip Çıkalım – Let’s Adopt’un ülkenizin imajını lekelemeye çalıştığını, Sahip Çıkalım – Let’s Adopt’un Türk Milletini küçük düşürmeye çalışan global bir komplonun bir parçası olduğunu söylemeye başladılar.
Bu suçlamalar öyle anlamsız ve akıl almaz ki, onları ortadan kaldırmak için bir çaba harcamayacağız. Onlara inanmaya hazır zayıf beyinli insanlar, küçük yeşil adamlara inandıkları gibi, bunlara da inanacaktır. O zayıf beyinler hasata hazır, ve arada sırada kanuni yollara başvurup onları af diler halde dize getirmekten (daha önce oldu) başka yapabileceğimiz bir şey yok.
Yapabileceğimiz şey çalışmaya devam etmektir. SİZİN yapabileceğiniz, şimdiye kadar yaptıklarınıza, yardım etmeye, hayvanları kurtarmaya, haksızlıklarla mücadele etmeye, doğruları söylemeye, ve bütün bunları artık yalnız olmadığınızın bilincinde olmanın verdiği cesaret ve kararlılıkla yapmaya devam etmektir!!!
Bağlantıyı kurmaya devam edin. Bugün sizleri, arkadaş listenizdeki her bir kişiyi Sahip Çıkalım – Let’s Adopt’a üye olmaya davet ederek bu harika grubun erişim alanını ve etkisini genişletmeye davet ediyorum. Bunu bugün yapın, çünkü o insan kalabalıkları arasında hala sizin bu grubu bulmadan önce hissettiğiniz gibi kendini yalnız hissedenler var.
The post today is not about animals but about people. It is about people and its about change.
Lets Adopt has completely changed the animal protection environment in Turkey.
From seemingly out of nowhere arrived a group of single minded individuals who was totally committed to change the status quo.
What was the status quo before the emergency of Let’s Adopt? It should be easy for all of you to remember as it wasn’t so long ago.
Alone.
Alone is the the way you felt for so long watching events unfold around you. Municipalities engaging in criminal behavior and systematic lying, pet owners failing to honor their basic promise to animals abandoning them to a merciless life on the streets, vasts numbers of people engaging on savage acts of animal cruelty, daily, acts whose effects you witness and made your soul cry in desperation.
People around you didn’t help much either. Your own family rejected you because of the way you felt towards animals, your parents threw away your dog because he cried when you were not around, your husband threatened to leave you unless you got rid of those kittens you rescued.
You were alone.
And then a group arrived who offered what matter most to people. A connection. A tribe. Let’s Adopt offered you the possibility to connect with people like you. It gave you the chance to seek support on others, to build friendships around a simple premise, a way of life, love and respect to animals.
Suddenly things started to change. You started to feel that all all those years of isolation had been merely an illusion. As a matter of fact there were others like you. Many others. Down the street there was this gentleman who night after night would leave the comfort of his home to feed the stray animals in the neighborhood. A few hundred metres away there was this nice couple who had made their life mission to rescue and rehabilitate injured animals and find them families… suddenly those people were all around you.
Let’s Adopt did nothing but building that connection.
Lets Adopt is a network of very special people. People like you, empowered by the strength of the group, committed to achieve extraordinary things and, most importantly, leading by example.
We cannot save all of them. No matter how big the number of members our action are limited to the extent of the work of our members. But we can teach you the way so that YOU become a rescuer, so that YOU show the way to others.
Logically, this new approach upset people. Suddenly a small group of embittered individuals that until now had been constantly pounding your head with conspiracy theories and senseless lies felt threatened and, like mosquitoes at the end of the summer became more and more virulent. Amazing lies were emailed back and forth, senseless accusations that would only instill doubt in a weak mind. Problem is, weak minds are all around. The slanderers tried to push a button, what all of us have in common, the love for our country.
Suddenly those embittered individuals started saying that Let’s Adopt is trying to destroy the image of your country, that Let’s Adopt is part of a global conspiracy to ridicule the Turkish nation.
Those accusations are so senseless and outrageous that we wont be making any effort to dispel them. Those people with weak minds ready to believe them will do so, much in the same way they believe in little green men. Those weak minds are ready for the picking and there is nothing we can do about it other than start the occasional legal
action and bring them to their knees asking for forgiveness (it has happened before).
What we can do is to continue working. What YOU can do is to continue doing exactly what you do, helping, rescuing animals, fighting injustice, speaking the truth, and doing so with the courage and conviction that comes from the knowing that you are not alone anymore!!!
Continue building the connection. Today I want to invite you to continue spreading the reach and influence of this amazing group by inviting each and every single person on your friends list to join Lets Adopt. Do it today, because amongst those masses of people there are still many who feel as lonely and isolated as you felt before you found us.
Dün bizim için üzücü bir gündü. Dünkü postada belirttiğimiz gibi minik bebeğimiz Kara öldü. Onu kurtarabilmek için Erzurum’a bir ekip göndererek Kara’yı aldırıp Ankara’ya hastaneye geri götürmek de dahil insan olarak yapabileceğimiz her şeyi yaptık ama çok geç kalmıştık.
Bugün size madalyonun diğer yüzünü de göstermek istiyorum.
Gunes before
Yaklaşık 10 gün kadar önce yardım etmemiz için başka bir dava geldi. Resimlere baktığımızda küçük siyah bir sokak köpeği yavrusunun arka bacaklarında belli belirsiz biçimde alçılarla yattığını gördük. Görüntü groteskti. Eğreti alçılar tamamen amatörce yapılmıştı ve yavru köpek büyük acılar çekiyordu. Alçı o kadar yanlış yapılmış, o kadar zarar vericiydi ki köpek yavrusunu hemen İstanbul’a getirip veterinerimize götürmeye koordine olduk. Görebildiğimiz kadarıyla hayvan için durumun geri dönüşümsüz hale gelmesi ve kötürüm kalması zaman meselesiydi. İki bacağı da kırılmıştı. Küçük dostumuzla (adını Güneş koyduk) ilk ilgilenen veteriner ancak kasaplık bir iş çıkarmıştı. Küçük Güneş’in acil ameliyat edilmesi, iki bacağına da metal plakalar konulması , enfeksiyonun yayılmasının engellenmesi gerekiyordu. Güneş kurtarıldı. Gelecek haftalarda gelişimi ile ilgili size bilgi vereceğiz.
Geçen cumartesi üyelerimizden birinden bir telefon aldık. Yavru köpeği açıkça çok hastaydı. Hemen köpeği Cihangir’de bulunan adı Vet. Yasin olan veterinerine götürdü. Yasin köpeğe birkaç saniye baktıktan sonra hayvanın hastalığının distemper olabileceğine karar verdi. Belki distemperdi…belki… ancak Vet. Yasin hiçbir distemper testi yapmadı, testlere inanmadığını söyledi. Sonra, ölümcül bir hastalık olan distemperi tedavi etmek için yavru köpeğin diyetini çiğ beslenmeden Hills’e geçirmeyi emretti.
İnanamadık. Aceleyle köpeği alıp şu anda diğer hayvanlardan izole olarak tutulduğu ve spesifik distemper tedavisi gördüğü veterinerimize götürdük. Yavru köpek yaşayacak ancak bunun için Vet Yasin’e teşekkür ediyor olmayacağız. Vet Yasin’e kalsaydı zavallı hayvan şimdi gömülecekti.
Tüm bunlar ve son iki yıldır yaşadığımız deneyimler bizi derinden düşündürdü. Veterinerlik meslek uzmanları arasında muazzam bir güvenilirlik ve sorumluluk eksikliği var. Tıp uzmanları olan veterinerlerin büyük yükümlülükleri varken cinayet yanlarına kalabiliyor. Veterinerin büyük bir çoğunluğu (elbette hepsi değil) sahip oldukları varsayılan bilgi ve uzmanlıktan aldıkları otorite pozisyonunu istismar etmekteler. Gerçek ise oldukça farklı. Çoğu veterinerin ne yaptıklarından haberleri yok. Hastalık ve tedavisine karşı yaygın bir cehalet var. Bazı mezunlar belediye masalarında bütün gün çay içmeye daha meyilli görünüyorlar, diğerleri kendilerini geleceğin oyuncak ve karlı mama (çöp paketleri) satıcıları olarak tahayyül ediyorlar. Çok az bir kısmı gerçek anlamda mesleklerinde sivriliyorlar.
Gunes after
Lets Adopt bu veterinerleri ödüllendirmek istiyor, ve bu veterinerler için adanmışlık düzeylerinin ve üstün başarılarının farkına varılmasından ve takdir edilmesinden daha büyük bir ödül olamaz.
İşte bu nedenle bugün Lets Adopt Veteriner Üstün Başarı Ödülünü anons ediyoruz.
Lets Adopt sizlerden şükran duyduğunuz veterinerleri, kendi veterineriniz veya kontağınız olmuş olan diğer veterinerlerle iyi veya kötü deneyimlerinizi yazmanızı ve şu adrese göndermenizi rica ediyor: award.letsadopt@gmail.com
Daha sonra Lets Adopt gönüllülerimiz tarafından değerlendirilmiş olan veterinerlerin bir listesini oluşturacak.
Ödülün değeri kendi içinde yeterince kıymetli. Mesleklerinde çok başarılı olan bu veterinerler tüm üyelerimize önerilecek ve isimleri basına bildirilecektir. Takımımız tarafından onaylanan her kliniğe, uygulamalarındaki başarılarını daha da arttırmalarına yardımcı olması umuduyla Lets Adopt onay plakası gönderilecektir.
Hayat ne kadar iyi olduğunuzla değil, ne kadar iyi olmak istediğinizle ilgilidir…
Viktor Larkhill
Let’s Adopt
Yesterday was a sad day for all of us. As announced on yesterday’s post our little baby Kara couldn’t make it. We did all that was humanly possible to rescue her, including sending a team to Erzurum to get her out of there and drive her back to a Hospital in Ankara but we got there too late.
Today I want to show you the other side of the same coin.
About 10 days ago we received another plea for help. When we opened the pictures we saw a little black stray puppy lying on the fields with what vaguely looked like two casts around her back legs. The image was grotesque. The two makeshift casts were completely amateurishly applied, the pup was suffering from massive sores. That cast was so wrong, so damaging, that we immediately coordinated to have the puppy brought to Istanbul and taken to our vet. As far as we could see it was a matter of days before the situation became irreversible and the puppy ended crippled for life.
Both legs were broken. The veterinarian that first saw our little friend (we called her Gunes, Sun in Turkish) had done a butchers job.
Gunes before
Little Gunes had to be urgently operated, both her legs had to be fixed with metal plates, quickly spreading infection was contained.
Gunes was saved. Over the coming weeks we will be informing you about her progress.
Last Saturday we received a call from one of our members. Her pup was clearly very sick. She immediately took the dog to her vet in Cihangir, someone going by the name of Vet. Yasin, who, after looking at him for a few seconds decided that the pup could be sick with Distemper. Maybe is distemper.. Maybe…. Vet Yasin didn’t use any distemper test, he said he didn’t believe in tests.
Then, to treat distemper, a killing disease the vet demanded that the dog was changed from a diet of raw meaty bones to kibble, Hills.
We couldn’t believe it. We rushed to get the pup and took him to our vet where he is currently isolated and given specific distemper treatment. The pup will survive, but it wont be thanks to Vet. Yasin. Had it been for Vet Yasin that poor animal would be now buried.
Gunes after
All of this and what we have been experiencing over the last two years has made us reflect. There is a tremendous lack of accountability amongst the Veterinary profession. Whilst there are massive liability issues surrounding the medical profession the Veterinarians are, literally, getting away with murder. A big number of vets (not all, of course) are abusing their positions of authority coming from supposed knowlege and expertise. The reality is very different. Most vets have absolutely no clue of what they are doing. There is widespread ignorance about disease and its treatment, some graduates seem to be more inclined to sit in a municipal desk drinking tea all day, others
envisage themselves as future sellers of toys and commercial food (crap-in-a-bag). Very few of them aim to truly excel in their profession.
Lets Adopt wants to reward those who do, and to those vets there can be no better reward that recognition and acknowledgment of their level of commitment and excellence.
This is why today we are announcing the Lets Adopt Award for Veterinary Excellence.
Over the coming months Lets Adopt volunteers will be evaluating veterinary clinics all across Turkey.
Let’s Adopt asks you to write your testimonials, your experiences with your vets or others you have been in contact with, good or bad and send them to the following email address: award.letsadopt@gmail.com
Lets Adopt will then produce a shortlist of vets that will be evaluated by our volunteers.
The Award of Veterinary Excellence is, in itself, valuable enough. Those vets who excel in their profession will be recommended to all our members and their names will be released to the Press. Every clinic approved by our team will be sent the Lets Adopt badge of approval in the hope that it will help them better their practices even further.
It is not how good you are, it is how good you want to be….
Birkaç gün once Sahip Çıkalım kayıtsız kalamayacağımız bir yardım çağrısı aldı.
Son günlerde elimizde o kadar çok vaka var ki, bazılarına yetişemiyoruz. Neden mi? Çünkü biz birkaç gönüllü tarafından yürütülen bir grubuz ve yetişemediğimiz kadar çok işimiz var. Daha fazla gönüllüye, boş söz söyleyip durmak yerine olağanüstü şeyleri başarabilecek kişilere çok ihtiyacımız var.
Dün öyle bir yardım çağrısı geldi ki es geçemedik.
Dişi bir köpek yavrusu, ismi Kara. Köpek yavrusu istismar edilmiş ve korkunç derecede şiddete uğramıştı. Akciğerleri parçalanmış, çenesi kırılmıştı. Yavru acı içerisinde ağlıyordu. Hayatta kalamayacağını anlamak zor değildi.
Bu köpek yavrusu Erzurum’daydı, ülkenin uzakdoğusunda.
Erzurum’da olduğunu duyduğum anda aklıma hemen Jonah geldi. Jonah geçen sene Van’da kaza geçirmiş ve “hayvansever”lerin koordinasyon eksikliği ve internet iftiracılarının işe karışması nedeniyle hiç ekipmanı olmayan ve içindeki veterinerlerin köpekleri koyun ve inekler kadar tanımadığı bir hayvan hastanesinde acı içerisinde can vermişti.
Bu seferkinin farklı olacağı konusunda kendimize söz verdik.
Erzurum’daki insanlardan köpeği uçakla bize göndermelerini istedik ki buradaki hastanede tedavi ettirebilelim. Bu mümkün olmadı. Ne kadar çabaladıysak, ne kadar seçenek sunduysak da bir türlü yapılamadı. Köpek yavrusunu almak zorunda olduğumuzu biliyorduk.
Sorun şu ki Erzurum uzak. Çok uzak. Tam olarak 1.057 kilometre.
Daha sonra neler yaptığımızı ve Kara’nın Ankara’ya getirilmesini nasıl organize ettiğimizi uzun uzun anlatmayacağız. Bu, Sahip Çıkalım’ın bilgi birikimiyle oldu ve bizi özel yapıyor; şu kadarını söylemek gerekir ki hayvan hakları topluluklarındaki HİÇ KİMSE bizim bu kopek yavrusunu güvenli bir yere getirmek için yaptıklarımızı yapmazdı.
Hiç kimse.
Biz ise Erzurum’dan dün gece 2 köpek yavrusu kurtarduk, Kara ve Limon.
Kara Ankara’daki en iyi hayvan hastanelerinden birine gitti. Durumu ciddi şekilde kritikti. Akciğerlerinde çok fazla enfeksiyon vardı ve iç kanaması durdurulmaya çalışılıyordu.
Birkaç dakika once, 21:00’de öldü. Kazanamayacağı bir savaştı.
Limon’un sağlığı ve durumu iyi. Bulunduğu yerde kalsaydı hayatta kalamayacağını biliyorduk. Çok akıllı bir çocuk, akıllı olduğu kadar şanslı da çünkü ne olursa olsun bizim bakımımız ve korumamız altında olduğu için iyi olacak.
Limon şanslıydı, çok çok şanslı.
Eğer bu özel köpeği sahiplenmek isterseniz lütfen bizimle iletişime geçin. O kendisi için mükemmel aileyi arıyor ve biliyoruz ki mükemmel aile aramızdan biri.
Yesterday, Let’s Adopt received one of those calls for help that couldn’t be ignored.
In recent days we have been swamped with cases that, most of the time, we are unable to help with. Reasons? We are a group run by a bunch of volonteers and we are totally overwhelmed. We need more volunteers, people committed to achieve extraordinary things not just empty words.
Yesterday we received a call for help that we just couldn’t pass on.
It was a female puppy. Her name: Kara. The puppy had been abused and hit with extreme violence. Her lungs were crushed and her jaw was shattered. The pup was crying in pain. We could quickly see she was not going to make it.
The puppy was in Erzurum, in the Far East of the country.
When I heard Erzurum I inmediately thought of Jonah, the pup that last year was crushed to death in Van and that, because of the lack of coordination of “animal lovers” and the interference of internet slanderers ended up dying in some under equipped and badly managed veterinarian hospital at the hands of a group of vets who, simply put, knew more about cows and sheep that they knew about dogs.
We promised ourselves this case would be different.
We tried to have the people in Erzurum to fly the dog to us so that we could treat him at our hospital. This proved impossible. No matter how much we tried, how many options we offered them, it just couldn’t be done. We knew we would have to go get the pup.
Problem is, Erzurum is far. Very far. Exactly 1.057 kilometers away.
We will not elaborate on what we did next and the way we organized to have Kara brought to Ankara, it is part of the Lets Adopt know-how and what makes us special, but just let me say this, NOBODY in the animal welfare community would go to the extent that Lets Adopt went to get this pup to safety.
Nobody.
We ended up rescuing two puppies from Erzurum yesterday night, Kara and Limon.
Kara went straight to one of Ankara best veterinary hospitals. Her condition was extremely critical. She had a massive lung infection and we tried to control her internal bleeding.
She died a few minutes ago, at 21.00. In the end this was a battle she couldn’t win.
Limon is a good state of health, he is in good shape. We knew he wouldn’t survive at the place where he was. He is an extremely clever boy, clever and lucky because no matter what happens he will be ok as he is under our care and protection.
Limon has been lucky, very very lucky.
Please contact us if you wish to adopt this very special dog. He is looking for the perfect family and we know this family is here amongst us.
Lütfen bunları açın ve bütün tanıdıklarınızla paylaşın… İlki iki yıl önce oluşturduğumuz temel Let’s Adopt/Sahip Çıkalım hakkında. Diğeri de Türkiye Ligi Şampiyonu Beşiktaş’ın yıldız oyuncularından Michael Fink ile bir söyleşi. Michael, yakın bağlarımız bulunan PETA’nın sözcüsü.
Yazılı basının tutumundaki değişiklik son derece önemli. Sanırım bu, dev bir doğru tutumla üstesinden gelinebilecek, gelinmesi gereken sorunları anlama, varlığını kabul etme dalgasının bir parçası.
Lets Adopt/Sahip Çıkalım aynen bunu yapmaya – yani değişiklik ve kabullenme için insanları dürtmeye – devam edecek. Eminim bu arada çok kimseyi rahatsız edeceğiz, ama bu iyiye alamettir, çünkü bir şeyleri değiştirebilmek için kabul edilemeyen statükoyu savunanları rahatsız etmek gerekir.
Hayattaki yegane amaçları bize çamur atmak olanların suratlarını hayal edebiliyorum.
These are the two articles published yesterday in Hurriyet..
The first one is about Lets Adopt/Sahip Cikalim, the grassroots organization we created two years ago. The second one is an interview with Michael Fink, a star player at the National Champion of the Turkish League, Besiktas. Michael is a spokesman for PETA, with whom we have close links.
The change in attitude on the part of the printed is extremely significant. I believe this is part of a massive wave of understanding and acknowledging on a number of problems that, with the right attitude can, and should be addressed.
Lets Adopt/Sahip Cikalim will continue doing precisely that, pushing for change and acknowledgment. I am sure we will upset many people in the process, but this is good, because to change things you need to upset those who defend the unacceptable status quo.
I can imagine the faces of those who have made their life mission to slander us…
Herşeyi değiştirmeye çalışırız.
Statükonun bizi rahatsız eden bir parçasını bulduk, iyileştirilmesi gereken, değişmek için sabırsızlanan bir şey, ve onu değiştirdik.
Biz büyük, kalıcı ve önemli bir değişiklik yapmaya çalışıyoruz.
Nihai hedefimiz Türkiye’de hayvanlara gösterilen davranışları iyileştirmek. Biz, bir barınağa hapsedilmek ya da bir belediye tarafından uzak bir ormana atılmak yerine her köpeğin ve her kedinin sahiplenileceği bir ülke yaratmak istiyoruz.
Sahip Çıkalım topluma ulaştı ve hayvanları umursayan, daha önce barınaklarla ilişkisi olmamış, tutkulu insanlarla bağlantı kurdu. İlerleme büyük bir hızla gerçekleşiyor. Hedefimiz toplumu tamamen değiştirmek.
Bir fikir yaratmak, bir fikri yaymak basit bir iş değil.
Biz değişikliği simgeliyoruz. Öncekinden sonrakine. Zamanda, fikirlerin yaratıldığı ve farklı şekilde uygulandığı bir anı yaşıyoruz.
Biz önderliğe inanıyoruz. Değişiklik yapma tarzımız bir sistemi etkilemek için para ya da güç kullanmak değil, önderlik etmek.
Biz bir kabile yarattık.
Sahip Çıkalım, önderlik etmekle ve insanları bir fikre bağlamak, kendi kabilemizi yaratmakla ilgili.
Kabileler dünyamızı değiştirebilir, kabileler politikaları değiştirebilir, sayısız insanı, onları yapmak istemedikleri bir şeyi yapmaya zorladığınız için değil, onlar bağlantı kurmak istedikleri için bir araya getirebilir.
Sahip Çıkalım değiştirilmeye değer bir şey buldu, bir kabile topladık, bir fikri yaydık, ve bizden çok daha büyük bir şey, bir hareket oluştu.
Sahip Çıkalım sadece bir organizasyon değildir, bir harekettir.
Sahip Çıkalım’da ülkenin her tarafında hayvanlar için çalışmaya ve fikirlerimizi yaymaya istekli binlerce insan var.
Milyonlarca insana değil, fikirlerimizi tekrar tekrar yaymayı üstlenecek kadar onları önemseyecek sadece bin kişiye ihtiyacımız vardı.
Sahip Çıkalım bir kitlesel hareket değil, onunla hiç ilgisi yok. Biz gerçekten inananları bulmaya çalışıyoruz. Nitelik istiyoruz, nicelik değil.
Hayvan severleri biz icat etmedik. Biz sadece onlara önderlik etmeye karar verdik.
Bir buçuk yıl önce, zaten bu arzuya sahip, ama birbiriyle bağlantısız bir grup oluşturduk. Biz sadece insanları organize ettik ve bir hareket yarattık.
Biz aykırı inançlara sahibiz. Biz saldırganız. Statükoya baktık, abartılmış hayvan istifçileri tarafından yönetilen hayvan barınaklarına baktık, ve bu devam edemez dedik. Bu statükoya katlanamayız. Beğenmiyoruz. Ayağa kalkıp durumu zorlamaya, ileri götürmeye istekli idik. Başımızı eğmek, bunun işe yaramayacağını söyleyenlere inanmak yerine herşeyi farklı organize ettik. Üyelerimiz statükoya baktılar, anlamsız olduğunu gördüler, ve bağlantı kurmayı ne kadar istediklerini farkettiler. Bunu tek başımıza yapamayacağımızı anladık, ama başkalarının da bize katılmasını sağlarsak hep beraber inanılmaz sonuçlar elde edebilecektik.
Dinlemek isteyen insanlara bir öykü anlattık. Şiddetle birbiriyle bağlantı kurmak istiyen insanlardan bir kabile oluşturduk. Biz bir harekete önderlik ediyoruz, ve değişiklikler yapıyoruz.
İnsanları rahatsız etmemiz gerekiyordu. Neden? Çünkü eğer kimseyi rahatsız etmiyorsanız statükoyu değiştirmiyorsunuz. Çoğumuz bizim gibi insanlarla bağlantı kurmak istediğimiz için bağlantılar yaratıyoruz. Biz önderlik yapıyoruz. Değişiklikler önderliğe odaklanarak gerçekleştirilebilir.
Ayrı ayrı çalışarak grubun büyümesini ve fikirlerimizin yayılmasını sağlayacak, güçlenmemiz için zamanlarını ve becerilerini hibe edecek üyelerden bir çalışma grubu oluşturduk.
Niye hayvanlara yardım etmeyi seçtik? Çünkü bu bizim için önemli. Etrafımızdaki insanların bu bağlantıya, önderliğe ihtiyaçları vardı, onlar için bir fark yarattı.
Önderlik etmek için insanlardan izin almak gerekmez. İnsanlar buradan sonra nereye gideceklerinin gösterilmesini bekliyorlardı.
Sahip Çıkalım statükoya meydan okudu. Eşsiz bir kültür oluşturduk. İnsanlar arasında bağlantı kurduk. Ve son bir şey daha yaptık, bağlılık sözü verdik. Davaya bağlandık, kabileye bağlandık, insanlarımıza bağlandık, hayvanlara bağlandık.
Benim için bir şey yapmanızı isiyorum. Yapmanızı istediğim şey hareketimizi yaymak için etrafınızdaki herkese bizden bahsetmeniz, bir arada hareket ederek Türkiye’deki bütün hayvanların yaşamını iyileştirebileceğimiz fikrini yaymanız.
We try to change everything.
We found a piece of the status quo, something that bothered us, something that needed to be improved something that was itching to be changed, and we changed it.
We try to make big, permanent, important change.
Our final aim is to improve the treatment of animals in Turkey. We want to create a country where every dog and cat will be adopted instead of being locked up in some shelter or drop in some far away forest by a municipality
Lets Adopt has gone to the community and connected with people who care about animals, people not previously involved in animal shelters, people with passion. Progress is made at a fast rate.Our aim is to completely transform the community.
Creating an idea, spreading an idea is not a simple task.
We signify change. From before to after. We are living a moment in time when ideas are created and implemented differently.
We believe in Leadership. The way we make change is not by using money or power to influence a system but by leading.
We have created a tribe.
Lets Adopt Its about leading and connecting people with an idea, creating our own tribe.
Tribes can change our world, tribes can change politics, align numbers of people not because you force them to to do something against their will but because they wanted to connect.
Lets Adopt found something worth changing and we assembled a tribe that spread an idea that became something far bigger than ourselves, creating a movement.
Lets Adopt is not just an organization, it’s a movement.
Lets Adopt has thousands of people around the country willing to work on behalf of animals and spread our ideas.
We didnt need millions of people..we only needed a thousand people who cared enough to spread the idea time and again.
Lets Adopt is not a mass movement, that is not what it’s about. What we are trying to do is finding the true believers. We want quality, not quantity.
We have not invented animal lovers. We merely decided to lead them. One and a half years ago we funded a group that was disconnected but who already had a yearning. We just organized people and created a movement.
We are heretics. We are transgressors. We looked at the status quo, we looked at the animal shelters run by glorified animal hoarders and said: this cannot continue. We can’t abide this status quo. We dont like it. We were willing to stand up and move things forward. Instead of keeping our head down, instead of believing those who told us this wouldn’t work we organized things differently. Our members looked at the status quo, they could see it made no sense and realized how much they wanted to be connected. We could see we could not do this by ourselves, but if we could get other people to join us then together we could all achieve amazing results.
We told a story to people who wanted to hear it. We connected a tribe of people who were desperate to be connected to each other. We lead a movement and make changes.
We needed to upset people. Why? Because If you are not upsetting anyone you are not changing the status quo. We build connections, realizing that most of us needed to connect with people like us. We lead. By focusing on leading is where change comes.
We created a working group with members that would work individually to make the group grow and spread our ideas, members that would donate their time and skills to make us stronger.
Why did we choose to help animals? Because its important to us. The people that surround us needed the connection, needed the leadership, it made a difference to them.
We didn’t need permission from people to lead them. People were waiting to be shown were to go next.
Lets Adopt has challenged the status quo. We have built a unique culture. We connected people to one another. And we did one last thing.. we committed. We committed to the cause, we committed to the tribe, we committed to our people, we committed to the animals.
I want to ask you to do something for me. What I want you to do is to enlarge our movement, to talk to everyone around you about us, to spread the idea that we can improve the life of all animals in Turkey by acting together.
Ebru esin vermeye devam ediyor ancak tartışma sona ermiş değil. Hayvanlara karşı şiddet gündemde kalmaya devam ediyor.
Önümüzdeki haftalarda Sahip Çıkalım! ülkemizde hayvanlara uygulanan şiddete hakkında farkındalık geliştirmek üzere bir takım girişimlerde bulunacak.
İlki burada… Arkadaşımız Maria Danes Ebru’nun hikayesinden o denli etkilenmiş ki oturup harika bir şarkı yazmış. Bu duygu dolu rock baladı ‘EBRU’ adını taşıyor ve onu tanımış olanların hayatlarını doğrudan ya da dolaylı olarak nasıl etkilediğini anlatıyor.
Sizi Maria’nın MySpace sayfasıyla başbaşa bırakıyoruz. Tıklayıp bu harika ve duygu dolu parçayı dinleyin.
‘Ebru’
Written and performed by Maria Daines and Paul Killington
Published by NorthStar Music, UK
www.maria-daines.com
Bazı gerçekler o kadar çıplaktır ki, insanlar onlara acır ve biraz da olsa üstlerini örtmeye çalışır. Edward R. Murrow
Beklendiği gibi, Animalia Kliniği’nden Dr. İlhan Gökgöl, nihayet ifadesini değiştirdi.
Basına geçen Cuma verdiği bir açıklamada, İlhan Bey Marmara’nın köpeği Ebru’nun Akut (Ağır) Travma’dan öldüğünü kabul etti.
Ebru yaşlılıktan ÖLMEDİ.
Ardından İlhan Bey, bir hafta önce Sahip Çıkalım tarafından açıklanan, korunmasız bir hayvana bir veya daha fazla kişi tarafından yapılan bir saldırının profiline tıpatıp uyan bir resmi tamamlamak üzere yaralanmaların ayrıntılı bir tarifini verdi.
Biz tesadüflere inanmayız. Bir binanın içine girmesine izin verilmeyen sokak köpeği Ebru’nun yüksek bir yerden düşmüş olabilmesi ihtimali yok denecek kadar azdır. Yaralanmaların şekli araba çarpması sonucu oluşabilecek yaralanmalara uymuyor. Yaralanmanın zamanı önemli değil.
Öte yandan, Marmara Oteli Ebru’nun yaşlılıktan öldüğünde ısrar ediyor.
Halkla İlişkiler felaketleri açısındanbu kolay unutulacak gibi değil. Halkla İlişkiler örtbası nadiren işe yarar, ve toplu iletişimin parmağımızın ucunda olduğu bir toplumda hiç yaramaz. Kötü Halkla İlişkiler, ne kadar çok olursa olsun, gerçeği saklayamaz. Gerçek her zaman kazanır
Dün saygın bir köşe yazarı Ebru’nun katilini bulmak için koyduğumuz USD 2,000 ödülü köpeğe Taksim Meydanında bir anıt dikmek için kullanmamızı önerdi, ve çok kimse bu fikri uygun buluyor. Sahip Çıkalım iki nedenle bu gibi planlara katılmamaktadır:
a) Biz bu işi yapan kişi veya kişilerin oralarda bir yerde olduğuna, ve yakında bulunacaklarına inanıyoruz.
b) Eğitim parayı harcamak için çok daha iyi bir yoldur.
Yarın, 8 Haziran Pazartesi günü, Sahip Çıkalım Marmara Oteli’nin sahipleri ve Animalia Veteriner Kliniği’nden Veteriner İlhan Gökgöl’e ulaşıp onları Türkiye’de Hayvanlara Kötü Muameleye karşı ülke çapındaki bir farkındalık kampanyasının ön saflarında olmaya davet edecek.
Bir hatayı kabul etmekte küçük düşürücü hiçbir şey yoktur. Marmara Oteli hiçbir şekilde Ebru’nun ölümünden sorumlu değildir, ama bu konudaki duruşunu en kısa zamanda değiştirmelidir. Bunu yapmaları bir zayıflık olarak algılanmayacaktır. Tam tersine, Ebru’nun ölümünün gerçek nedenleri konusunda nihayet aydınlatılmış olan halk bunu olumlu bir gelişme olarak görecektir. Şimdiye kadar gösterilen ilgiye bakılırsa, hem basılı hem de internet tabanlı medya da bunu olumlu bir ışıkta algılayacaktır.
Viktor Larkhill’in Sahip Çıkalım’ı medya tarafından ancak bir aptalın inanacağı akılalmaz yalanlarla suçlanmıştır. Hayvan ticareti, hayvan katliamı, hayvan kaçakçılığı… Hatta Marmara Otelinin müdürü tarafından köşe yazarı Ayşe Arman vasıtasıyla açıkça Avrupa Birliğinden milyonlarca Euro elde edebilmek için bir tiyatro sergilemekle bile suçlandık. Ayşe Arman’a cevabımız şuydu: SİZ buna gerçekten inanıyor musunuz? Maskeli bir adam tarafından yönetilen AB sponsorluğunda bir Facebook grubu… SİZ buna gerçekten inanıyor musunuz?
Son bir-iki günün olayları bize bazı şeyler öğretti.
1. Türk toplumu hızla değişiyor. Birkaç yıl önce Ebru gibi bir hayvanın ölümü oradaki taksi durağından öteye geçmezdi. Bugün Türkiye’deki bütün büyük (ve küçük) gazeteler yaşlı bir sokak köpeğinin ölümünü yazıyor.
2. Gazetecilik kendisini tanınmayacak boyutlarda değiştiriyor. Haber inanılmaz hızla yayılıyor, ve bu haber inanılır bir kaynaktan geliyorsa bu ülkenin her köşesine ulaşıyor. Yalan ve iftiranın modası geçti. Şimdi gerçek hakim.
3. Beklenmedik bir durumla karşılaşınca insanların, kurumların, hükümetlerin ilk tepkisi gerçeği inkar etmek, karmaşık ve kapsamlı yalanlar uydurmak. Bu strateji eskiden işe yarıyordu, artık yaramıyor. Bugünün bilgi toplumunda gerçek uzun süreli saklanamıyor.
4. Sahip Çıkalım bir buçuk yıl gibi kısa bir zamanda Türkiye’deki en yaygın hayvan koruma ağı haline geldi. Binlerce dağılmış ve birbiriyle bağlantısı olmayan insan bugün görünmez bağlarla bağlı, ve tek amaçları bu ülkedeki hayvanlar yararına çalışmak. Hayvanları barınaklara hapsetmekle meşgul yorgun ve acımasız insanlarla (onların kimler olduğunu biliyorsunuz) dolu bölünmüş ve dağılmış hayvan organizasyonları, yerini yeni bir nesil hayvan aktivistlerine bırakıyor. Her boş dakikalarını hayvanların yaşamlarını değiştirmeye çalışarak geçirmeyi seçen bir grup genç (ve o kadar genç olmayan), hevesli profesyonel… Bir idealle yönlenen, silahları mantık ve bilgi olan, ve hepsinden önce iletişimin temel kurallarının farkında olan insanlar…
5. Bugün Sahip Çıkalım yeni logosunu açıklıyor. Slogan, ‘Hayvanlara umut, insanlara esin’ bizim hedefimiz. Türkiye’nin hayvanlara davranışlarında kalıcı değişiklikleri ancak ilham ve eğitimle gerçekleştirebiliriz.
Ebru’nun ölümünü izleyen saatlerde kendiniz hakkında ne öğrendiniz? Büyük olasılıkla, daha önce tahmin ettiğinizden daha fazla etkilendiğinizi öğrendiniz. Aniden bir boşluk ve utanç duydunuz. Ebru’nun ölümünün farkına varılmadan geçip gitmesine izin vermeyin. Eğer siz de benim gibi düşünüyorsanız, ve benim ümit ettiklerimi ümit ediyorsanız, sizden rica ediyorum, bir daha asla Ebru’nun katlanmak zorunda kaldığı gibi bir haksızlığa göz yummayın. Sizden, hayvanlara eziyet edenlere engel olmanızı, onların karşısına, onlar doğaları gereği korkak oldukları için hiç korkmadan çıkmanızı rica ediyorum. Hayvanına kötü davrandığını bildiğiniz birini sorgulamaya çekinmeyin, şu anda cehennem hayatı yaşamakta olan bir masum için müdahale etmeye, onu kurtarmaya ve yeni bir yaşam sunmaya korkmayın.
Son olarak, Ebru’nun kritik durumunun duyurulmasından sonraki saatlerde onlarca insandan yaşlı dostumuzu evlat edinme teklifleri geldi. Şimdi o, kendisini hiç kimsenin incitemeyeceği daha iyi bir yere gittiğine göre, aşağıdaki evlat edinilecekler listemizdeki hayvanlardan birini evlat edinmeyi, ya da ona geçici bir yuva sağlamayı düşünmenizi rica ediyorum:
The sad events of the last couple of days have taught us a number of things.
1. Turkish society is changing fast. Just a few years ago the death of an animal like Ebru wouldn’t have made it past the local taxi stand. Today every major (and minor) newspaper in Turkey is reporting on the death of an old stray.
2. Journalism is transforming itself beyond recognition. News travel at an amazing speed, and when the news come from a credible source those news will reach each and every corner of this nation. Slander and lies are out. Truth is in.
3. When faced with an unforeseen circumstance people, corporations, governments first reaction will always be to deny the truth is build elaborate lies. This strategy worked in the past, it doesn’t today. In today’s information society truth cannot be hidden for long.
4. Lets Adopt has become, in barely one and a half years, the largest animal protection network in Turkey. Thousands of previously scattered an unconnected people united now through an invisible link, a group whose only goal is to work on behalf of the animals in this country.
What was previously a divided and scattered group of animal organizations filled with tired and bitter people busy locking dogs in shelters (you know who they are) has given way to a new generation of animal activist. A group of young (and not so young), energetic professionals willing to spend every spare minute in changing animals lives. People driven by an ideal and armed with logic and knowledge and above all a clear understanding of the basic rules of communication.
5. Today Lets Adopt launches its new Logo. The tagline: “Saving animals, inspiring humans” is precisely our aim. Only through inspiration and education we will be able to make lasting changes in the way Turkey treats its animals.
What did you learn about yourself in the hours after Ebru’s death? You very likely learned that you cared more than you previously thought. You suddenly felt a feeling of emptiness and shame. Dont let Ebru’s death pass unnoticed. If you feel what I feel, and if you hope as I hope, I ask you never again to turn a blind eye to an injustice like the one Ebru had to endure. I ask you to stop animal abusers and face them head on without fear as they are, by nature, cowards. Dont be ashamed of questioning someone that you know mistreats his animal, dont be affraid of intervene, rescue and offer a new life to an innocent who is currently living in hell.
Finally, In the hours after the announcement of Ebru’s critical condition we received tens of offers from people wanting to adopt our old friend. Now that she is gone to a better place where noone will hurt hurt her, I will kindly ask you to consider adopting or fostering one of the animals in our adoption list, here:
In a day marked by the tragedy of the loss of Ebru, the stray dog, one
of Istanbul’s most endearing symbols we have witnessed one of the most
blatantly misguided examples of a PR exercise.
The Marmara cared flawlessly for Ebru for over a decade. They allowed
her to stay on the premises, they feed her, water her and provided for
all veterinary treatment. The Marmara was, and still is, an example of
how a company should exercise its civic and humane duty. So… up to
here is great.
But then the unexpected happens. Ebru gets kicked like a ball by some
thug or thugs in the vicinity. The animal the hotel had protected for
so long is fatally injured and ends up dead 48 hours later.
What would have been just a sad but quiet event some years ago
inmediately found its way onto the computer screens of many thousands
of people in a manner of minutes. And this presented a PR challenge
for the Marmara hotel.
It was a matter of choice:
a) Present themselves as the concerned entity that had lost an old friend.
b) Rush to the veterinary clinic, collect the body in a hurry to avoid
further questioning and issue a statement saying the poor innocent
Ebru died of old age. In short, pretend it didn’t happen.
Conventional wisdom would have said The Marmara choose option A. It
would have been a great opportunity to show the human side of a great
company.
Instead it choose option B.
Since the Press caught on the unfortunate event the Public Relations
Team of the Hotel has been working overtime issuing press statements,
and sending emails to its Business/Gold members stating that Ebru died
of old age.
Why would they do that? They obviously cared for that animal. Why
would they go to such extend as to fake the cause of death?
The answer its simple: Its bad for business.
What would people think about the ability of the Marmara to take care
of its guests if they cannot even take care of their dog? Is the Taxim
area a safe place to stay? Is it advisable to walk around at night?
Some would even think.. ummm.. maybe people will think its not safe to
come to Istanbul.. so.. lets pretend poor old Ebru just up and died!!!
On one side you have Turkish largest animal protection network, who,
unfortunately, has to deal with similar cases on a daily basis,
presenting accompanying pictures showing Ebru just out of an operation
and showing a massive scar across her belly. That operation lasted for
hours and it wouldn’t have been perform hadn’t it been because of its
extreme urgency. Ebru presented clear signs of trauma and this had
nothing to do with old age.
On the other hand you have a nervous Public Relation executive
desperately trying to deal with a situation for which he was clearly
not prepared.
Here are the pictures and the story. Ebru is dead. Her body has been
collected by the Hotel. To this time we have no idea of what happen
with Ebru’s body.
Surely, The Marmara PR Team will come out with a good answer for that question.
Our suggestion, the Marmara should look at its PR policy and they
should try a more open, transparent and honest approach in the future.
After all the Marmara group is an institution in this country.
Lets Adopt wont engage in further discussion on this issue. Instead we
maintain our reward of USD 2000 to whomever provides vital information
which leads to the conviction of Ebru’s killers.
Lets Adopt
LAST UPDATE: Ilhan, the veterinary surgeon at Animalia has declined to
make any statements on the issue of Ebrus death.
Some of you will find this puzzling. It is not so. Ilhan is an
excellent professional and he cannot release false statements. He
would never announce Ebrus cause of death old age.
Once again, we applaud the work of the Maramara hotel for the last
12-14 years… unfortunately they decided to follow the advice of a
wrong PR adviser..
There are already calls for a Boycott to the Marmara Hotel. Lets Adopt
will NOT support any calls for Boycott to the Marmara Hotel, on the
contrary, we hope their business continues to flourish and they keep
to their pet-friendly policy, support of the Istanbul stray and
sponsor of some of the most dedicated animal protectors in this city.
“Taksim Marmara Otel’in köpeği Ebru için adalet
Ebru, neredeyse 12 yıldır İstanbul’un sembollerinden biri olmuştu.
Safkan bir İstanbul sokak köpeği olan Ebru pekçokları tarafından
İstanbul’un merkezi olarak kabul edilen Taksim’deki The Marmara oteli
tarafından sahiplenilmişti. Bu zaman içinde Ebru herkesin önünde
buluştuğu bu mekanın karakteristiklerinden biri haline gelmiş, bu iyi
huylu ve sevecen köpek kentimizi ziyarete gelen bir çok ünlüye de
patisini uzatmıştı. Kimler yoktu ki bu ziyaretçilerin arasında;
Elçiler, devlet adamları, yıldızlar, işadamları, dünyanın dört bir
köşesinden gelen turistler, kapının önünde sevgilisini bekleyen
aşıklar…
Ebru her zaman oradaydı, otel girişinin sağındaki paspasının üstünde,
sanki son zamanlarda hoşgörü, iyilik ve şefkatin anlamını unutmuş olan
bu kentin ortasında bu soyut kavramların bir simgesi olarak, bazen
ayakta, bazen paspasının üzerinde yatarak karşılıyordu
ziyaretçilerini.
Ebru dünyanın en prestijli yayınlarına, hatta önde gelen tasarım
dergisi Wallpaper’a bile konu oldu. Dergi bu harika hayvanı kapağına
koydu ve altına da şunu yazdı: İstanbul, En İyi Kent!
Geçen hafta Ebru’nun hayatı dramatik bir şekilde değişti. Bir veya
birkaç şahıs tarafından dehşet verici bir saldırıya uğrayan Ebru, bu
kişilerin herhalde en sevdikleri futbolcuları taklit etmek için
karnına attıkları bir, iki, üç, beş… sayısını bilmediğimiz sayıda
tekmeyle yaralandı. Bu saldırı hayvanlara işkence yapanlardan
beklendiği üzere şiddet dolu ve acımasızdı. En kötüsü de, onlarca
belki de yüzlerce insanın gözleri yaşanan bu vahşete kimsenin dur
dememiş olması, bu gaddar serserileri kimsenin durdurmamış olmasıydı.
Ebru kötülüğün gözlerine bakakaldı öylece. Onu tüm güçleriyle
defalarca tekmelediler. Canları sıkılıp gittiklerinde kaldırımda
hareketsiz kaldı. Ebru kendini hiç o gece olduğu kadar yapayalnız
hissetmemişti. Sonunda binbir güçlükle ayağa kalıp The Marmara’nın
önündeki köşesine dönebildi, oradan da hemen Vet. Dr. İlhan Bey
tarafından acilen ameliyata alınmak üzere İstanbul’un en iyi hayvan
hastanesi Animalia’ya kaldırıldı.
Göğüs kafesinde çeşitli yaralanmalar, akciğerde hasar, diyaframda
çeşitli zedelenmeler… Ebru’nun bağırsakları darbelerin etkisiyle o
kadar yer değiştirmişti ki kalbine ulaşmıştı neredeyse. Becerikli ve
deneyimli cerrah Ebru’nun iç organlarını bir bulmacanın parçaları gibi
yerlerine yerleştirmek zorunda kaldı.
48 saat direndikten sonra, 1 Haziran, Pazartesi günü Ebru hayata veda etti.
Yaşadığı korku ve şaşkınlık sonsuza kadar bizimle olacak.
İlgilendiğimiz tüm korkunç olaylar arasında Ebru’nun dramı ruhumuza
bambaşka bir şekilde ve çok derinden dokundu.
Bir ulusun kahramanlarına karşı davranışı o ulusun değerlerini
yansıtır. İşte bu yüzden Ebru (ve onun gibi binlercesi) için oturup
düşünmeli ve bu hikayelerin hakkımızda anlattığı gerçeklerle
yüzleşmeliyiz.
Türkiye’nin en büyük hayvan hakları topluluğu olan Sahip Çıkalım!
Olayın şahitlerine ulaşacak, gerekli kanıtlara ulaşacak, raporları
hazırlayacak ve bu vahşi saldırının sorumlularını tüm belgelerle
birlikte adalete teslim edecek.
Ancak önce bu insanlıktan uzak kişileri bulmak için yardımınıza
ihtiyacımız var. Sahip Çıkalım! bu gaddarca saldırıya dair, saldırıyı
gerçekleştirenlerin mahkum edilmesini sağlayacak bilgisi olanlara 2000
USD ödül veriyor.
Bu olaya tanıksanız, veya tanık olan başkalarını tanıyorsanız,
biliyorsanız lütfen Viktor Larkhill’le bağlantıya geçin.
v.larkhill@googlemail.com
Bu arada, bu güzel köpeğe, Ebru’ya, bunca yıl bakan, onu koruyan The
Marmara Oteller Grubuna teşekkür ediyoruz. Ebru bizim için The
Marmara’nın sakinlerinden biriydi. Kendilerine kayıplarından dolayı
üzüntümüzü ve en içten taziyelerimizi iletmek istiyoruz.
Saygılarımla,
Viktor Larkhill
——————–
Justice for Ebru: the dog of the Marmara Hotel Taxim.
For nearly 12 years Ebru was a symbol of this great City, Istanbul.
A pure Istanbul stray Ebru was “adopted” as a puppy by the Marmara
Hotel in Taxim, the square that many consider Istanbul centre. For
over a decade, Ebru has been a fixture of this emblematic location.
This kind and affectionate dog has been greeting and extending her paw
to countless personalities visiting our beloved city. Ambassadors,
Heads of State, businessmen, tourists from every corner of the world,
Ebru was always there, standing or lying right by the Hotel Concierge,
a symbol of hope kindness and tolerance in a city that in recent times
seems to have forgotten the meaning of those abstract concepts.
Ebru has been featured in some of the worlds most prestigious
publications, even Wallpaper, the leading design publication, put this
amazing animal on its cover under the Headlines: Istanbul, Best City!
Ebru’s life just took a dramatic turn las week. Ebru was brutally
attacked by one or more individuals who, presumably trying to emulate
their favorite footballers, proceeded to merciless kick her in the
stomach one, two, three, multiple times. The attack was savage and of
a brutality typical of animal abusers. Worst of all, it happened in
plain view of tens, possibly hundreds of people who did nothing to
stop the merciless thugs.
Ebru stood there, looking into the eyes of evil. They kicked her with
their full strength time after time. She suffered as they walked
again, leaving her paralized on the pavement. Never Ebru felt more
alone that that night. Eventually she returned to her corner in front
of the Hotel from where she was rushed to Animalia, one of Istanbul’s
best veterinary clinics where Vet. Ekim Ilhan performed an emergency
operation.
Multiple fractures in the thoracic box, damaged lungs, a fractured
diaphragm. Ebru’s intestines were pushed up by the force of the blows
and reached the heart area. The skilled veterinary surgeon had to
re-compose Ebru internally, much like a puzzle.
After 48 hours of struggle Ebru passed away today Monday the 1st of June.
The fear and confusion she must have felt will forever leave an
impression in our minds. Of all the cases we have worked on this one
has touched our souls in a profound way.
A Nation’s treatment of its Heroes is a reflection of its values. We
must therefore reflect about what the story of Ebru (and countless
animals victims of abuse) tells us about ourselves.
Let’s Adopt, the biggest animal welfare network in Turkey will track
down witnesses, collect available evidence, prepare necessary reports
and bring the culprits to justice but first we have to find them and for that
we need your help. Let’s Adopt will offer a USD 2000 reward to
whomever provides information that leads to the conviction of those
who committed this despicable atrocity.
If you witnessed, or heard of anyone who witnessed the events
described above, please contact Viktor Larkhill on: V.Larkhill@googlemail.com
We want to thank the Marmara Hotel Group for the many years of
protection offered to this beautiful dog. Ebru was, officially, a
resident of the hotel, and we want to express our most sincere
condolences for their loss.
Kaplancik was a 6 week old male kitten who was looking for his “forever
home.” Here we had a gorgeous little tiger!
Kaplancik had lost his mum when he was 4 weeks old, he was rescued, taken
to a vet for his shots and taken to a temporary foster home where he
learnt how to use a kitty toilet, take baths on the sink and sleep on
the pillows!!!!
He has also learnt to watch TV, loved football and
watched action movies and played high-risk games with his
toys. His favorite pastime was to sit on peoples laps and purr as well
as playing with the two dogs of the house he was being fostered at.
Kaplancik’s new life in his permanent home incorporates dogs as well.
Kaplancik now lives with Onur and Tuba, a young couple in Istanbul, and Mojo the dog. Mojo gave Kaplancik a warm welcome to the home,and they love playing with one another.
Chanel’s story is somewhat atypical amongst the vast array of cruel
realities we face daily here on Lets Adopt.
We didnt find Chanel abandoned in the forest, or in the highway, she
wasnt rescued from the hands of some brute maganda and no, she doesnt
come from Beykoz either.
Chanel was found when she was going through the metal detector at
Kanyon, Levent, Istanbul’s ultra-modern shopping mall.
It was pure luck.. as I was heading to a meeting I was struck by the
weird vision of a small Pomeranian-sized dog, cropped shaven, entering
the shopping mall, rushing through the metal detectors and running
towards the automatic stairs followed by a couple of security guards
screaming orders on their walkie-talkies. They were trying in vain to
catch her but she was too fast.. she went past the Harvey Nichols
security guard and entered one of the worlds most expensive department
store.
She passed through the perfum and make up section, past the mens
section and headed straight to the Womens designers area. She stopped
in front of the Chanel display and waited.
The security guards didnt know what to do.. luckily a handsome
Zegna-clad gentleman (me) was there to save the day.
I named her Chanel.
Chanel is a beautiful and sparkling Pomeranian mix, she has the little
mouse face, and the big bright eyes, the speed, the charm, the
playfulness… whomever is the idiot that decided to cut all her hair
with scissors desserves to have his penis chopped (but that is another
story).
Actually, Chanel ended up in a home where the are no penises to be chopped off! She lives with two nice ladies in Levent, Istanbul.
Her new family love traveling. They spend summers in the Aegean coast of Turkey, and travel all year round around the country. Chanel will get to travel with them, see new places, and maybe check out the fashion stores in some of the new places she will be seeing.
As for me, I will keep waiting in front of Harvey Nichols in Kanyon.
Alexander was found about a month ago inside a plastic garbage waiting to be collected by municipal workers. Yes, a garbage bag…
The person that found Alexander heard a muted miaow as she was passing by. Barely a whisper. It was Alexander awaiting a horrible destiny. She had to get inside the container to get the garbage bag (and Alexander the kitten out).
Alexander was rescued from the garbage but his general health condition was far from promising. He was very very sick, exteremely weak, and needed IV and intensive care…
But Alexander made it. Within a month, he grew up to be a gorgeous and healty kitten. It was time for him to be adopted.
And there came the loveliest young couple in Istanbul who adopted Gypsy a couple of days ago. Initially, they offered Alexander a foster home. However, Alexander soon conquered both their hearts. They decided that they were not letting Alexander go anywhere!!
Here at Lets Adopt we see the most amazing stories on a daily basis…
This is one of the most incredible ones, a true story about the healing power of love and friendship. The pictures speak by themselves.
Is the story of a little puppy, Cesur, who due to veterinary malpractice found himself about to have his two legs amputated. We can only imagine the pain that little one went through.
It is the story of a cat, Boncuk, the stray that befriended him and became his inseparable companion during this months of agony and pain…
Cesur is now totally recovered and looking for a family, willing to take him. He will not travel alone though.. It is both Cesur (hero) and Boncuk wish to continue their journey through life together and we at Lets Adopt will do everything to make this possible. We need a family willing to adopt both Cesur and Boncuk together.
Conditions for adoption? It is easy to see that this case will require a very special family.
We will spare no effort in finding the perfect place for Cesur and Boncuk, we would prefer for them to stay in Turkey but if that perfect family is to be found abroad they will travel with one of our volunteers to their new home.
We rescued Gypsy two months ago.The beautiful grey-long haired kitten was found hiding under the bushes. At first we thought she was just one of a cat litter so we gave her some food and water and left her where she was. The next morning the kitten was still there, crying more than ever. All the food and water was gone, probably eaten by other cats.
Gipsy was there, paralysed and not moving, just crying. We soon understood why.
Gipsy was blind.
We took Gipsy to our trusted vet, Ali Ulker, who after examining the kitten diagnosed blindness caused by intoxication.
He encouraged us not to loose hope and promised to do everything within his power to restore the Gipsy’s eyesight.
Today, after two months of treatment Gympsy is a beautiful kitten with perfect vision. Her hair is absolutely beautiful and silky, long and flowing with the wind. This is going to be an incredibly beautiful cat.
Gypsy is incredibly sweet natured, and her favourite pasttime is to climb onto our neck and purr. She is social and playful and she gets along incredibly well with other cats.
So many of you ask me, what can we do to help you and the animals? Here is the answer… what we did was just the beginning.. we saved the kitten and restore her vision, now you could help us by making sure that Gipsy spends the rest of her life in a loving family.
Gypsy at her new home… she changed her name.. became Gizmo..
Pixie was born in Cannakale a stray cat on the street… But she was not cute like his brothers and sisters. She was born with a partial deformity on the face.. As a result Pixie is blind from her left eye as well as having a somewhat “unusual” facial expression.
Other than that she is in perfect health..
Now.. Guess what? Because she does not look “perfect” the people in the street want her removed or better, dead as, stupidly they think she brings bad luck!!
They tried to kill her several times but she managed to hide. People had no problem with the other cats, but they don’t like the looks of this poor kitten.
So, as always, we were fighting an uphill battle against lack of education, inhumanity and barbarism.
Firstly we got the kitten to a safe place. Now we needed to make sure Pixie spent the rest of her life with a loving family that judged her not by her looks but by the beauty of her soul… because you can be sure Pixie has a soul… Unlike the so-called-humans that repeatedly tried to kill her.
Pixie was lucky… she was adopted by another beautiful soul, our friend Belkis… She now lives with Fabio, Nazli and Senol in a multi-species family where noone ever gets bored!
Carlos was most likely kicked by someone as a result of which his diaphragm was punctured. A punctured diaphragm causes an enormous amount of pressure in the lungs as well as in the abdominal area. It will cause unbearable pressure even to the heart.
Now, imagine you can’t breathe and there is so much pressure in you that you are ready to explode.
Carlos was just like that when a member of Let’s Adopt found him on the street about 20 days ago. The vet who operated on him gave him just 17 per cent chance of surviving. But Carlos took that 83 per cent and made it. He has been recuperating for 3 days now in a foster home.
Our best guess is that Carlos is 2 months old. He loves chicken, and made it clear to us that he doesn’t like milk that much. Oh, and he is very joyful around people. Mind you, he loves playing hide and seek!
He now lives with Tayfur and Carmen the cat, two of the wonderful members of Lets Adopt.
Amanda was found with a broken hip in an Istanbul village.
The villagers told us she had been there, unable to move for over a week. Some of them were giving bred and water to the dog, others were complaining and wanted the dog removed just in case it would recover and started attacking people.. Nobody bothered calling a vet. Nobody. One week.
Unbelieveble…
We rescued the dog, treated her broken hip. We named her Amanda.
She lives now in Germany, with a lovely family.
It doesnt look like she will be attacking any Turkish villager any time soon…
here is Puffy.. from Mersin to Ankara as a gift to some capricious kid. …
Abandoned in the garden of a mental institution…
We saw this case on the net… we were very touched by the helplessness of the poor animal and the callousness and viciousness of the so-called-owners. He was just there, abandoned in that park, approaching everybody and wanting to play. The usual shitty neighbors were complaining, the dog was about to be picked up by the municipality and, in all likelihood killed as it is the custom here.
These are the first pictures we saw of Puffy on the net.
And then we intervened… one of our volunteers went and rescued the dog inmediately. A few days later that person, whom we had never spoken earlier, drove the dog all the way from Ankara to Istanbul.
Today Puffy leads a happy life with Gokhan and his family in Istanbul…
Elektra is a beautiful german shepherd female. She is about two years old.
She was an emergency case. She had been abandoned in a villa in Riva.
The family left and of course, couldnt care less about what to do with the dog so they left her behind.
We dont know how long she has gone without food and water. She is in a very good state of health but we needed to find her a family ASAP.
The poor thing was waiting at the door of her home.. waiting for the family to come back..
She is very very nice, very loving and nice character she was just there.. abandoned.. waiting for someone to kill her .. because this is what would have happened if she had stayed there for long.. sooner or later Muharrem Ergul would have found her or some crazy nutter (there are many around) will decide to do something nasty, like cutting her tail, or ears, or god knows what. Or worst, some crazy hoarder would have taken her to some shelter.
We needed to find a place for Elektra… urgently.
We were lucky… it took us only a few hours to find the right place for her.. we flew her to Ankara where she lives happy with her new family.
Timucin was rescued from one of the worst cases of animal cruelty we have seen in Turkey, Fathma Balkanli, the woman that runs the little shop of horrors in front of the Ciragan Palace.
Painstakingly we nursed him back to health.. it was a long and complicated process but today Timucin is a healthy and happy dog.
This is a post dedicated to all those who think it is impossible to have a dog living inside the house, or a home with more than one dog..
This is Doris Lessing.. she was found frozen last winter in Fatih… she barely made it.. she has gone from a few grams to 25 kilos in six months..
This is Zeki… I once jokingly told my girlfriend that he is the most important person in my life (she was not happy).. he keeps my dogie family well kept, fed, walked and entertained!
Alba and Ali
Peke and Doris enjoying the sea..
Mr. Bones (Pamir, Doris, Nilly, Peke and Alba).. at full speed.
Dogs will be dogs
Nilly… still at home with us whilst we find her a family.
Its tiring to play like a maniac
At the forest, doing what they do best.. rubbing themselves against the dead corpse of a frog!
Here they had spotted a tortoise and were deciding what to do with it..
Yesterday we went to a location in Besiktas to take pics of a mother cat.
She is paralysed from two bottom legs. Very sad story, she gave birth on the street, whilst trying to find a safe place for her kittens she got stuck on a metallic blind who damaged her lower leg nerves who
became paralized.
She still managed to raise four beautiful little kittens that run around like devils.
We have found families for the kittens but we have now to deal with Marijo.
It looks like she is beyond repair, a vet treated her with cortisone and it seems this ended all chances of recovery. We are putting our vet on the case but it doesn’t seem very hopeful.
We are of course not even going to try about finding a home for this cat in Turkey. Do you know anybody willing to take up this case? No.. of course you dont…
So we are sending this cat (we have named her Marijo) to NY. To a very very special place where animals like her can live with love and dignity.
We will cover all expenses ourselves, if you are flying to New York within the next month and wish to take Marijo the cat to her new home get in touch with us..
ivan10000@gmail.com
UPDATE 1: After a visit to our vet, Ali Ulker, we have decided to put Marijo on a special treatment that will, hopefully, make her recover the use of her legs. Well leave that chance in NY to be taken by another animal in real need.. for now Marijo stays in Istanbul…
UPDATE 2: Today, three months after our initial visit to Marijo we received the following pictures..
What can I say… Here is a lesson to all of those who give up at the smallest sign of adversity… to those who find easier to throw away the animal or take it to a prison camp (turkish shelter)…
Here is a lesson for all of us.
Without hesitation, here are the contacts of Ali Ulker, the vet that made this miracle possible…
Ali Ulker. Arti Veteriner Klinigi
4.GAZETEC0LER ST. UCGEN SK.A-20 T-7
LEVENT
(212) 281 73 54
Only those who are directly involved in animal rescue understand the enormous amount or hours, organizations and sacrifices necessary to produce the pictures you are about to see…
The rare occasions we are not accused by some idiot of selling dogs to lab in Germany our friends and supporters say we are heroes… whilst we are certainly not the villains sociopaths such Adile Pannicke in Germany, mad witches like Nesrin Citirik (Adana’s Barbie) and Gizel Hazan, or institutional liars like our dog killer friends at the Beykoz municipality, we dont really like to be labelled as heros.. that is too much of a name. We are just people doing the right thing.
These are the faces of the real heroes and the leading characters of this story… they are the ones that deserve love and praise.. not us… we would be happy with hearing less of the lies, witnessing less of the jealousy and seeing more people doing the right thing for a change.
Boncuk:
He was dropped in the road in front of the Beykoz shelter after Ergul decided to take over the shelter for his own obscure purposes. He had been kicked in the back by his previous owner and he was partially paralyzed.
He was adopted by Sebnem, one of us. He’s safe now and happy now.. a real dandy as well!!
This is Brad. He was run over by a car, his hip was badly broken.. he was operated and experienced a great recovery.
He lives happily in Germany now.. not on an evil laboratory like some paranoid idiots believe but on a wonderful family.
This is Charlie: 10 yr old.. black… nobody wanted him in Turkey… Ergul wanted him dead and we just simply couldnt find a family for him in Istanbul as he was not pretty enough.. or was not pure breed.
Someone decided Charlie deserved a chance… He lives now in Germany. He dislikes warm beer..
This is Ginger.. she came to us about to give birth, she raised the puppies like a great mother..
Another case of great dog not good-looking enough for many people..
She now lives in Germany with her sister Alice the Cat!
This is Maria… a hunter dog… Like thousands of other hunters dogs she was discarded like garbage by those she served loyally for years.
She had very little chances in Turkey… would you adopt a dog like this?
so we flew her to Germany, she changed her name and forgot about the hunters that abused her and dumped her..
This is Swan…. she was run over by some idiot on his way to Sunday mangal and had to have her leg amputated. The mangal fanatic did not bother stopping. She saved her life but had zero chances of being adopted in Turkey.
so we flew her to Germany where she lives as the three legged queen of the house!!!
This is Tony when he arrived at the shelter… looked a bit like a golden / lab but not golden enough for many golden lovers..
Zero chances in Turkey… I can imagine quite a few turkish ladies going mad at the idea of that poor dog
peeing on their living room..
So he went to Germany, where people dont freak out when a dog pees on the floor.
He was a bit sick after the trip..
but he has been just fine every since.. Tony has a great life now..
So.. please reconsider this obsession with breeds.. a dog is a dog, regardless of his pedigree or, in the case of our dogs, lack of it.
Turkey has a severe stray dog problem. The only solution is Sterilization and Return to the dogs territory. This, combined with a change of mentalities is the only way we will ever solve the stray dog problem.
Please neuter your dog.
Please adopt a stray.
Contact us through the blog or directly on: ivan10000@gmail.com
Gul was not rehomed by us but by SHKD, an organization we love and respect most of the time , but I had the pleasure to meet him personally a couple of years ago whilst he was at the shelter waiting for a family in Germany to adopt him. He became best friends with Maria, the irish setter we saved from Ayzer Buyuker and his perverted family.
Today we received a letter from Gul…
That’s me, Gul,
I will be 12 years old in June.
I owe my life to people who took care of me in a Turkish Dog Shelter in Istanbul. And to Turkish politicians who did not prevent them from taking care of me.
I now give back the love I was given to children. German children. Turkish children. Children from Afghanistan. Italian children and children from Greek. Any children. Anyone.
I am a happy dog. Because I CAN love. Because I am still alive.
Gul is real sunshine and touches the heart of everybody; he really is a very very special dog. I changed his name to “Panino” which is Italian and means “little bread”. Bread in italian does not only mean bread but “a piece of bread” is a person that is very good and friendly and has nothing bad.
Gul IS nothing but friendly. And really clever, especially if you regard his age. He came here on 23-11-06 and did not know anything. I had to lift him up to sit him in the car and I had to carry him up any stairs. He did not know any leash or collor and was not used to walk straight, but only here and there and around. He was afraid of glass doors (e.g. shops), never lifted his leg for making “pee” and has not been housetrained at all. He obviously never knew things like cheese, yoghurt or other fine things that dogs usually love to eat.
Within 6 months he learned everything:
He goes shopping with me
Loves travelling with friends on the car
Here.. taking a stroll in the fields..
Love the metro!!
and to watch fishes at the zoo…
Gul is scared of those funny small horses..
Going around town using public transportation is cool..
Gul and Cara hate the fireworks in New Year!!
Here… in his little secret corner at the garden…
Loves to buy lingerie…
Here in Munich, Gul became the president of hearts. He is a very special dog that has love for everybody in his heart, no matter if children or adults, no matter if two legs or four.
While Turkish politicians wanted this old guy to be put outside in the streets or in the woods, hoping that he might starve to death, be shot or die otherwise.
Those, who take lives instead of respecting and saving it – will never be president of hearts. They will not even be loved – like a dog.
We all follow our hearts: if your heart is full of love (like the heart of Gul), you will give love. If your heart is full of hate and cruelty, you will give that. I see what you do and I know how your heart is.
With lots of love
Cara, former Kara, soul sister of Gul and another happily escaped dog from Istanbul, living in Munich since 1998
So this is it… Gul… he didnt end up in a chinese restaurant.. or an evil laboratory or any of the usual bullshit you normally hear.. he ended up spending the last years of life enjoying the happiness that was denied to him in Turkey.
A happy dog… from the streets of Istanbul to the streets of Munich.
We rescued Pamir from the inept hands of the İstanbul Municipality Veterinarians.
The three month old puppy was showing strong signs of Rachitism that stopped him from being able to walk or stand properly. Watching him crawl in a cage with a hundred of other dogs scrapping for food broke our hearts and we got him out.
The inept Municipal vets had placed a primitive bandage on his legs and drop him with the lot waiting for his turn to be dropped in one of İstanbul forests.
We named him Pamir in honor of a good friend although Mr. Bones soon became his nickname.
Mr. Bones followed a treatment that enabled him to recover the full use of his legs..
To watch him walk upright for the first time in his life was a truly magical moment.
Today Mr. Bones is a totally normal dog… actually not.. the truth is that he is a hyperactive bag of skin and bones and the funkiest black and silver white hair. He eats about twice the amount of his brothers and sisters (he lives in a family with other 5 dogs).
Mr. Bones likes to start his day early… 4 o clock and spends his entire day doing productive stuff like running, jumping and biting his friends, eating constantly and in general running everyone mad.
The rumours spread by those ridiculous Turkish ultra-nationalists maskerading as animal protectors and mad-as-a-hat crazed animal lovers like Adanas Barbie Nesrin Citirik (DOHAYKO) and Gamze Neer (HAYKOD Ankara) go as follows:
Evil animal organizations, namely the Beykoz Volunteers, SHKD and EHDKD are going around the streets of Turkey, catching stray animals and then we send them to Chinese restaurants, fur factories and evil german laboratories where the dog dies being experimented some evil chemical weapon that is being prepared to erase the entire turkish nation from the world….
This is what the rumours say…
Believe it or not there are many.. many .. many people that give credit to this bullshit. It is unbelieveble.. sometimes you are at a dinner and someone tells you.. psss.. did you hear what those evil people are doing to our turkish dogs? there are some evil foreigners that bla, bla, bla, .. then of course the best part is the faces of surprise when you tell them that you have been sending dogs to beautiful homes in Germany for years.. whoa!!!! they cannot believe it.. why do you do that? how much money you sell the dogs for? … are you jewish? how!!! howw!!!!! they are turkish dogs… they are proud to be Turkish!!! they need to stay here… they are happy here protected by us, the True Turks.
Well… I will let Alex do all the talking now.. he is a Turkish dog.. he was born in a turkish family.. raised on a diet of bread and garbage, abused, dropped by the side of the road where he was injured by a passing car… then he meet us.. we healed him from his injuries, tried to find him a family in Turkey but we fail because he is not a pure breed golden retriever… so we asked him.. Alex, do you want to stay here and live a hellish life or maybe you would like to travel to Germany where you will be treated with the dignity and respect you and every dog desserves?
He choose Germany.
Our special thanks to Turkish Airlines, the best airline in the region, without whose help and support we would not be able to offer Alex and dogs like him the life they desserve.
A beautiful Rotweiller puppy …
abandoned at a cemetery..
Why would anyone abandon a four month old puppy like this? We know what they did it.. the doggie was not ferocious and scary.. she would not attack.. she would not scare people.. she has the sweetest character we have seen on a very long time.
Of course that was not good for her stupid owner… he wanted something to make him look more macho!. Real men dont abandon puppies on cemeteries.
A message to our Facebook group and Kajus life changed forever.. she now lives in Istanbul, with a wonderful loving couple, another dog and two cats!
She was found together with her four surviving puppies at a Municipal shelter in January.
The entire family had been left to day. None of the employees of the shelters would move a finger to help those wonderful animals.
The creator of Lets Adopt rescued them all from their predicament, took them to Arti Veterinary Clinic in Levent and started to think of the ideal way to find families for those puppies and for Lassie herself once she had recovered from her ilness.
A few days Lets Adopt was created on Facebook. Initially the reaction was extremely slow and we were very worried that the group would never work. We persevered whilst Lassies health deteriorated at an alarming rate in front of our eyes.
Using our own personal networks we managed to rehome the pups within a weekend. Unfortunately it was too late for Lassie. We did all we could for her but she left us barely a few days later…
This is the last picture I took of Lassie shortly after her life or death operation took place.
She died in our arms… sleeping on a warm comfortable bed.
It was a very sad loss.. one that made us realize the enormity of the task at hand.
Lets Adopt, the Facebook Adoption Group started as an effort to increase the awareness of adoption and the stray dog problem in Turkey.
The Group has quickly managed to cross the boundaries of virtuality and to turn into one of the most active animal welfare groups in Turkey. Today we are a group of over 1500 people, but this numbers multiply exponentially when counting on friends and sympathizers.
Since the beginning our biggest concern has been how to access the scores of Turkish animal lovers that, until now, never really got involved in animal welfare matters for one single reason, they could not identify with any of the existing associations, in its vast majority totally ineffective and in most cases populated by a motley crew of internet trolls with no special affinity to animals and whose only purpose seems to be to engage in ridiculous conspiracy theories and internet slander.
One of the most celebrated rumors is the one that says that some animal rescuers send dogs overseas, for experimentation in evil German laboratories and for consumption in Chinese restaurants and fur factories.
Only an idiot would believe such rumors and nonsense but well.. there seem to be a lot of idiots around us.
Today we are starting this blog to showcase our work.
We rehome animals locally and internationally. Yes.. for years we have been sending dogs to Germany and Holland, but not to genetic experimentation factories like some of those sociopaths accuse us of. We have been sending dogs to wonderful European families that years ago stopped considering the dog a status symbol only of value if the dog is a pure breed, and instead,m consider the animal as a sentient being with exactly the same rights as a human being.. rights and needs.
Europe is years ahead of Turkey in animal matters. Those idiotic people that blindly belief that this country has nothing to learn from abroad should stop looking at their bellybutton and see the way is done elsewhere.
Anyway… it is pointless elaborating further. Those who understand understand.. and the others.. well…
This blog will showcase our work.. here you will find amazing stories of compassion, courage, resistance to adversity and above all, lots.. lots of love. Feel free to subscribe to this blog.. and if you are one of those stupid nationalists that believe ‘Turkey is dog heaven and there is no better place for a Turkish dog than a set of chains in a Turkish shelter please feel free to write to me privately on v.larkhill@googlemail.com and in two words I will tell you exactly what I think of you and your ideas..
Routes
tarafından saldırıya uğruyor. Yardımlarınızı bekliyorum, lütfen.
