Thank you Claire

Kucak dolusu teşekkür…

Dün başladı… Bugün öğle saatlerinde tavan yaptı ve sizlerin bu satırları okuduğu şu dakikalarda halen sürüyor…

Bugün binden fazla doğum günü mesajı aldım. Tek kelimeyle inanılmaz, müthiş bir rakam…

Bu gün, birçok nedenden benim için çok özel ancak Viktor Larkhill olarak yalnızca bir sembol. Asıl doğum günümün yazın tam ortasına denk geldiğini düşünürsek, bu samimi mesajları ancak Let’s Adopt’a duyulan sevginin ortak bir göstergesi olarak kabul edebilirim.

Kucak dolusu sevgiler…

Viktor

—–

Thanks Limon, Defne and Cenk

A big thank you

It started early yesterday… peaked today at midday, it continues as we speak.

Today I have received over 1000 birthday greetings. A completely overwhelming amount.

This means a lot of me for a variety of reasons but as Viktor Larkhill is nothing but a symbol and my real birthday is right in the middle of summer I can only accept this expression of goodwill as a collective expression of love to Let’s Adopt!.

Lots of love.

Viktor

Lucy

Lucy! ACİL!!!!

İki ay kadar önce üyelerimizden biri bize dertli bir mesaj gönderdi. Çok kötü durumda bir kediyi kurtarmıştı. Yardımımıza ihtiyacı vardı, çok çaresizdi.

Olaya el koyduk… ve Lucy’yle tanıştık (ve tabii bu üyemiz de derhal ortadan kayboldu).

Lucy Tam anlamıyla ölümün kapısından döndü. Tedavisi sırasında FIV olduğunu öğrendik.Aynı zamanda önceki sahibinin ticari mama kullanması nedeniyle bütün dişlerini kaybetmişti. Hepsini!

Bugün Lucy, virüsü taşımasına rağmen sağlıklı bir kedi. FIV sadece kan ve cinsel ilişkiyle geçebiliyor. Kısır ve dişsiz bir kedinin hastalık bulaştırma olasılığı çok ama çok düşük. Yine de sağlıklı bir kediye FIV bulaşmasını önlemek istiyoruz.

Bugün sizden şunu rica ediyorum. Bana bu olağanüstü güzellikteki kedi için bir ev bulmama yardımcı olun. Bu evde tek kedi olmalı. Diğer bir alternatif de başka bir FIV’li kediyle beraber olması.

Lütfen kendi yakın çevrenize sorun, güvendiğiz veteriner hekiminize danışın, bellki FIV’li bir kedisi olan bir aile tanıyordur. Onlar Lucy’yi sahiplenmenin ne demek olduğunu anlayacaktır.

Lucy 2 aydır kafeste. Onu oradan bir an önce çıkartmamız lazım. Sahip Çıkalım!’ın şu andaki en acil vakası.

“Kediciyim” diyorsanız ve kediniz yoksa bu fırsat sizin… Lucy’nin hayatını kurtarabilirsiniz.

Lütfen yardım edin!

Viktor Larhill

v.larkhill@googlemail.com

—–

Lucy

Lucy… EMERGENCY!!!!!

A couple of months ago one of our members wrote to us a desperate letter.

She had rescued a cat in a terrible condition. She needed our help, she was absolutely desperate.

We took over the case…. and we met Lucy (and of course the member disapeared immediately never to be seen again)

Lucy was, literally, brought back from death. During the treatment it came out that she had FIV. Lucy also lost all her teeth due to the fact that her previous owner fed her commercial food. All of them.

Today Lucy is a healthy cat, although she carries this virus with her. FIV is only contagious through blood and sexual contact so the chances of contagion are minimum. Still, we want to minimize any risk of contagion to a healthy cat.

So today I am asking you this.. help me find a home for this amazingly beautiful and special cat. I need a home where she will be the only cat, another alternative is to find a home where there is another cat with FIV.

So please, ask in your immediate circle, give a call to your trusted vet and ask him if he knows of any family that has a FIV cat, they will understand and they are likely to adopt Lucy.

Lucy has been in a cage for the last two months. We need to get her out of there immediately. She is an absolute emergency for Let’s Adopt!.

You are a cat person but you have no cat at the moment. Look at Lucy, you could save her life.

Please help.

v.larkhill@googlemail.com

Racist Brain

Yeni salgın: Hayvanlar üzerinden ırkçılık!

Kimi zaman insanlar soruyor: Sana göre bu ülkenin en büyük sorunu ne?

Türkiye muhteşem bir yer. Her yerden zekâ, enerji ve gençlik dolup taşıyor. Son derece konuk sever harika insanlar. Burada olduğum için gerçekten çok mutluyum.

Yine de toplumdaki en endişe verici olgunun, bence, hangisi olduğunu söylemem gerekirse cevabım açık: Aşırı-milliyetçilik.

Aşırı-milliyetçilik ve yabancı düşmanlığı (ksenofobi) bu topraklarda doğmadı. Bu kavram insanoğlu kadar eski. Aşırı-milliyetçilik ve yabancı düşmanlığı, ilkel toplumlarda, toplumu işgalci yabancılardan korumak amacıyla oluştu/oluşturuldu (söyleniyor ya da tahmin ediliyor). Ancak sorun şu ki, bu kavram pratikte hiçbir zaman yürümedi. Toplumu güçlendirmesi gerekirken onu zayıflattı. Zayıflattı çünkü tanımı, toplumu oluşturan insanları kısıtlıyordu. Sonuçta aşırı-milliyetçi bu düşman görüşü benimseyen kişiler, toplumun en alt kademesinde, “öteki”ne karşı her daim bir nefret (ve korku) besleyerek marjinal bireyler olarak yaşamayı seçtiler. Ve yalnız ve yalnız kendi bakış açıları paylaşan kişilerle iletişim kurabildiler.

Aşırı-milliyetçilik bu ülkeye has bir olgu olmasa da, benim gördüğüm kadarıyla, yalnızca Türkiye ve Yunanistan’da var olan bir kavram var: “Yabancı düşmanı-ırkçı hayvan sever”

Türkiye’deki hayvan severlerden bir kısmının nasıl olup da böyle bir delilik seviyesine inebildiği beni aşıyor. Üzücü olan nokta şu ki, böyle bir kesim var. Nasıl olur da zavallı ve acı çeken bir sokak köpeğini aşırı-milliyetçi bir sembole dönüştürebilirsiniz?.. Gerçek ve tek amacı hayvan kurtarmak olan bir eğilimi/hareketi nasıl olur da hayvan ölülerinin başında aşırı-milliyetçi ağıtlar yakılan bir gösteriye dönüştürürsünüz?.. Bunlar beni kat be kat aşıyor.

Türkiye’deki “hayvan hareketi”nin arkasındaki karanlık sır işte bu. Sayıları hiç de azımsanamayacak rakamları bulan bu kişiler, içlerinde en ufak bir sevgi kırıntısı ya da yaşam hakkına saygı barındırmadan, yalnızca toplumda bir yer edinebilmek, bir “kesim”e ait olabilmek adına bu yola giriyorlar. Hayvanlara yardım etmek isteyenlerin büyük çoğunluğu, sevecen ve her zaman yardıma hazır harika insanlarla tanışıyor. Ancak birkaç talihsiz kişi, yanlış yola sapıp yanlış gruplarda kayboluyor: Bu gruplar nefret ve “öteki”ne duyulan korkuyla hareket ediyor. Öyle ki kendi kendine yetemeyen bu kişiler, aralarında canavar yabancıların Türk hayvanları üzerinden çıkar sağlamaları ve sokak köpeklerini Çin lokantalarına satmaları vs gibi komplo teorileri bile üretiyorlar. Bir komplo kuramcısının hayal gücü sınır tanımaz…

Bu hastalığın tedavisi yok. Ancak öyle görünüyor ki hastalık, aileleri tarafından kalıtsal olarak beyinlerine kazınan birkaç kişiden öteye de gitmiyor. Sorun şu ki, buradaki problem yalnızca genetik değil. Birkaç kişiyle sınırlı kalabilecek olan bu hastalık, Internet aracılığıyla bulaşıcı ve yaygın bir hal alıyor.

Yukarıda okuduğunuz yazının hiçbir bilimsel dayanağı yok. Tek kaynağı, yaklaşık yedi yıldır bu ülkede yaşamanın ve başta ve özellikle hayvanların refahı olmak üzere tüm ülke sorunlarını yakından takip etmemin bana öğrettikleri. Tam altı yıldır bu hasta beyinlerin içi boş saçma sapan komplo teorilerini dinliyorum. Kim olduklarını açıklamak isterdim ancak o kadar kalabalıklar ki!..

Sahip Çıkalım!.. ile neden bu kadar övündüğümü, gurur duyduğumu biliyor musunuz? Hepinizle gurur duyuyorum… Öncelikle kurtardığınız hayvanlar ve harika hikâyeleri ve ikinci olarak da toplumda geldiğimiz nokta için… Ancak gururumun en önemli ve ana nedeni, bu grubun beni sizler gibi insanlarla buluşturması ve her gün hayat kurtarıyor olmamız. Yalnız hayvan hayatından söz etmiyorum burada. Aynı zamanda, milliyeti bir “kriter” olarak görmeyen hayvan sahiplerini, Sahip Çıkalım!.. aracılığıyla, en büyük desteği alacağı hayvan dostlarıyla bir araya getiriyoruz. Sizler gibi insanlar…

İşte bu yüzden, Sahip Çıkalım!..’ın bugün dünyanın her köşesinden üyesi var. Sekiz ayrı ülkede aktif olarak hayat kurtarıyoruz (Sahip Çıkalım!.. Fransa dün kuruldu.) Türk-temelli hiçbir grup bu başarıya ulaşamadı ya da bu kadar kalabalık bir deha ve gönül grubu oluşturamadı.

İşte bu yüzden Sahip Çıkalım!..’ı seviyorum.

Lütfen yorum ve fikirlerinizi çekinmeden yazın.

Viktor Larkhill

——–

Hrant Dink, killed by nationalisms

A new disease: Animal nationalism!

Sometimes people ask me: What do you see as the biggest problem of this country?

Turkey is a wonderful place, filled to the brim with bright, energetic, young things. Wonderful hospitable people. I truly love it here.

Still, when people ask me which one is, to me, the most worrying aspect of this society my answer is clear: ultra-nationalism.

Ultra-nationalism and xenophobia was not invented here, it is something as old as human beings. It developed in the early societies as a way to protect the group against invaders (supposedly or imaginary). The problem is, it never worked. Instead of making societies stronger it weakened them as by definition this attitude limits those who endorse it. As a result, those who sponsor ultra-nationalistic tend to live in the lowest echelons of society, marginalized individuals living in hate (and fear) of the outsider, and only being able to communicate with those who harbor their same views.

Whilst ultra-nationalism is not exclusive of this country, there is a movement which, to my knowledge, is exclusive of Turkey and Greece, and that is the “racist-xenophobic animal lover”.

How did a number of animal lovers in this country descended into such madness is beyond me. The sad fact is, they did. How can you turn an poor and suffering stray dog into an ultra-nationalistic symbol? How can twist the essence of the animal rescue movement to a point where around the dying corpses of animals you manage to scream ultra nationalist anthems is completely beyond me.

This is the dark secret of the turkish animal welfare movement. A great number of those who go into this cause do so no guided by love and respect for living creatures, but as a way to fit into society, to find their way into a group of people. The vast majority of those who reach out will find wonderful compassionate people, always willing to help, but a few unlucky ones will fall into the wrong groups, groups motivated by hate and fear of the foreigner, where a bunch of inadequate individuals exchange conspiracy theories about evil foreigners using Turkish animals for their own gain, selling stray dogs to Chinese restaurants, etc.. etc.. etc.. the imagination of a conspiracy theorist is endless…

There is no cure to this ill, as it seems to be a condition genetically engraved in the diminished brains of a few. The problem is, it is not only genetic, thanks to the internet, it has turned contagious, infectious.

What you have read is by no means supported by scientific evidence, it is merely the outcome of close to seven years of living and breathing the problems of this country, and in particular the issues related to animal welfare. Six years of listening to the mad ramblings of sick people and their conspiracy theories. I would love to give names, but there are so many of them…

You know why I am so proud of Let’s Adopt!? I’m proud of you all not only because of the amazing success stories, the animals saved, the influence we have achieved in this society, the main reason why I am so proud of this group has enabled me to find people like you, and because every day we are saving lives, not only animal lives, but the lives of those animal lovers who, through us, find a great support group of people for whom nationality doesn’t matter. People like you.

And this is why, today, Let’s Adopt! has members all over the world and officially operates in 8 countries (we launched Let’s Adopt (France) yesterday. No turkish-based animal group has achieved this feat, no turkish group has gathered such brilliant group of minds and hearts.

This is why I love Let’s Adopt!.

Feel free to leave a comment HERE

Viktor Larkhill

Ejder.. Missing

Sweet Ejder

Ejder ile ilgili herhangi bir bilgi için benimle irtibata geçin:v.larkhill@googlemail.com

——-

Ejder the gentleman

Alacati, Cesme, 8 of August.

A beautiful and playful male Pinscher wanders away from his owner never to be seen again.
Her owner looks for him desperatedly, the initial search started in the Alacati area but it soon moved on to Cesme… a few days later
people were looking for him all over Izmir.
His name is Ejder. He is a male. Unneutered. He followed a pack of stray dogs, never returned.
This story has reached us quite late, but there is a chance that Ejder was rescued by one of our members, or someone known by one of us.
I would like to leave you with the pictures and would like to ask you to contact me if you have any information that could help us locate him.

Beautiful Ejder

Ejder was not neutered. In the last six years of dealing with rehoming stray animals I have found that the vast majority of lost dogs I have come across were male, and they were not neutered. There are many reasons, medical and ethical to neuter your pets, but there is an even more clear one, an unneutered male is VERY likely to follow a fertile female and dissapear… this is probably what Ejder did. Let Ejder dissaprearance and the suffering on his family not to be in vain.
Please neuter your pets!..
Please!!!!
Please!!!!
For any information related to Ejder please contact me:
v.larkhill@googlemail.com

Meral Olcay

Dün Parvo’yla savaşan Şarap’ın hikayesini yayınladığımız mesaj yorumlara boğuldu.

Bugün, Yedikule Barınağı yöneticisi Meral Olcay’ın aşağıdaki bildiriyi yayınladı. Bu cevabı saygıyla, ve adaletli eleştiri ve manlayışlılık adına yayınlıyoruz. (Yorumlarım mesajın altında.)

Meral Olcay

29. Ekim 2009şarap ve nice şarapların hikayesi Şarap dedim çünki facebook da gene aynı xx grup daha önce plaka hakkında yazılan yazı yorumlarla yargısız gibi yargısız infaz yapmıştı.  Şarap la ilgili bu grupda haber yapıldığını bilmiyordum,zamanım yokki site site dolaşıp bakayım..

Üstelik 6 saatte 52 yorum yapılmış.Tesadüf bir arkadaş vasıtası ile bu grupta yazılmış olan şarap ın hikayesinden haberdar oldum , okudum ve yorumlarıda gördüm.

Ben facebook a çok anne geldi, bebek geldi süt bisküvi ihtiyacı var diye yazdığım yazıma hiç yorum ,cevap alamamışken, şarap hikayesinin reytingi fazla oldu sanırım bu kadar yorum aldı..

En kolay şey zaten pc başında eleştirmek,tek taraflı yazıp yargısız infaz yapmak oluyor, elini taşın altına koymak değil..

Gelelim şarabın hikayesine.

Şarap barınağımıza 2 gün önce gelmiş sokakdan bulunmuş 1AYLIK ancak bir yavru idi.. Yazıldığı gibi 1.5 AYLIK değil(1.5 aylık olsa idi hemen aşı proğramına girerdi). Efe bey ve arkadaşı Gonca hn barınağımız geldi ilk görüşmemizi yaptık, görüşme sırasında yedikuleye gelmeden önce üsküdar ve ümraniye barınaklarına gittiklerini,çok iyi karşılanmadıklarını ümraniyede aradıklarını bulamadıklarını ,üsküdar barınağında da içeri bile alınmadıklarını söylediler..Bunun üzerine o kadar uzak yoldan sizi araştırdığımız için yedikuleye geldik dediler,ve yedikulede bir muhatap bulduklarından dolayı sevindiklerini belirttiler..

Öğrenci olmalarından dolayı köpek bakmanın büyük sorumluluk gerektirdiğini, hayatlarının daha başlangıcında olan insanlar için çok iyi düşünmelerini söyledim..

Geri dönüşü olmadığını ve en az 15 sene yaşayacak bu canlıyı almaya karar veriyorsunuz iyi düşünün dedim.

Gonca hn biz bunun bilincindeyiz ,sorumluluk sahibiyiz istiyoruz dediler..

Gerekli başvuru ve evraklar için perşembe günü geleceklerini bildirdiler..Çok istekli olduklarından perşembe yerine çarşamba günü arayıp geldiler..

Ben kendileri için en uygun köpeğin yavru olabilecegini , yeni gelen yavruların hemen ortama uyum sağlayabileciğini belirttim.

2 gün önce sokakda bulunan yavruyu ,özel bölümden kucakda getirdik ..

Özel bölüm diyorum ,çünki gönüllü hizmet veren bir barınakda hayvan sağlığı çok önemlidir, Şarap sadece yavruların olduğu bölümde idi ve o bölüm her gün dezenfektan yapılıyordu..

Bebeği çok beğendiler ,zaten çok hareketli idi ,hemen kucakta efe bey ve gonca hn ı yalamaya başladı..

Gayet sağlıklı görünümü vardı ,burnu ıslakdı ,kendilerine uyarıda bulunduk yavru oldugu için henüz aşı olma durumu söz konusu değil çünki 1.5 aylık olmadan aşı olamaz ,ancak 15 gün sonra aşıları başlayacak o nedenle dikkatli olun ,yıkamayın dışarı gezmeye çıkarmayın şeklinde…

Ayrıca hemen konserve mama açıp bebeğe yemesi için verdim ,anında yedi,sağlıklı hayvan yemeği iştahla yer sağlıksız hayvan yemez dedim..

Yani düşünün 2000 kusur köpekle uğraşıyoruz ve sahiplenmek için gelen kişilerle de bu kadar detaylı görüşme yapıyoruz . Bizi devamlı arayabilirsiniz bir sorun oldugunda diye de belirttim..

Veteriner hekimimiz tel nolarına kadar verdi..

Şimdi düşünmenizi istiyorum bir barınak var ,köpek almak için gittiğinizde sizi hiç araştırmadan alın gidin hangisini beğenirseniz deniyor , bir barınak var çocuk verir gibi sizi araştırıyor ama bu bile göstermelik deniyor (efe bey ve gonca hn tarafından) demekki ben al git deseydim benimle bu kadar uğraşmayacaklardı ,hesap soramıyacaklardı..

Yedikule

Ertesi gün vet hekimimizi aramış ishal olduğunu söylemiş vet hekimimiz ,getirin bakalım demiş ,başka ne demeliydi sizce, barınakda onlarca hayvanla ilgilenirken ,sahiplendirdiğimiz köpeğin evine gidip mi müdahale etmesi gerekirdi..

Sahiplenme formunda diyoruz ki köpeğiniz hastalanırsa veterinere götürmeyi kabul ediyormusunuz ?evet cevabı vermiş efe bey!! yani kabul etmiş buna rağmen hesap sormak haksızlık..

Devam ediyorum efe bey akşam saat 20.30 gibi geç saat te beni aradı ben hala barınaktayım eve gidememişim bebeklerle ilgileniyorum bir ilaç bulmanızı istiyorum dedi ,söylediği ilaç piyasa zor bulunan bir ilaçdı,müadil ilaç olabilir mi onları bulabilirim dedim ve ardından.. şarabı barınağa getirin ,bizim çalıştığımız tam teşekküllü kliniğe gönderelim bakalım dedim..

Web sitemizde onlarca hastayı tam teşekküllü klinikde tedavi olup iyileştirdiğimizin fotoğraflarla ispatı var..Tabii kötü niyet olunca yargısız infaz çok kolay oluyor..

Hayır biz veterinerimizden memnunuz dedi..Akşam saat 9.30 a yaklaşıyordu tekrar aradım aklım şarap da kalmıştı,nasıl dedim yatıyor başında bekliyoruz dedi ..

Kendisine yarım saate yakın anlattım pet shopdan satın aldığınız bebekde bile bu tür riskler olabilir..

Siz bize araştırma yapıp geldiğinizi söylediniz ,aşısı başlanmamış henüz sokakdan gelmiş bebek köpeklerde her zaman risk vardır, Gonca hn da köpek sahibi olduğunu görüşmemizde söylemişti….(Tecrübeli olması gerekir diye düşündüm).

Barınaklarda sokaklardan gelen yavru bebeklerin yaşam ihtimali zayıftır..

Biz yedikule olarak bebekleri ayrı bölümde tutuyoruz ve ilk olarak eger iç ve dış parazitin zamanı gelmişse yapıyoruz ,özel gıdalarla besliyoruz ki yaşasınlar diye..

Bu kadar gönülden ilgi ve alakaya karşı, şarapla ilgili yazılan yorumlardaki haksız eleştiriler hiç de hoş değil.. Şunu bilmenizi isterim, insan bir yeri, kişiyi eleştirecekse önce bilgi sahibi olmalı ve tek taraflı dinlememeli ..

Efe bey sabah veterine gidip bizi aratacağını söyledi ve o gün hiç ses çıkmadı.. Ben bir sürü trafik kazası hasta gelmişken, annesiz bebekler akınına uğramışken, her gün onlarca köpek bırakmak için başvuran telefonlarla boğuşurken, köpeğini terk edecek kişileri, bırakmayın yazıktır diye ikna etmeye çabalarken o yoğunlukda , sadece şarap ı düşünecek halde olamazdımm, çünki geride 2000 kusur şarap var beni bekleyen, yardıma ihtiyacı olan..

Bir şarap için uğraşmaları doğal artık onların köpeği..Canım kadar seviyorum diyor efe bey daha 24 saat olmadan aldığı köpeği,

BEN 12 SENEDİR EMEK VERİYORUM NİCE ŞARAPLARA

demekki bu kadar çabuk bağlanabiliyor insan köpeğine.

Geçtiğimiz haftalarda Sahip Çıkalım! Türkiye’de barınak reformu hakkında 3 yazı yayınladı. Yayına hazır 2 yazımız daha var. Meral
Olcay ve diğer barınak yöneticileri ile barınak yönetimindeki idarecilerin bunları okumasını önemle tavsiye ediyoruz. Makaleler aşağıdaki linklerde bulunabilir.

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 1

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 2

TÜRKİYE’DEKİ BARINAK SİSTEMİ 3

Eğer bu konu sizi ilgilendiriyor, etkiliyorsa bu mesajın altına yorumlarınızı yazmayı ihmal etmeyin.

V. Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

Top Post

BİLDİRİ

Sahip Çıkalım!’ın dünkü mesajı WordPress’in en çok okunan mesajları arasındaydı dün. WordPress’te 5.213.006 blog var. Dün, 28 Ekim günü, okuyucu sıralamasında 79. sıradaydık!

Bu ne demek? Açık ve net olarak demek ki BİZ TÜRKİYE’NİN EN ÇOK OKUNAN BLOG’UYUZ!

Bunu nasıl becerdik? Sadece ve sadece “gerçek” olarak. Uydurmayarak. Doğrunun yanında yer alarak. Politik oyunlar oynamayarak. Ve, çok önemli bir nokta: yardım ederek. Okuyuculara yardım ederek, topluma yardım ederek, her şeyden önemlisi, kurtardığımız hayvanlara yardım ederek…

Bizi bu noktaya getirdiğiniz için teşekkürler. Çok teşekkürler.

Şimdi, bu herhalde paylaşılması gereken bir haber. Lütfen mümkün olan her yerde paylaşın!

Top Post

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

—–

Top Post

ANNOUNCEMENT

Let’s Adopt! post of yesterday was one of the most read posts on WordPress. There are 5.213.006 blogs on WordPress. Yesterday, 28 of October, we ranked 79 in terms of number of readers worldwide!

What does this mean? It just means that  WE ARE THE MOST WIDELY READ BLOG IN TURKEY.

How did we do it? Quite simply by being real. By not faking it. By standing for the truth, by not playing political games and, very importantly, by being helpful. Helpful to the readers, helpful to the community and above all, helpful to the animals we save…

Thank you all for helping us get to this point.

Now, I think this is  news that need sharing.  So share them anyway you can.

Viktor Larkhill

v.larkhill@googlemail.com

Top Post

Şarap

Biz Şarap’ı geçen hafta çarşamba günü Yedikule Hayvan Barınağından aldık. İlk gittiğimizde internet sitesinde formu doldurmamızı, daha sonra gelmemizi istediler. Gittik, istenilen formu, evin fotoğraflarını gönderdik. Birçok maddesi olan ( Hayvan kötü bakıldığında el konup geri alınır, yılda 2 kez barınaktan seçeceğimiz bir dost köpeğe yardım etmemiz gerektiği, herhangi bir durumda önce barınağa gitmemiz gerektiği, bunları yapmadığımız takdirde, köpeğimizi geri alma hakları olduğu ve dava açma hakları olduğu gibi.. oldukça göz korkutucu, ama özendirici hiçbir niteliği bulunmayan) bir belgeyi imzaladık. Üstelik bu kadar hevesle almak istediğimiz yavru için oldukça sıkı bir mülakattan geçirildik. Ben sandım ki, bu kadar dikkat edilerek, çok zor verilen yavrular, aynı şekilde takip ediliyordur.

Şarap’ı aldığımız gün, ordaki veteriner! bize ilk gün ishal olabileceğini söyledi. Şarap’ı eve getirdikten 1 saat sonra ishali başladı. Ve 1 gün boyunca hiç geçmedi.Ertesi gün Şarap kustu. Oldukça telaşlandık. Çünkü ona çok iyi baktık. Hiçbir şeyi yadırgamadı, oynadık, uyuttuk, taradık, yemeğini yedi severek. Ancak yine de sabah olduğunda keyfi kaçmıştı. Meral Hanım, ( bize köpeği veren Barınak
yönetiminin başındaki hanım) bize herhangi bir sorun olduğunda aramamızı söylediği barınak veterinerini aradık. Bize tek söylediği ”

Şarap

Hıı, hastalandı demekki. Getirin, bakalım. ” Bu kadar! Herhangi bir uyarı, ne olabileceğine dair bir bilgi, ya da herhangi bir öneri yok. Biz Anadolu Hisarındayız. Yani Yedikule’ye gitmemiz sabah trafiğinde en az 1 saat sürüyor. Ki, Şarap’ın hali bile yok gözünü açmaya. Bu ilgisizlik karşısında ben kendi özel veterinerime götürdüm Şarap’ı.

İyiki de öyle yapmışım. Hemen antibiyotik tedavisine başlandı. ( Bu arada sadece ishaldi, ve birkaç kez kusmuştu.Başka hiçbir şeyi yoktu).  Günde 2 kez veterinere gidiyorduk.

Ertesi sabah, ateşi 40′a çıktı, hemen veterinere gittik, serum takıldı. Veteriner hekimimiz, bize, Şarap’ın durumunun ağırlaştığını, kanlı ishal olmasından endişe ettiği için gözetim altında tutmak istediğini söyledi. Zaten biz de bu hastalıktan endişelendiğimiz için ilk günden itibaren tedavisine başlamıştık.

O gün serumu devam ederken, altına kaçırmaya başladı. Ve 1 saat kadar sonra jel gibi bir dışkı ve kan parçaları gelmeye başladı. O an beynimden vurulmuşa döndüm, ellerimle beslediğim köpeğim, 1 günde 300 gram verdi. zaten 1 kilo 700 gram bir köpekten bahsediyorum. Ne kadar ciddi bir oran olduğunu anlayabilirsiniz. Kanlı ishal olduğu kesinleşince, ilaç tedavisini ona göre devam ettirdi veterinerimimiz. Ancak bize yaşamasının zor olduğunu, biz onu barınaktan almamış olsaydınız, bugün asla uyanamazdı dedi.Ve parvolglob isimli bir ilaç gerektiğini, bulamamamız halinde yaşama şansının %50 olduğunu söyledi.

Şarap

Tam 24 saat boyunca, hiç uyumadan, gözümüzü kırpmadan, 10-12 arkadaş ilacı aradık. Ecza depoları, internet siteleri, paylaşım siteleri, veterinlerler, klinikler, hatta yurtdışındaki ilaç şirketleri.

Görüşmediğimiz yer kalmadı. Ancak sonuç , ne yazıkki olumsuzdu. Bir arkadaşım Viktor’a anlatmış durumu, sabaha karşı 2 buçuk gibi arkadaşım beni aradı ve ilacı bize verebilceklerini söylediğinde sevinçten saatlerce ağladım.

Ama önce şunu söylemek istiyorum devamını yazmadan önce, bu ilaca ihtiyaç olduğunu öğrendiğimde, Efe ( erkek arkadaşım , Şarap her ikimizinde köpeği ) , Meral Hanım’ı aradı, ve durumu anlattı. Ancak hiç beklemediğimiz bir tepkiyle karşılaştık. Efe’ye söylediği şey, bu hayvanın bu mikrobu barınakta kapmış olsa dahi, hastalığın kuluçka döneminde olabileceğini ve farketmemiş olduklarını söyledi. Gerçekten böyle de olabilir. Buraya kadar sözüm yok. Ancak, ben Şarap’ı alırken, Gençlik hastalığı olup olmadığını sorduğumda, yok demişlerdi. Ve ishal olabilir panik yapmayın demişlerdi. Üstelik daha ertesi sabah, veterinerini aradığımız halde, bize sadece hastalanmıştır gibi basit ve önemsiz bir cevap vermekten öteye gitmemişti. Ancak Meral Hanımın Efe’ye cevabı ve savunması nedir sizce ? ” Kız arkadaşınız daha önce köpek beslediği için ben ona güvendim biliyordur die söylemedim. ”

Şarap

Ben, senelerdir çeşitli köpekler baktım. Kangallarımda oldu, Alman kurdumda, Şu anda da çok sağlıklı 3 yaşında bir Golden oğlum var.

Tabii ki bu kadar küçük ve barınaktan alınmış bir yavrunun hangi riskleri taşıdığını biliyorum. Zaten bu kadar bilgim olmasaydı,
onların savunduğu gibi , ishal olabilirmiş önemsiz deyip otursaydım, şu anda Şarap yaşıyor olacak mıydı ??

Biz günlerdir uyumuyoruz. Yemek en son ne zaman yedim hatırlamıyorum. Ama hiç şikayetim yok. Ben bir dakika bile umudumu kaybetmedim. Şarap’a onun iyileşeceğini bana güvenmesini söyledim hep. O da bizi haksız çıkarmadı, direndi. Hatta ben yemek yemesini istiyorum diye kendini zorlayıp yemeye çalıştı. O bizden bile güçlü çıktı, ,iyiki.

Şarap

Benim bebeğim, Türkiye’deki belki binlerce parvo hastalığına yakalanmış, ve kurtulmuş sayısı çok az köpekten birisi. Ben, ve Şarap
şanslıymışsız ki, sizin gibi insanlarla karşılaştık. Bize her konuda maddi, manevi destek veren veteriner hekimimiz Fikriye Hanım, ve
Viktor Larkhill olmasaydı, şu anda yaşıyor olmayacaktı, maalesef.

Bu hastalığın tek sebebi, zamanında aşılanmamış olması. Ve / Veya, bu hastalığı taşıyan köpeklerle aynı yerde kalmış olması. İlacın
Türkiye’de satışının belli insanların tekelinde olması ve bulunamaması ayrı bir konu. onun için sayfalarca yazı yazmak gerek. Benim
anlamadığım tek şey, biz günlerce sorguya çekilir gibi kendimizi anlattık, ikna etmeye çalıştık ona iyi bakacağımıza. Formlar
doldurduk, geri alınabilir gibi bir maddenin bile altına imza attık.

Neden? Barınaktan alalım, ordaki bir yavruya yardım edelim diye. Ama biz gözümüz gibi baktığımız bebeğimizi kaybetseydik, bize söylendiği gibi onlar da yavrumuza iyi bakmamış oldukları için dava açma hakkına sahip olabilecek miydik ? Hayır!

Burda bir adaletsizlik var. Ben, ve erkek arkadaşım Efe, öğrenciyiz. 1 haftadı günde 6 saat tedavi altında, 1buçuk aylık bir köpeğin, nasıl büyük bir maliyete sebep olduğunu tahmin edebilirsiniz. Çünkü durumu kritikti ve özel bakıma ihtiyacı vardı. Biz öğrenci olmamıza rağmen, ona bu hayatta bakılabilecek en iyi şeklide baktık. Veterinerde tedavi görürken bile insanlar inanamayarak baktılar bize. Şimdi sormak istiyorum, biz elektrık faturamızla ikametgahımızı kanıtladık, altına imza attığımız belgeyle iyi bakacağıma söz verdik, canımızı dişimize taktık, işe, okula gidemedik. Herşey bir yana, çok korktuk. Şanslıyız ki, kurtardık. Ama ya olmasaydı ?

Şimdi, siz köpeklere gerçekten iyi baktığınızı kanıtlayabilir misiniz ?? Gerçek gönüllüler, bir barınak adı altında gönüllü olanlar değil illa.

Sarap

Ben GÖNÜLLÜYÜM. bebeğime gönlümle baktım, bakmaya da devam edicem. Gönüllü olmak ne o kağıt üstündeki imzayla, ne de barınak yöneticisi olmakla olmuyor. Keşke Gönüllü olsaydınız!

Ne ilaç bulmamıza yardım ettiler, ne de tekrar arayıp durumu nedir diye sorma zahmetine girdiler.

Bugün, Şarap oldukça iyi. Dün gece yemek yedi. Hiç kusmuyor. İshali düzeldi. Artık kendine geliyor, hayati tehlikeyi atlattı. Bunun için hayatım boyunca minnettar olucam, destek olan herkese, ve en çok size. Son sözüm şudur; bu acıyı yaşamış bir insan olarak, hiçbir barınak ve ya kişiyi suçlamadığımı, ancak sistemin yanlış işlediğini söylemek istiyorum. Gönüllü olmak yalnızca sevmekle olmuyor. İlgi, bakım, özen de gerektiriyor. bu örnek sizi barınaklardaki köpeklerden uzaklaştırmasın, tam tersine daha çok sahip çıkın! o barınaklara bu kadar büyük sorumluluklar vermeye bile gerek kalmayacak günlerin gelmesini umut ediyorum. O gün gelene kadar, bir barınak gezin, gerçek gönüllülere destek olun, hayvanlara yardım edin. Hayat kurtarmak bizim elimizde.

Sarap

Ancak yanlışı düzeltmemek, söylememek, en az yanlışı yapanlar kadar suç. bu yazımın sebebi, budur. Ben, doğru olanı yazmakla yükümlü hissediyorum kendimi. Başka bir Şarap hastalanmasın, ölümden dönmesin diye.

Ve siz bir tek nefes daha alsın diye köpeğinizin gözlerinin içine bakarken, onlar arayıp ” o bizim de köpeğimiz ” dediklerinde, bunun sadece boş bir laf olduğunu görmemk için.

Gönüllü olan, gönlüyle seven herkese teşekkür ediyorum.

Gonca Gökçek

Yaşadığınız “barınak” hikayelerini bizimle paylaşın, barınak cehennemine beraberce çozüm bulalım.

v.larkhill@googlemail.com

Simba, Hayatımı Değiştiren Terrier…

Bugünün yazısı, Simba’ya, ondan her bahsedişimde gözlerimin dolu dolu olması ve boğazımın düğümlenmesine dair olacak.

Sanıyorum ki çoğunuz Sahip Çıkalım’ın çıkış öyküsünü, bu işe nasıl başladığımızı bilmiyorsunuz…

6 Ocak 2008, yaşlı Terrier’im Simba, ameliyat masasında hayatını kaybetti. Memelerindeki tümörler sebebi ile tedavi görüyordu. Tümörler yayıldı. Sahibi, onu kısırlaştırmadığı için hastalığa yakalanmıştı. Bunun yerine onu çiftleştirmişti. Simba, o kör haliyle başının çaresine baksın diye sokaklara atıldığında 14 yaşındaydı.

Bu fotoğraf, onu SHKD’de ilk gördüğüm anda çekilmişti. Barınakta çalışanlar ciddi davranış bozukluğu olan kör bir köpeğin varlığından bahsetmişlerdi. Kimseyi yanına yaklaştırmıyordu, cesur ve haşindi… Ona ait ilk anım, bir tomar gri tüyün aniden üstüme saldırarak beni öldürmeye çalışmasıydı. Sonra, aniden hırlamayı kesip elimi yalamaya başmıştı.

İlk görüşte aşktı bizimki. O gün barınaktan, herkesin korktuğu ve kimsenin istemediği o kör köpekle beraber ayrıldım. Bu yaşlı köpek hayatımı sonsuza dek değiştirecekti.

Simba resting

Neredeyse üç sene boyunca Simba ve ben hep beraberdik. Bana çok düşkündü ve benden başka kimseye güvenmediğini söylersem abartmış sayılmam. Başlarda diğer iki köpeğimle beraber evde kalırken, zaman içinde benimle beraber toplantılara bile gelmeye başlamıştı. Simba, daha önce hiç bir köpeğin bulunmadığı yerlere gidiyordu.
Simba kördü. Tedavisi yapılmamış hipermatüre kataraktı vardı… Durum karmaşıktı ve çok acı çekiyordu. Simba’yı iki kere ameliyat ettirdim.

Sadece çok az bir süre görebildi ve yeniden kör oldu. Sonra kanseri ilerledi.

Tüm bu yıllar boyunca inanılmaz yoğunlukta deneyimler yaşadık birlikte, buna ailemin dağılması da dahil. Tamamen dürüst olmam gerekirse, itiraf etmeliyim ki, vazgeçtiğim anlarda bana hep Simba engel oldu.

Simba, Ali’nin ameliyat masasında hayata gözlerini yumdu. Tarih 6 Ocak 2008′di ve ben orada, onun yanında değildim.

Simba, last days

Simba benim için müthiş bir öğretmendi. Bana şefkatin gerçek anlamını, hayatta hep dik durmayı, sebat etmeyi ve yenildiğim anlarda bile asla vazgeçmeyip, ayakta kalmayı öğretti. O bana, sonsuz güvenin gerçek anlamını öğretti.

Bugün, hepimiz, burada bu yazıyı Simba’nın sayesinde okuyoruz. Bugün, ağımız sayesinde arkadaşlıklar kuran hepiniz, kurtardığımız köpekler ve hayatlarına mutluluk kattığımız tüm aileler, hepimiz, bunu Cesur Yürek Simba’ya borçluyuz.

Teşekkürler Simba.

Eğer Simba gibi bir köpek sahiplenmek, evinizi ve kalbinizi kendi “Simba”nıza açmak isterseniz Karam‘ı evlat edinebilirsiniz…

——-

Simba at the shelter

Simba, the terrier that changed my life.

Today’s post is likely to be brief mainly due to the fact that whenever I try to write or speak about her I get all teary eyed and I get a fist stuck in my throat.

I realize that many of you don’t know the history of Let’s Adopt!, how we began…

6 of January 2008, my old rescued blind terrier Simba passed away on the operation table. She was being operated of mammary tumors. It had spread. She developed the disease because her previous “owner” did not neutered her. Instead they bred her. When Simba was 14 years old she was thrown to the streets, blind, to fend for herself.
This picture was taken the moment I saw her for the first time at SHKD. The workers had told me that there was a blind dog with serious behavior issues. She wouldn’t let anyone get anywhere near her, she was fearless, and fierce… My first memory of her is of a grey ball of hair lunging at me wanting to kill me. She then suddenly stopped growling, and started licking my hand.

It was love at first sight. I left the shelter with the old blind dog that everyone feared and nobody wanted. That old dog would change my life forever.

Simba

For nearly three years Simba and I spent all our time together. She was very attached to me and I would go as far as saying that she
trusted no one but me. At first she would stay at home with our other two dogs but in time she would end up coming with me to my meetings.

Simba went to places where no dog had been before.

Simba was blind, a hypermature cataract that went untreated… The condition complicated and she was in a lot of pain. I had her operated twice, and she recovered sight slightly only to loose it again. Then, cancer developed…

During her years with me we went through incredibly powerful experiences, including the break-up of our family pack. I am being
truly honest when I tell you that she kept me going at times when I considered giving up.

Simba passed away at Ali’s operation table on the 6th of January 2008. I was not there to hold her.
Simba was a great teacher for me. She taught me the real meaning of compassion, she taught me to be tough, to persevere, to never give up and always stand tall, even at times of defeat.

Simba during cancer therapy

She taught me the meaning of blind trust…

Today, you are all here, right now, reading this post, because of her. Today all of you who have formed friendships through our network, the dogs that we have saved, the families that they have brought joy to, we are all indebted to Simba, the Braveheart.

Simba, thank you.

Would you like to give a chance to a senior dog like I did with Simba? Here we have a very special dog.. his name is Karam . He is very very special…

Viktor Larkhill

Belonging

Sahip Çıkalım! : Aidiyet

Her gün, dünyanın dört bir yanındaki Sahip Çıkalım! üyelerinden onlarca mektup alıyorum. Daha önce hiç konuşmadığım insanlar bana yazarak, en içten duygularıyla  tavsiyelerimi almak istiyor, benden onlara yol göstermemi, yardım etmemi rica ediyorlar; lafın kısası, kendilerini mektuplarında birer hayvansever olarak tanıtmakla başlayan bu insanlar, Sahip Çıkalım! ailesinin  ferdi olmaktan ne kadar büyük mutluluk ve gurur duyduklarını, grubumuza katıldıktan sonra hayatlarının ne denli değiştiğini anlatıyorlar.

Tüm bu mektupları okuyorum, her birini, tek tek, gülümseyerek. Sadece bir kaç mektuba cevap verebiliyorum ama hepsini okumaya çalışıyorum.

Sonra düşündüm ki…çok fazla insan bizi okuyor, takip ediyor, bize güveniyor, ve bu insanları tanıyabilmek için bu mektupları okumaktan başka bir seçeneğimiz yok.

Bu durumu değiştirmemiz gerekiyordu…Üyelerimizin kimler olduğunu bilmem gerekiyordu; dahası topluluğumuzun birer parçası olan her bir üyenin, geri kalanları tanıması, kendileri ve hayvanları için bir yardım söz konusu olursa/olduğunda kendilerine kimlerin destek olacağını bilmeleri gerekiyordu.

Böylelikle, bu ruhla, kendi profil fotoğrafıma logomuzu dahil ettim.

Family

Bundan sonra olaylar tamamen beklenmedik bir şekilde gerçekleşti…Düşünce bir virus gibi yayıldı. İnsanlar, hiç bir açıklama beklemeksizin, dünyaya, Facebook’a ve üç yüz milyon kullanıcısına bu çok özel topluluğa mensup olduklarını göstermeye başladılar. Üyelerimizin hepsi zaten halihazırda hayvanseverlerdi, fakat davalarını yeni bir boyuta taşımış oldular. Logomuzu profillerine dahil etmekle, yeni ve çok önemli bir adım attılar; onlar bu grubun elçileri, sözcüleri ve savunucuları oldular. Hepsi şu an, diğer insanlara grubumuza (buraya tıklayın) nasıl dahil olacaklarını, tamamen yeni olan bu aşamaya nasıl katılacaklarını açıklamakla meşguller.

Bu deneyim bana, politik oyunlar oynamadan sadece doğru olanı savunan dürüst ve net bir yaklaşımın güven inşa edeceğini ve sanal dünyada Paranın değil, Güvenin konuştuğunu kanıtladı.

Family

Topluluğumuz içersinde gerçekten iyi bir etkileşim var ve bu durum çoklukla benim vasıtamla gerçekleşiyor. Bunu, grup üyelerinin kendi aralarında birbirleriyle konuşmaları ve kendiliklerinden ilişkiler kurmalarını sağlayarak yeni bir seviyeye taşımak istiyorum; çünkü Sahip Çıkalım!’ın altında yatan gerçek güç burada, birbirimizle kurdugumuz ilişkilerde.

Sahip Çıkalım’a katılın, üyelerimizle etkileşime geçin, sohbetlere katılın ve ailemizin büyümesine yardımcı olun…

Viktor

v.larkhill@googlemail.com

——-

Belonging

Let’s Adopt:  Belong

Every day I receive tens of letters from Let’s Adopt! members from all over the world. People I have not spoken to before write to me in a
completely candid way to ask for advice, guidance, a favour, or simply, to introduce themselves as animal lovers and to tell me how
happy and proud they are of being part of the Let’s Adopt! family and the way the involvement in our group has changed their lives.

I read all those letters, each and every one, with a smile on my face. I only get to reply a few but try to acknowledge them all.
And then I thought… so many people read us, follow us, trust us, and there is no way for us to know who they are?

We needed to change this…. I needed to know who our members were, furthermore, I wanted all our members to know who else out there is part of our community, the people who will stand up for them and their animals if/when this is needed.

So in this spirit I incorporated our logo onto my profile picture….

Family

What followed next was totally unexpected… the idea spread virally, without the need to explain anything people decided to get involved and to tell the world, Facebook and its 300 million users, that they belonged to this very special community. Our members were already animal lovers, but they have taken this advocacy to a new level. By incorporating our logo they have taken a very important step, they have become the group’s ambassadors, spokespeople and advocates. They are now busy explaining people how to join our group (click here), how to participate at a completely new level.

Family

This experience proves to me once again that having an honest and direct approach, not playing political games and standing up for what it right builds trust, and in the online world Trust, not Cash, is the currency that matters.

There is a fair amount of interaction in our community but most of it happens through me. I wanted to take this to the next level by enable people to start talking to each other, building their own relationships through our group members, because this is where the
true power of Let’s Adopt! lies, in the relationships we facilitate.

Join Let’s Adopt, start interacting with our members, join the conversation and help the family grow…

Viktor

v.larkhill@googlemail.com

Venus

Venüs iki gün önce kurtarıldı.

Venüs’ü sahiplenin: v.larkhill@googlemail.com.

Venus rises

—–

Venus!

Venus was rescued two days ago.

Whilst we cannot take responsibility for more local rehoming we are making an exception here because the rescuer is one of our foster
homes for disabled cats and we must keep spaces free in this house.

This is Venus… what can I say.. the pictures speak for themselves..

Adopt Venus: v.larkhill@googlemail.com

Venus reads!